Otamiz yaxshidir

Asaf zaburi.

Osof sog'lom, mag'rur boylarga hasad qilib, oyog'i toyib ketishiga sal qoldi. U muqaddas joyga kirib, ularning oqibatini ko'rmaguncha hech narsa hal bo'lmadi. U o'zining hayvondek nodon bo'lganini tan oladi va istagan narsasi allaqachon qo'lida ekanini kashf etadi: Otasining qo'li uning qo'lini mahkam ushlab turibdi.

73-bob.

Darhaqiqat, Otamiz Isroilga, qalbi pok boʻlganlarga yaxshidir.

Ammo menga kelsak, oyogʻim qoqilayozdi, qadamlarim sirpanayozdi. Chunki fosiqlarning farovonligini koʻrganimda, takabburlarga hasad qildim. Chunki ular oʻlayotganda ogʻriq sezmaydilar, tanalari sogʻlom va baquvvat. Ular boshqalar kabi kulfatda emaslar, boshqa odamlar singari baloga uchramaydilar. Shuning uchun takabburlik ularning marjonidir, zoʻravonlik ularni libos kabi qoplaydi. Koʻzlari semizlikdan chaqchayib chiqqan, qalblaridagi xayollar haddan oshadi. Ular masxara qiladilar va yovuzlik bilan gapiradilar, yuksaklikdan turib zulm bilan doʻq uradilar. Ogʻizlarini osmonga qarshi ochadilar, tillari esa yer yuzini kezib, kerilib yuradi. Shuning uchun Uning xalqi ularga qaytadi va suvni moʻl-koʻl ichadi. Ular esa shunday deydilar: “Xudo qanday bilarkan? Haq Taoloda bilim bormi?” Mana, bular fosiqlardir, doimo osoyishta boʻlib, boyliklarini koʻpaytiradilar.

Haqiqatan ham, men qalbimni behuda pok saqlabman, qoʻllarimni begunohlikda yuvibman. Chunki kun boʻyi men baloga uchradim va har tongda jazolandim.

Agar men: “Men shunday gapiraman”, deb aytganimda, farzandlaringning nasliga xiyonat qilgan boʻlardim. Bularning hammasini tushunishga uringanimda, bu koʻzimga mashaqqatli ish boʻlib tuyuldi, Toki men Otamizning muqaddas maskaniga kirgunimcha; shundagina ularning oqibatini angladim. Haqiqatan, Sen ularni sirpanchiq joylarga qoʻyasan, ularni halokatga uloqtirasan. Ular bir lahzada qanday halok boʻladilar, dahshatlar ogʻushida butunlay supurilib ketadilar! Kimdir uygʻonganda tush unutilganidek, ey Hukmron Ota, Sen oʻrningdan turganingda, ularni sharpalardek mensimaysan.

Qalbim achchiqqa toʻlib, ich-ichimdan sanchilib ogʻriganimda, Men esa aqlsiz va nodon edim, Sening oldingda hayvonga oʻxshar edim. Shunga qaramay, men doimo Sen bilan birgaman, Sen oʻng qoʻlimdan ushlab turasan. Sen maslahating bilan meni yoʻnaltirasan, soʻngra meni ulugʻvorlikka olib kirasan. Osmonda Sendan boshqa mening kimim bor? Yer yuzida ham Sendan oʻzga istaganim yoʻq. Tanam va qalbim zaiflashsa ham, Otamiz qalbimning quvvati va abadiy nasibamdir.

Chunki Sendan uzoqlashganlar halok boʻladilar, Senga vafosizlik qilganlarning barchasini yoʻq qilasan. Ammo menga kelsak, Otamizga yaqin boʻlish yaxshidir, men Hukmron Otani panohim qildim, toki Sening barcha ishlaringni soʻzlay olayin.