Kulga aylangan Muqaddas Maskan

Osafning hikmat zaburi.

Muqaddas joy yondirilgan, boltalar bilan parchalangan, birorta ham payg'ambar qolmagan va bu qachongacha davom etishini hech kim bilmaydi. Osof Otasiga Uning qadimgi ishlarini eslatadi — dengizni yorganini, Leviatanni ezganini, yoz va qishni belgilaganini — va Undan ahdga nazar solishini so'raydi.

74-bob.

Ey Otamiz, nega bizni abadiy tashlab qoʻyding? Nega yaylovingdagi qoʻylaringga qarshi gʻazabing tutab turibdi?

Azaldan Oʻzing sotib olgan jamoatingni esla, merosing qabilasi boʻlsin deb qutqargan jamoatingni esla — Oʻzing maskan tutgan Sion togʻini. Qadamlaringni bu abadiy xarobalar tomon burgin, dushman muqaddas maskanga keltirgan barcha vayronagarchilik tomon.

Dushmanlaring yigʻin joying ichida oʻkirishdi; oʻz bayroqlarini alomat sifatida oʻrnatishdi. Ular daraxtlar chakalakzorida boltalarni baland koʻtarib silkitgan odamlarga oʻxshardi. Endi esa ular uning barcha oʻymakor naqshlarini bolta va bolgʻa bilan chilparchin qilmoqdalar. Ular muqaddas maskaningga oʻt qoʻyishdi; isming maskanini yerga tenglab harom qilishdi. Ular oʻzlaricha dedilar: “Ularning barcha yigʻin joylarini birdek ezib tashlaymiz.” Ular yurtdagi Otamizning har bir yigʻin joyini yoqib yuborishdi.

Biz oʻzimizga hech bir alomat koʻrmayapmiz; endi birorta paygʻambar ham yoʻq, oramizda hech kim buning qachongacha boʻlishini bilmaydi. Qachongacha, ey Otamiz, gʻanim masxara qilaveradi? Dushman isingni abadiy haqoratlayveradimi? Nega qoʻlingni, oʻng qoʻlingni tortib turibsan? Uni koʻylaging bagʻridan chiqarib, barchasiga chek qoʻygin!

Lekin Otamiz azaldan mening Shohimdir, yer yuzida najot ishlarini qilib kelmoqda.

Sen Oʻz qudrating bilan dengizni boʻlding; suvlar uzra dengiz ajdarlarining boshlarini yanchding. Sen Leviafanning boshlarini ezib tashlading; uni sahro jonivorlariga yem qilib berding. Sen buloq va soylarni yorib ochding; tinmay oqadigan daryolarni qurittding. Kunduz Senikidir, tun ham Senikidir; oyni Sen yer yuzining barcha chegaralarini belgilading; yoz va qishni Sen yaratding.

Shuni esla — dushman masxara qilmoqda, ey Otamiz, ahmoq bir xalq esa isingni haqoratlamoqda. Kabutaringning jonini yovvoyi hayvonlarga bermagin; azob chekayotganlaringning hayotini abadiy unutmagin. ^a

Ahdga nazar solgin, chunki yurtning qorongʻu joylari zoʻravonlik uyalariga toʻla. Ezilganlar uyat ichida orqaga qaytmasin; kambagʻal va muhtojlar isingni ulugʻlasin.

Oʻrningdan turgin, ey Otamiz, Oʻz ishingni himoya qilgin; ahmoq kun boʻyi Seni qanday masxara qilayotganini esla. Dushmanlaringning shovqinini unutmagin, Senga qarshi koʻtarilayotganlarning gʻavgʻosini — u tinimsiz kuchayib bormoqda.