Rama Kita Iku Becik

Masmur anggitane Asaf.

Asaf mèh kepleset amarga mèri marang wong sugih kang séhat lan gumedhé. Ora ana sing rampung nganti dhèwèké lumebu ing papan suci lan weruh pungkasané wong-wong mau. Dhèwèké ngakoni yèn wis kaya kéwan bodho, lan nemokaké yèn dhèwèké wis nyekel apa kang dikarepaké: astané Ramané kang nggegem tangané.

Pasal 73.

Satemene Rama kita iku becik marang Israel, marang wong kang resik atine.

Nanging aku, sikilku meh kesandhung; lakuku meh kepleset. Awit aku meri marang wong kang kumalungkung nalika aku ndeleng kamuktene wong duraka. Awit wong-wong mau ora ngrasakake lara ing patine; awake waras lan lemu. Wong-wong mau ora melu nandhang kasusahan kaya wong liya; ora katempuh ing bilai kaya manungsa liyane. Mulane kumalungkung iku dadi kalunge; panganiaya nutupi awake kaya sandhangan. Mripate mendelik saka lemune; angen-angening atine ngambra-ambra tanpa wates. Wong-wong mau padha moyoki lan ngucap kanthi niyat ala; saka panggonan kang dhuwur padha ngancam arep nindhes. Cangkeme dipasang nglawan langit, lan ilate njlajah bumi kanthi gumunggung. Mulane umate padha mbalik marang wong-wong mau, lan ngombe banyu kang akeh. Lan padha kandha: “Kepriye Gusti Allah anggone pirsa? Apa ana pangawikan ing Kang Mahaluhur?” Delengen—iki wong-wong duraka; tansah tentrem-ayem, lan bandhane saya tambah akeh.

Temen tanpa guna anggonku ngreksa resiking atiku, lan ngwisuhi tanganku kanthi tanpa dosa. Awit sadina muput aku nandhang paukuman, lan diwelehake saben esuk.

Saupami kawula criyos: “Kawula badhe wicanten makaten,” kawula temtu sampun cidra dhateng golonganing para putra Paduka. Nalika aku mbudidaya mangerteni bab iki kabeh, iku dadi pagaweyan kang nglelahake tumrap pandelengku, nganti aku lumebu ing pasucen kagungane Rama kita; tumuli aku ngerti bab wekasane wong-wong mau. Saestu Paduka mapanaken tiyang-tiyang wau wonten ing panggenan ingkang lunyu; Paduka ndhawahaken piyambakipun dhateng karisakan. Saiba enggalipun tiyang-tiyang wau katumpes sakedhap, sirna babar pisan dening pagiris! Kadosdene impen nalika tiyang tangi, dhuh Rama ingkang Mahakwaos, samangsa Paduka wungu, Paduka badhe nganggep asor tiyang-tiyang wau kados wewayangan.

Nalika manah kawula ngunjal getir, lan raos kawula tinuwek ing nglebet, kawula bodho lan tanpa pangawikan; kawula kados kewan wonten ing ngarsa Paduka. Ewasemanten, kawula tansah wonten ing ngarsa Paduka; Paduka ngasta tangan tengen kawula. Paduka nuntun kawula kanthi pitedah Paduka, lan sasampunipun Paduka badhe ngangkat kawula dhateng kamulyan. Sinten ingkang kawula gadhahi ing swarga kajawi Paduka? Lan ing bumi boten wonten ingkang kawula kajengaken kajawi Paduka. Daging lan manah kawula saged luluh, nanging Rama kawula punika kekiyatanipun manah kawula sarta panduman kawula ing salami-laminipun.

Awit tiyang ingkang tebih saking Paduka badhe sirna; Paduka numpes sadaya tiyang ingkang boten setya dhateng Paduka. Nanging tumrap kawula, caket kaliyan Rama kawula punika sae; Rama ingkang Mahakwaos sampun kawula dadosaken pangungsen kawula, supados kawula saged nyariyosaken sadaya pedamelan Paduka.