مزامیر 72

72 ¹ ای پدر ما، انصاف خود را به پادشاه عطا کن، و عدالت خویش را به پسرِ پادشاه. ² باشد که قوم تو را به عدالت داوری کند، و ستمدیدگانِ تو را به انصاف. ³ باشد که کوه‌ها برای قوم آرامش بیاورند، و تپه‌ها عدالت را. ⁴ باشد که از ستمدیدگانِ قوم دفاع کند، فرزندانِ نیازمندان را نجات دهد، و ستمگر را در هم شکند. ⁵ باشد که قوم، تا آفتاب پایدار است و ماه بر جای می‌ماند، از تو بترسند، نسل اندر نسل. ⁶ باشد که همچون باران بر علفِ چیده‌شده فرود آید، چون رگبارهایی که زمین را سیراب می‌کنند. ⁷ در روزهای او باشد که پارسایان کامیاب شوند و آرامش فراوان گردد، تا آنگاه که ماه دیگر نباشد. ⁸ باشد که سلطنت کند از دریا تا دریا، و از آن رود تا کرانه‌های زمین. ^a a v8 «آن رود» همان فرات است، رودِ بزرگی که مرزِ شرقیِ سرزمینِ موعودِ اسرائیل را نشان می‌دهد. ⁹ باشد که بیابان‌نشینان در برابرِ او سر فرود آورند، و دشمنانش خاک را بلیسند. ¹⁰ باشد که پادشاهانِ تَرشیش و سرزمین‌های ساحلی خراج بپردازند؛ باشد که پادشاهانِ شِبا و سِبا هدایا بیاورند. ¹¹ باشد که همهٔ پادشاهان در برابرِ او به سجده افتند، و همهٔ قوم‌ها او را خدمت کنند. ¹² زیرا او نیازمندی را که فریاد برمی‌آورد رهایی می‌بخشد، و ستمدیده‌ای را که یاوری ندارد. ¹³ او بر ناتوان و نیازمند شفقت می‌ورزد، و جانِ نیازمندان را نجات می‌دهد. ¹⁴ از ظلم و خشونت جانِ ایشان را رهایی می‌بخشد، و خونشان در نظرِ او گرانبهاست. ¹⁵ عمرش دراز باد؛ باشد که طلای شِبا به او داده شود! باشد که مردمان پیوسته برایش دعا کنند و تمامِ روز او را برکت گویند. ¹⁶ باشد که در زمین فراوانیِ غله باشد؛ باشد که بر قله‌های کوه‌ها موج زند؛ باشد که میوه‌اش چون لبنان باشد، و باشد که مردمان از شهرها همچون علفِ صحرا بشکفند. ^b b v16 «چون لبنان» یادآورِ جنگل‌های سربه‌فلک‌کشیده و محصولِ سرشارِ لبنان است — تصویری از فراوانیِ بی‌مانند. ¹⁷ باشد که نامش تا ابد پایدار بماند، و آوازه‌اش دوام یابد تا زمانی که آفتاب بتابد. باشد که همهٔ قوم‌ها برکت یابند در او؛ و همهٔ ملت‌ها او را خجسته بخوانند. ¹⁸ متبارک باد پدرِ اسرائیل، که تنها او کارهای شگفت‌انگیز می‌کند. ¹⁹ متبارک باد نامِ پرجلالش تا ابد؛ باشد که تمامِ زمین از جلالِ او پر شود! آمین و آمین.

²⁰ دعاهای داوود، پسرِ یَسا، به پایان رسید.