Maayo ang Aton Amay

Ang salmo ni Asaf.

Si Asaf halos nadalinas sa pagkahisa sa mga manggaranon nga maayo ang lawas kag bugalon. Wala sing nasulbar tubtob nga nagsulod sia sa santuaryo kag nakita kon diin sila matapos. Ginakilala niya nga nangin daw sapat sia, kag nadiskubrehan nga ginauyatan na niya ang iya ginahandum: ang kamot sang iya Amay nga nagakapyot sa iya kamot.

Kapitulo 73.

Sa pagkamatuud maayo ang aton Amay sa Israel, sa mga putli sing tagiposoon.

Apang kon sa akon, halos nagkasandad ang akon mga tiil; halos nadalin-as ang akon mga tikang. Kay nahisa ako sa mga bugalon sang makita ko ang kabuganaan sang mga malaut. Kay wala sila sing kasakit sa ila kamatayon; ang ila mga lawas mapagros kag matambok. Wala sila sa kagamo subong sang iban; wala sila ginasilutan subong sang iban nga mga tawo. Busa ang pagpabugal amo ang ila kulintas; ang kasingki nagatabon sa ila subong sang panapton. Ang ila mga mata nagabutwa tungud sa katambok; ang mga painoino sang ila mga tagiposoon walay pugungan. Nagayaguta sila kag nagahambal sing malain; halin sa kataason nagapamahug sila sing pagpamigos. Ginabatok nila ang ila mga baba sa langit, kag ang ila dila nagalakat sa bug-os nga duta. Busa ang iya katawohan nagabalik sa ila, kag nagainom sing bugana nga tubig. Kag nagasiling sila, “Paano makahibalo ang Dios? May ihibalo bala sa Labing Mataas?” Yari karon—amo ini ang mga malaut; sa gihapon mahamungaya, nagadamo ang ila manggad.

Sa pagkamatuud wala sing pulos nga gintipigan ko nga matinlo ang akon tagiposoon kag ginhinawan ko ang akon mga kamut sa pagkawalay sala. Kay sa bug-os nga adlaw ginasilutan ako kag ginasaway ako kada aga.

Kon nagsiling ako, “Mahambal ako sing subong sini,” ginluiban ko kuntani ang kaliwatan sang imo mga anak. Sang tinguhaan ko nga hangpon ini tanan, isa ini ka makapoy nga buluhaton sa akon panulok, tubtub nga nagsulud ako sa balaan nga puluy-an sang aton Amay; niyan nahangpan ko ang ila katapusan. Sa pagkamatuud ginbutang mo sila sa madanlug nga mga duug; ginapahulog mo sila sa kalaglagan. Daw ano kadali sila nalaglag, ginpanglaglag sing bug-os sang mga kakugmat! Subong sang damgo kon magmata ang isa ka tawo, O Ginoong Amay, kon magbugtaw ka, tamayon mo sila subong sang mga landong.

Sang napait ang akon tagiposoon kag ginbuno ako sa sulud, Wala ako sing buot kag wala sing hinalung-ong; subong ako sang sapat sa imo atubangan. Walay sapayan sini, ako yara sa imo sa gihapon; ginauyatan mo ang akon too nga kamut. Ginatuytuyan mo ako paagi sa imo laygay, kag sa ulihi dalhon mo ako sa himaya. Sin-o ang yara sa akon sa langit kundi ikaw? Kag wala sing bisan ano sa duta nga akon ginahandum luwas sa imo. Ang akon unud kag ang akon tagiposoon mahimo nga magluya, apang ang aton Amay amo ang kusug sang akon tagiposoon kag ang akon palanublion sa walay katapusan.

Kay ang mga malayo sa imo mawala; ginalaglag mo ang tanan nga indi matutum sa imo. Apang kon tuhoy sa akon, maayo ang pagpalapit sa aton Amay; ginhimo ko nga akon dalangpan ang Ginoong Amay, agud masugid ko ang tanan mo nga mga binuhatan.