مزامیر 71

71 ¹ به تو، ای پدرِ من، پناه می‌آورم؛ مگذار هرگز شرمسار شوم. ² به عدالتِ خود مرا برهان و نجاتم ده؛ به من گوش فرا ده و رهاییم بخش. ³ صخرهٔ پناهِ من باش، که همواره بدان روی آورم؛ تو فرمان داده‌ای تا نجاتم دهی، زیرا تو صخره و قلعهٔ من هستی. ⁴ ای پدرِ من، مرا از دستِ شریران برهان، از چنگِ بی‌دادگران و ستمگران.

⁵ زیرا تو امیدِ من هستی، ای پدرِ متعال، اعتمادِ من از جوانی. ⁶ از بدوِ تولد بر تو تکیه کرده‌ام؛ تویی که مرا از رَحِمِ مادرم بیرون آوردی. همواره تو را می‌ستایم. ⁷ برای بسیاری مایهٔ شگفتی شده‌ام، اما تو پناهگاهِ نیرومندِ من هستی. ⁸ دهانم از ستایشِ تو پُر است، و از جلالِ تو، تمامِ روز.

⁹ در روزگارِ پیری مرا دور مینداز؛ چون نیرویم به سر آید، ترکم مکن. ¹⁰ زیرا دشمنانم بر ضدِ من سخن می‌گویند؛ آنان که در کمینِ جانم‌اند، با هم دسیسه می‌چینند. ¹¹ می‌گویند: «خدا او را ترک کرده است؛ او را تعقیب کنید و بگیرید، زیرا کسی نیست که نجاتش دهد.»

¹² ای پدرِ من، از من دور مباش؛ ای پدرِ من، به یاری‌ام بشتاب! ¹³ باشد که مدعیانم شرمسار و نابود شوند؛ باشد که خواهندگانِ زیانِ من به ننگ و رسوایی پوشیده شوند.

¹⁴ اما من امید پیوسته خواهم داشت و تو را باز هم بیشتر و بیشتر خواهم ستود. ¹⁵ دهانم از عدالتِ تو سخن خواهد گفت، از نجاتِ تو، تمامِ روز، هرچند اندازهٔ کاملش را نمی‌دانم. ¹⁶ خواهم آمد و از کارهای نیرومندِ پدرِ متعال خبر خواهم داد؛ عدالتِ تو را اعلام خواهم کرد، که تنها از آنِ توست.

¹⁷ ای پدرِ من، از جوانی مرا تعلیم داده‌ای، و تا به امروز از کارهای شگفتِ تو خبر می‌دهم. ¹⁸ پس حتی چون پیر و موسپید شوم، ای پدرِ من، ترکم مکن، تا آنکه نیرویت را به نسلی دیگر اعلام کنم، و قدرتت را به همهٔ آیندگان.

¹⁹ عدالتِ تو، ای پدرِ من، به آسمان‌های بلند می‌رسد. ای که کارهای بزرگ کرده‌ای، ای پدرِ من، کیست همچون تو؟ ²⁰ تو که رنج‌ها و مصیبت‌های بسیار به من نمایانده‌ای، بار دیگر مرا زنده خواهی کرد؛ از ژرفای زمین بار دیگر مرا برخواهی آورد. ²¹ عزّتم را خواهی افزود و بار دیگر مرا تسلی خواهی داد.

²² تو را با بربط نیز خواهم ستود، به‌خاطرِ وفاداری‌ات، ای پدرِ من؛ با چنگ برای تو سرودِ ستایش خواهم خواند، ای قدّوسِ اسرائیل — ای پدرِ من. ²³ لبانم از شادی فریاد برخواهند آورد، هنگامی که سرودِ ستایش می‌خوانم برای تو، و جانم نیز، که آن را بازخریده‌ای. ²⁴ و زبانم از عدالتِ تو تمامِ روز سخن خواهد گفت، زیرا آنان که در پیِ زیانِ من بودند، شرمسار و رسوا گشته‌اند.