چاپ شوی
کتاب

زمونږ پلار ښۀ دے

د آسف يو زبور.

آسف د روغو او مغرورو شتمنو پر حسد نږدې وښوييد. هېڅ شی حل نه شو تر څو چې هغه مقدس ځای ته ننوت او وې ليدل چې د هغوی پای چېرته دی. هغه مني چې حيوان صفته و، او پوهېږي چې هغه څه يې لا دمخه درلودل چې غوښتل يې: د خپل پلار لاس چې د ده لاس يې ټينګ نيولی دی.

څپرکی 73.

رښتيا چې زمونږ پلار د اِسرائيل سره، او د هغو خلقو سره چې پاک زړۀ وى، ښۀ دے.

خو زما خبره بله ده، زما پښې نژدے وې چې وښوئيږى، زما قدمونه نژدے وو چې وخوزيږى. ځکه چې ما په مغرورو خلقو باندې رشک کولو، کله چې ما د بدکارو خوشحالى وليدله. ځکه چې هغوئ د مرګ په وخت کښې کوم درد نۀ محسوسوى، د هغوئ بدنونه روغ او چاغ دى. هغوئ د نورو په شان په مصيبت کښې نۀ دى، د نورو انسانانو په شان په تکليف اخته نۀ دى. دې دپاره غرور د هغوئ غاړۀ کۍ ده، ظلم يې د جامو په شان پوښلے دے. د هغوئ سترګې د چاغتوب نه راوتلى دى، د هغوئ د زړونو خيالونه بې‌بند ګرځى. هغوئ ملنډې وهى او په بدنيتۍ خبرې کوى، له اوچتائى نه د ظلم ګواښ کوى. هغوئ خپلې خولې د آسمان په مقابله کښې خلاصوى، او د هغوئ ژبه په زمکه باندې ګرځى. دې دپاره د هغۀ خلق هم هغوئ ته ورګرځى، او په ډېرو مقدارو اوبۀ څښى. او هغوئ وائى چې، ”خُدائ پاک به دا څنګه پوهيږى؟ آيا تر ټولو اوچت ذات کښې علم شته؟“ وګوره، دا بدکاران دى، چې تل په آرام کښې دى او مال يې زياتيږى.

يقيناً ما خپل زړۀ بې‌فائدې پاک ساتلے دے او خپل لاسونه مې په بې‌ګناهۍ ووينځل. ځکه چې زۀ ټوله ورځ وهلے شوے يم او هره سحر ملامته کړے شوے يم.

کۀ ما داسې وئيلى وَى چې، ”زۀ به داسې خبرې کوم،“ کله چې ما کوشش وکړو چې په دې ټولو خبرو پوهه شم، ترڅو چې زۀ د زمونږ پلار مقدس ځائ ته ورننوتم، بيا زۀ د هغوئ په انجام پوهه شوم. رښتيا چې تۀ هغوئ په خطرناکو ځايونو کښې ږدې، تۀ هغوئ د تباهۍ په طرف غورزوې. هغوئ به يو دم څنګه برباد شى، د وېرو په وجه به پوره پوره له منځه لاړ شى! لکه خوب چې څوک ويښيږى، اے بادشاهه پلاره، چې کله تۀ راپاڅېږې، نو تۀ به هغوئ د خيالونو په شان حقير وګڼې.

کله چې زما زړۀ تريخ شوے وو او زۀ د ننه زخمى شوم، زۀ بې‌عقله او ناپوهه وم، ستا په مقابله کښې زۀ د څاروى په شان وم. خو بيا هم زۀ تل ستا سره يم، تۀ زما ښۍ لاس نيسې. تۀ ما په خپل مشورې سره لار ښايې، او بيا به تۀ ما جلال ته بوځې. په آسمان کښې ستا نه بغير زما څوک شته؟ او په زمکه باندې ستا نه بغير بل هېڅ نشته چې زۀ يې خواهش ولرم. زما غوښه او زما زړۀ کمزورے شى، خو زمونږ پلار زما د زړۀ طاقت او تل دپاره زما برخه دے.

ځکه چې هغه څوک چې ستا نه لرې دى، هغوئ به هلاک شى، تۀ هر هغه څوک له منځه وړې چې ستا سره بې‌وفا وى. خو زما دپاره، د زمونږ پلار نژدے کېدل ښۀ دى، ما بادشاه پلار خپله پناه ګاه جوړه کړې ده، نو زۀ ستا د ټولو کارونو بيان کولے شم.