مقدس مکان په خاورو کښې

د آسف د حکمت يو زبور.

مقدس ځای سوځول شوی او په تبرونو مات شوی، هېڅ نبي نه دی پاتې، او هېڅوک نه پوهېږي چې دا به تر کله دوام وکړي. آسف خپل پلار ته د هغه پخواني کارونه وريادوي — د سمندر چاودل، د لوياتان ځپل، د اوړي او ژمي ټاکل — او ترې غواړي چې لوظ ته وګوري.

څپرکی 74.

اے زمونږ پلاره، ولې دې مونږ د تل دپاره پرېښودو؟ ولې ستا غضب ستا د څرګاه په ګډو باندې بل دے؟

خپله جماعت را په ياد کړه چې پخوا دې خريده کړے وو، چې تا خلاص کړو ترڅو ستا د ميراث قبيله شى، د صيون غر چې تۀ په کښې اوسېدلے يې. خپل قدمونه دې ابدى کنډوالو ته راوګرځوه، هغه ټوله تباهى چې دُښمن په مقدس مکان راوستله.

ستا دُښمنانو ستا د عبادت په ځائ کښې چغې وهلې، هغوئ خپلې بېرغونه د نښانو په طور ودرولې. هغوئ د هغو سړو په شان وُو چې د ونو په ګڼ ځنګل کښې لوئې تبرونه رپوى. او اوس يې د هغۀ ټول کنده کارى په تبر او څټک ماتوى. هغوئ ستا مقدس مکان ته اور ورکړو، د ستا د نوم استوګنځائ يې تر خاورو پورې ناپاک کړو. هغوئ په خپلو زړونو کښې ووئيل چې، ”مونږ به د دوئ ټول د عبادت ځايونه يو ځائ کړو.“ هغوئ په مُلک کښې د زمونږ پلار هر د عبادت ځائ وسوزولو.

مونږ دپاره هيڅ نښانې نۀ وينو، نور نبى نشته، او زمونږ په مينځ کښې هيڅوک نۀ پوهيږى چې تر کله به وى. اے زمونږ پلاره، تر کله به دُښمن ملنډې وهى؟ آيا دُښمن به د تل دپاره ستا نوم بدنامه کوى؟ ولې خپل لاس، خپل ښى لاس راټولوې؟ د خپلې جامې د غېږې نه يې راوباسه او خاتمه راوله!

خو زمونږ پلار د ازل نه زما بادشاه دے، چې په ټوله زمکه باندې خلاصون کوى.

تا په خپل قوت سره سمندر دوه ځايه کړو، تا د اوبو په سر د سمندرى ښامارانو سرونه مات کړل. تا د لوياتان سرونه ماشه ماشه کړل، تا هغه د بيابان ځنګلى ژوو ته د خوراک دپاره ورکړو. تا چينې او وياله روانې کړې، تا تل روانې سيندونه وچ کړل. ورځ ستا ده، شپه هم ستا ده، تا سپوږمۍ او لمر جوړ کړل. تا د زمکې ټولې سرحدونه مقرر کړې، تا دوبے او ژمے جوړ کړل.

اے زمونږ پلاره، دا را په ياد کړه چې دُښمن ملنډې وهى، او يو احمق قوم ستا نوم بدنامه کوى. د خپلې کونترې ژوند ځنګلى ژوو ته مۀ ورکوه، د خپلو مظلومانو ژوند د تل دپاره مۀ هېروه. ^a

لوظ ته پام وکړه، ځکه چې د مُلک تياره ځايونه د ظلم د اډو نه ډک دى. مظلوم دې په شرم سره بېرته وا نۀ ګرځى، غريب او مُحتاج دې ستا نوم ثنا وائى.

اے زمونږ پلاره، پاڅه، د خپل کار جګړه وکړه، را په ياد کړه چې احمق څنګه ټوله ورځ تا پورې ملنډې وهى. د خپلو دُښمنانو شور مۀ هېروه، د هغو چغار چې ستا خلاف پاڅيږى، چې هر وخت لوئيږى.