Elîhû bi Eyûb re Diaxive

Elîhû ji Eyûb re dibêje ku ew jî tenê herî ye, tiştekî ku mirov jê bitirse nîne. Bersiva wî ev e ku Xwedê diaxive, di xewnan de û di êşa li ser nivîna nexweşiyê de, da ku mirovekî ji çalê vegerîne, û dibe ku navbeynkarek bibêje: wî azad bike, min fîdyeyek dît.

Beş 33.

“Lê niha, Eyûb, gotinên min bibihîze; guhê xwe bide her tiştê ku ez dibêjim. Binêre, min devê xwe vekir; zimanê min li ser aliyê devê min peyvan çêdike. Gotinên min ji dilekî rast tên, û lêvên min bi dilsozî tiştê ku dizanin dibêjin. Ruhê Xwedê ez afirandim, û bêhna Yê Herî Karîndar jiyanê dide min. Heke tu dikarî, bersiva min bide; doza xwe li pêşiya min saz bike, û rawe. Binêre, ez li ber Xwedê tam mîna te me; ez jî ji heriyê hatime çikilandin. Bila tirsa min te netirsîne, û bila zexta min te giran neke.

“Bi rastî te li ber guhê min gotiye—min dengê gotinên te bi xwe bihîst. ‘Ez pak im, bê serhildan; ez temiz im, û di min de tu sûc tuneye. Lê dîsa jî ew li min kêmasiyan dibîne; ew min wek dijminê xwe dihesibîne. Ew lingên min di qeydê de datîne; ew li hemû rêyên min dinêre.’

“Lê di vê de tu ne rast î, ez bersiva te didim, çimkî Xwedê ji her mirovekî mezintir e. Çima tu li dijî wî dikevî gengeşiyê, ku ew bersiva tu gotinek ji gotinên mirovekî nade? Çimkî Xwedê bi awayekî diaxive, û paşê bi awayekî din, her çend tu kes ferq nake. Di xewnekê de, di dîtinekê de ya şevê, gava xeweke giran dikeve ser mirovan dema ku ew di nav nivînên xwe de radizên, hingê ew guhên wan vedike û hişyariyên xwe li wan dide fêmkirin, da ku mirovekî ji xeletiyê vegerîne û zilamekî ji quretiyê biparêze, ew canê wan ji çalê diparêze, jiyana wan ji helakbûnê bi şûr.

“Mirovek bi êşê li ser nivîna xwe jî tê serzenişkirin, bi avazanîneke bêrawestan di hestiyên xwe de, wusa ku jiyana wî ji nên dihele, û canê wî ji xwarina herî xweş. Goştê wî diçilmise, û hestiyên wî, yên ku carekê veşartî bûn, derdikevin. Canê wî nêzîkî çalê dibe, û jiyana wî nêzîkî yên ku mirinê tînin.

“Heke ji bo wî qasidek hebe, navbeynkarek—yek ji 1,000—ku ji mirovekî re tiştê ku ji bo wî rast e ragihîne, û li wî bikeremî be û bibêje, ‘Wî ji daketina çalê biparêze; min fîdyeyek dît,’ ^a hingê goştê wî ji yê zarokekî teztir dibe; ew vedigere rojên ciwaniya xwe. Ew ji Xwedê re dua dike, û perestkar jê re tê qebûlkirin; perestkar bi qîrînên şahiyê rûyê Xwedê dibîne, û Xwedê rastiya wî li wî mirovî vedigerîne. Ew li ber yên din distirê û dibêje, ‘Min guneh kir û tiştê rast xwar kir, lê dîsa jî ew li min nehat vegerandin. Wî canê min ji daketina çalê rizgar kir, û ezê ronahiyê bibînim.’

“Binêre, Xwedê van hemû tiştan careke û careke din bi mirovekî re dike, da ku canê wî ji çalê vegerîne, da ku ew bi ronahiya zindiyan were ronîkirin.

“Guh bide, Eyûb; min bibihîze. Bêdeng be, û ezê biaxivim. Heke tiştekî te hebe ku bibêjî, bersiva min bide; biaxive, çimkî ez bi dilxweşî dixwazim te bibînim ku hatiyî rastdarkirin. Heke na, hingê min bibihîze; bêdeng be, û ezê hikmetê fêrî te bikim.”