مزامیر 73

73 ¹به‌راستی پدر ما با اسرائیل نیکوست، با آنان که پاک‌دل‌اند.

²اما من، پاهایم نزدیک بود بلغزد؛ گام‌هایم چیزی نمانده بود که فرو لغزد. ³زیرا بر متکبران حسد بردم، چون کامیابی شریران را دیدم. ⁴زیرا در مرگ خود دردی ندارند؛ بدن‌هایشان سالم و فربه است. ⁵همچون دیگران در زحمت نیستند؛ مانند سایر آدمیان دچار بلا نمی‌شوند. ⁶پس تکبر گردن‌بند آنهاست؛ و ظلم همچون جامه ایشان را می‌پوشاند. ⁷چشمانشان از فربهی بیرون زده است؛ و خیالات دلشان لجام‌گسیخته است. ⁸استهزا می‌کنند و به بدخواهی سخن می‌گویند؛ از فراز، به ستمگری تهدید می‌کنند. ⁹دهان خود را بر آسمان‌ها می‌گشایند، و زبانشان در سراسر زمین گردن‌فرازی می‌کند. ¹⁰پس قوم او به سوی ایشان بازمی‌گردند، و آب‌ها را به فراوانی می‌نوشند. ¹¹و می‌گویند: «خدا چگونه می‌داند؟ آیا در آن متعال معرفتی هست؟» ¹²بنگر، اینانند شریران؛ همیشه آسوده‌اند و بر ثروت خود می‌افزایند.

¹³به‌راستی که بیهوده دل خود را پاک نگاه داشتم و دستان خویش را به بی‌گناهی شستم. ¹⁴زیرا تمام روز مبتلا بوده‌ام و هر بامداد تأدیب شده‌ام.

¹⁵اگر می‌گفتم: «چنین سخن خواهم گفت»، به نسل فرزندان تو خیانت می‌کردم. ¹⁶چون کوشیدم تا این همه را دریابم، در نظرم کاری خسته‌کننده بود، ¹⁷تا آنکه به قُدس پدر ما درآمدم؛ آنگاه به عاقبت ایشان پی بردم. ¹⁸به‌راستی که ایشان را در جای‌های لغزنده می‌گذاری؛ و به ویرانی سرنگونشان می‌سازی. ¹⁹چگونه در یک لحظه به هلاکت می‌رسند، و از وحشت‌ها یکسره نابود می‌شوند! ²⁰همچون رؤیایی به‌هنگام بیداری، ای پدرِ خداوندگار، چون برخیزی، ایشان را چون خیالی خوار خواهی شمرد.

²¹چون دلم تلخ شده بود و در باطن خود مجروح بودم، ²²بی‌فهم و نادان بودم؛ نزد تو همچون بهایمی بودم. ²³با این همه، من پیوسته با تو هستم؛ تو دست راستم را گرفته‌ای. ²⁴به مشورت خود مرا هدایت می‌کنی، و پس از آن مرا در جلال خواهی پذیرفت. ²⁵در آسمان جز تو که را دارم؟ و بر زمین جز تو چیزی نمی‌خواهم. ²⁶جسم و دلم ممکن است ناتوان شوند، اما پدر ما قوّت دل من و نصیب من تا ابد است.

²⁷زیرا آنان که از تو دورند هلاک خواهند شد؛ و هر که به تو بی‌وفایی کند، نابودش می‌سازی. ²⁸اما مرا، نزدیکی به پدر ما نیکوست؛ پدرِ خداوندگار را پناهگاه خود ساخته‌ام، تا از همهٔ کارهای تو خبر دهم.