Panonoban nu Jadi Lebu

Jabur hikmah ti Asaf.

Tempat suci diduruk jeung diremukkeun ku kampak, teu aya deui nabi anu nyésa, sarta teu aya anu nyaho sabaraha lila ieu bakal lumangsung. Asaf ngingetan Ramana kana pagawéan-Na baheula — meulah laut, ngaremuk Lewiatan, netepkeun usum panas jeung usum tiris — sarta nyuhunkeun sangkan Mantenna niténan perjangjian.

Pasal 74.

Nun Ama, naha Ama miceun abdi sadaya salalanggengna? Naha bebendu Ama hurung ka domba-domba pangangonan Ama?

Sing emut ka jamaah Ama, nu ku Ama ditebus ti baheula, nu ku Ama ditebus supaya jadi kaom warisan Ama—Gunung Sion, tempat Ama jumeneng. Mugi Ama ngalangkah ka ruruntuhan nu geus lila ieu, kana sagala karuksakan nu dibalangkeun ku musuh ka panonoban.

Musuh-musuh Ama geus gogorowokan di jero tempat pasamoan Ama; maranehna masang panji-panjina sorangan jadi tanda. Maranehna siga jalma-jalma nu ngayunkeun kampak luhur di leuweung nu rembet. Ayeuna maranehna ngaruksak sagala ukiranana ku baliung jeung palu. Maranehna ngaduruk panonoban Ama; maranehna ngarurujit tempat linggih jenengan Ama nepi ka rata jeung taneuh. Maranehna ngomong dina hatena, “Urang bakal ngaremukkeun sakabeh tempat pasamoanana babarengan.” Maranehna ngaduruk unggal tempat pasamoan Rama urang di sakuliah nagri.

Kami teu narenjo tanda-tanda pikeun kami; geus euweuh deui nabi, jeung euweuh saurang ge di antara kami nu nyaho nepi ka iraha. Nepi ka iraha, nun Ama, musuh teh bakal ngahina? Naha musuh teh bakal ngagogoreng jenengan Ama salalanggengna? Naha Ama nahan panangan Ama, panangan katuhu Ama? Mugi dicabut tina lalangkang jubah Ama, tungtaskeun!

Namung Rama teh Raja abdi ti jaman baheula, nu ngadamel kasalametan di saluhureun bumi.

Ama geus misahkeun laut ku kakawasaan Ama; Ama geus meupeuhkeun sirah-sirah sato laut di luhureun cai. Ama geus ngaremukkeun sirah-sirah Lewiatan; Ama maparinkeun manehna jadi kadaharan sato-sato di gurun keusik. Ama geus muka sumber-sumber jeung walungan leutik; Ama geus ngagaringkeun walungan-walungan nu teu weleh ngocor. Nu Ama teh beurang, nu Ama oge peuting; Ama geus netepkeun bulan jeung panonpoe. Ama geus netepkeun sakabeh wates bumi; Ama geus ngadamel usum halodo jeung usum tiris.

Sing emut kana ieu—musuh ngahina, nun Ama, jeung bangsa nu gejul ngagogoreng jenengan Ama. Ulah masrahkeun nyawa japati Ama ka sato-sato galak; ulah mopohokeun salalanggengna nyawa jalma-jalma Ama nu katideresa. ^a

Mugi Ama ningali kana perjangjian, sabab tempat-tempat nu poek di nagri ieu pinuh ku sarang kakejeman. Ulah dugi ka jalma nu katideresa marulang kalawan era; mugi jalma nu mariskin jeung nu balangsak muji jenengan Ama.

Gugah, nun Ama, belaan perkawis Ama; sing emut kumaha jalma gejul ngahina ka Ama sapopoe. Ulah mopohokeun ocehan musuh-musuh Ama, nya gumuruh jalma-jalma nu ngalawan ka Ama, nu beuki tarik bae.