ڇپيل
ڪتاب

اسان جو پيءُ نيڪ آهي

آسف جو زبور.

آسف صحتمند، مغرور امير ماڻهن تي حسد ڪندي لڳ ڀڳ پير کائي ويو. ڪجهه به حل نه ٿيو جيستائين هو مقدس جاءِ ۾ نه ويو ۽ ڏٺائين ته هو ڪٿي پڄاڻا ڪن ٿا. هو مڃي ٿو ته هو بي عقل جانور جهڙو هو، ۽ معلوم ڪري ٿو ته جيڪو هو چاهيندو هو سو اڳ ۾ ئي هن وٽ هو: سندس پيءُ جو هٿ جيڪو سندس هٿ مضبوطيءَ سان جهليو بيٺو آهي.

باب 73.

بيشڪ اسان جو پيءُ اسرائيل تي، يعني دل جي پاڪ ماڻهن تي مهربان آهي.

پر منهنجا پير لڳ ڀڳ ٿڙي پيا هئا؛ منهنجا قدم ترڪڻ وارا هئا. ڇالاءِ جو جڏهن مون بدڪارن جي خوشحالي ڏٺي، تڏهن مون کي مغرور ماڻهن تي ساڙ آيو. ڇاڪاڻ تہ کين مرڻ ۾ ڪو ڏک ناهي؛ سندن جسم تندرست ۽ ڀرپور آهن. اهي ٻين وانگر ڏکيائيءَ ۾ ناهن؛ باقي انسانن وانگر آفت ۾ نہ ٿا پون. تنهنڪري غرور سندن هار آهي؛ ظلم پوشاڪ وانگر کين ڍڪي ٿو. چرٻيءَ سبب سندن اکيون ٻاهر نڪتل آهن؛ سندن دل جا خيال حد کان لنگهي وڃن ٿا. اهي ٺٺولي ڪن ٿا ۽ بدنيتيءَ سان ڳالهائين ٿا؛ مٿانهين تان ظلم جي ڌمڪي ڏين ٿا. اهي پنهنجا وات آسمان جي خلاف رکن ٿا، ۽ سندن زبان زمين ۾ اڪڙ سان ڦري ٿي. تنهنڪري سندس ماڻهو انهن ڏانهن موٽي اچن ٿا، ۽ ڀرپور پاڻي پيئن ٿا. اهي چون ٿا تہ ”خدا کي ڪيئن خبر پوي ٿي؟ ڇا سڀ کان مٿانهين کي ڄاڻ آهي؟“ ڏس، اهي بدڪار آهن؛ هميشه آرام ۾ رهي دولت ۾ وڌندا وڃن ٿا.

بيشڪ مون پنهنجي دل کي اجايو صاف رکيو ۽ پنهنجا هٿ بي ڏوهيءَ ۾ ڌوتا. ڇاڪاڻ تہ سڄو ڏينهن مون کي ڌڪ لڳندا رهيا ۽ هر صبح ملامت ٿيندي رهي.

جيڪڏهن مون چيو هجي ها تہ ”آءٌ ائين ڳالهائيندس،“ تہ مون تنهنجي ٻارن جي نسل سان دغا ڪئي هجي ها. جڏهن مون اهو سڀ سمجهڻ جي ڪوشش ڪئي، تڏهن منهنجي نظر ۾ اها ٿڪائيندڙ محنت هئي، ايستائين جو آءٌ اسان جي پيءُ جي مقدس ۾ ويس؛ تڏهن مون سندن انجام سمجهيو. بيشڪ تو کين ترڪندڙ جاين تي بيهاريو آهي؛ تون کين ڪيرائي برباد ٿو ڪرين. اهي هڪ پل ۾ ڪيئن برباد ٿي وڃن ٿا، ۽ دهشتن سان بلڪل ختم ٿي وڃن ٿا! خواب وانگر جڏهن ڪو جاڳي ٿو، اي مالڪ بابا، جڏهن تون اُٿندين تڏهن کين سايا سمجهي حقير ڄاڻندين.

جڏهن منهنجي دل ۾ ڪڙاڻ آئي ۽ منهنجو اندر ڇيدجي ويو، آءٌ بي سمجهه ۽ نادان هوس؛ تو وٽ آءٌ جانور جهڙو هوس. تڏهن بہ آءٌ هميشه تو سان گڏ آهيان؛ تو منهنجو ساڄو هٿ جهليو آهي. تون پنهنجي صلاح سان مون کي هلائين ٿو، ۽ پوءِ مون کي جلوي ۾ وٺي ويندين. آسمان ۾ تو کانسواءِ منهنجو ڪير آهي؟ ۽ زمين تي تو کانسواءِ مون کي ڪا شيءِ گھربل ناهي. منهنجو جسم ۽ منهنجي دل ناڪام ٿين بہ، پر اسان جو پيءُ منهنجي دل جي طاقت ۽ سدائين منهنجو حصو آهي.

ڇالاءِ جو جيڪي تو کان پري آهن سي هلاڪ ٿيندا؛ جيڪو بہ تو سان بيوفائي ڪري ٿو تنهن کي تون ختم ڪرين ٿو. پر منهنجي لاءِ اسان جي پيءُ جي ويجھو رهڻ ئي چڱو آهي؛ مون مالڪ پيءُ کي پنهنجي پناهه بڻايو آهي، تہ جيئن آءٌ تنهنجا سڀ ڪم ٻڌايان.