Rama Urang Teh Sae

Jabur ti Asap.

Asaf ampir tisorodot alatan sirik ka jalma-jalma beunghar anu séhat jeung sombong. Euweuh anu bérés nepi ka manéhna asup ka tempat suci sarta ningali ka mana tungtungna maranéhna. Manéhna ngaku yén manéhna geus kawas sato, sarta manggih yén manéhna geus nyekel naon anu dipikahayangna: leungeun Ramana anu nyekel pageuh leungeunna.

Pasal 73.

Saestuna Rama urang teh sae ka Israil, ka jalma-jalma anu beresih hatena.

Tapi ari abdi mah, suku teh ampir tikosewad; lengkah ampir tisoledat. Sabab abdi sirik ka jalma anu aradigung basa ningali kamakmuran jalma-jalma jahat. Sabab maranehna henteu ngarasa nyeri dina ajalna; awakna sarehat tur lintuh. Maranehna henteu meunang karerepet saperti batur; henteu katarajang kasusah saperti jalma lianna. Nu matak kaangkuhan jadi kangkalungna; kakerasan ngabungkus maranehna lir pakean. Panonna bareuntas ku kagajihan; angen-angen hatena teu kawates. Maranehna nyemooh jeung nyarita kalawan niat jahat; ti luhur maranehna ngancam panindesan. Sungutna dilawankeun ka langit, sarta letahna ngayakyak di sakuliah bumi. Nu matak umatna milu ka maranehna, sarta nginum cai nepi ka seubeuh. Maranehna ngomong, “Kumaha Allah bisa uninga? Naha aya kanyaho dina Nu Maha Luhur?” Tuh—ieu jalma-jalma jahat teh; salawasna hirup tengtrem, kakayaanna beuki tambah.

Saestuna mubadir abdi ngajaga hate sangkan beresih, sarta ngumbah leungeun dina kasucian. Sabab sapopoe abdi katarajang kasusah, sarta diweweleh unggal isuk.

Upami abdi geus ngomong, “Rek nyarita kieu,” tangtu abdi geus ngahianat ka turunan putra-putra Ama. Waktu abdi nyoba ngarti kana sakabeh ieu, eta jadi pagawean anu matak lungse pikeun abdi, nepi ka abdi asup ka tempat suci kagungan Rama urang; harita abdi ngarti kana ahir maranehna. Saestuna Ama nempatkeun maranehna di tempat anu leueur; Ama ngajantenkeun maranehna rubuh kana karuksakan. Reuwas, maranehna ancur ngan sakedet, beak ditarajang ku kasieun anu kacida! Lir impenan nalika jalma hudang, nun Ama Nu Maha Kawasa, waktu Ama gugah, maranehna bakal disapirakeun ku Ama lir kalangkang.

Waktu hate abdi pinuh ku kapait, sarta batin abdi karasa ditoyor, abdi teh bodo tur teu ngarti; abdi teh lir sato di payuneun Ama. Sanajan kitu, abdi tetep aya sareng Ama; leungeun katuhu abdi dicepeng ku Ama. Ama nungtun abdi ku pituduh Ama, sarta engke abdi bakal dicandak ku Ama kana kamulyaan. Saha deui anu dipiboga ku abdi di sawarga salian ti Ama? Sarta taya naon-naon di bumi anu dipikahoyong ku abdi salian ti Ama. Daging sareng hate abdi bisa jadi leuleus, tapi Rama urang teh kakuatan pikeun hate abdi sarta bagian abdi salawasna.

Sabab sing saha anu jauh ti Ama bakal binasa; Ama numpes sakur jalma anu teu satia ka Ama. Tapi pikeun abdi, estu sae raket sareng Rama urang; Rama Nu Maha Kawasa parantos dijadikeun tempat pangungsian ku abdi, supados abdi tiasa nyaritakeun sagala padamelan Ama.