د آسف د بهروسې سندره
د موسيقۍ د مشر دپاره: د ”تباه مه کوه“ په طرز. د آسف زبور. يوه سندره.
خلک شکر باسي، بيا زموږ پلار پخپله خبرې کوي: هغه د قضاوت وخت ټاکي، د ځمکې ستنې ټينګې ساتي، او لاپ وهونکو ته وايي چې د خپل زور نندارې بس کړي. لوړتيا د نقشې له هېڅ لوري نه راځي؛ هغه يو ټيټوي او بل لوړوي.
75 1اے زمونږ پلاره، مونږ ستا شکر اداء کوو، مونږ شکر اداء کوو، ځکه چې ستا نوم نزدے دے. خلق ستا د عجيبه کارونو بيان کوى.
2”په مقرر وخت کښې چې زۀ يې ټاکم، زۀ به په اِنصاف سره عدالت وکړم.
3”کله چې زمکه او په هغې باندې اوسېدونکى ټول ولړزيږى، نو دا زۀ يم چې د هغې ستنې ټينګې ساتم. 4زۀ کبرژنو ته وايم چې، ’فخر مۀ کوئ،‘ او بدکارانو ته چې، ’خپل قوت مۀ ښايئ.‘ a a v4 دلته ”ښکر“ د طاقت او کبر عکس وړاندې کوى — ”ښکر پورته کول“ د خپل قوت لويول دى. 5په دومره غرور سره خپل قوت مۀ ښايئ، په دومره تکبر سره خبرې مۀ کوئ.“
6ځکه چې نۀ د مشرق نه او نۀ د مغرب نه، او نۀ د بيابان نه څوک ځان اوچتولے شى. 7دا زمونږ پلار دے چې عدالت کوى، هغه يو تن ښکته کوى او بل اوچتوى. 8د زمونږ پلار په لاس کښې يو جام دے، د ځګېدونکو شرابو چې ښۀ ګډ شوى دى، او هغه يې تويوى، او د زمکې ټول بدکاران به يې تر تله پورې ضرور وښکى. 9خو زۀ به دا تر ابده پورې اعلانوم، زۀ به د يعقوب د خُدائ پاک ثناء وايم.
10”زۀ به د بدکارانو ټول قوت پرې کړم، خو د صادقانو قوت به اوچت کړے شى.“
