I Elihoa miteny amin’i Joba

Hoy Elihoa tamin'i Joba, tanimanga ihany koa izy, tsy misy atahorana. Ny valiny dia fa miteny Andriamanitra, amin'ny nofy sy amin'ny fanaintainana eo am-pandriana marary, hamerina ny olona hiala amin'ny lavaka, ary mety hilaza ny mpanera: arovy izy, nahita avotra aho.

Toko 33.

«Fa ankehitriny, Joba ô, henoy ny teniko, ary mihainoa ny zavatra rehetra lazaiko. Indro, efa nanokatra ny vavako aho; ny lelako mamorona teny eo amin’ny vavako. Avy amin’ny fo mahitsy ny teniko, ary ny molotro miteny tsy misy fitaka izay fantany. Ny Fanahin’Andriamanitra no nanao ahy, ary ny fofonain’ny Tsitoha no mamelona ahy. Valio aho, raha mahay ianao; alamino eo anatrehako ny raharahanao, ary mijoroa. Indro, tahaka anao aho eo anatrehan’Andriamanitra; izaho koa dia nokotsorina avy tamin’ny tanimanga. Ny tahotra ahy tsy hampitahotra anao, ary ny fanerena avy amiko tsy hahavesatra anao.

«Marina fa nilaza teo anatrehako ianao— ary reko ny feon’ny teninao. “Madio aho, tsy misy fikomiana; sady tsy misy tsiny aho, ary tsy misy heloka ato anatiko. Kanefa mitady heloka amiko Izy; mihevitra ahy ho fahavalony Izy. Mametraka ny tongotro ao anaty tsipìka Izy; mizaha ny lalako rehetra Izy.”

«Fa tsy marina izany, hoy ny valiko anao, fa lehibe noho ny olombelona rehetra Andriamanitra. Nahoana no mifandihy Aminy ianao, fa tsy mamaly ny tenin’ny olona na inona na inona Izy? Fa miteny amin’ny fomba iray Andriamanitra, eny, amin’ny fomba hafa indray, nefa tsy misy mahatsikaritra izany. Amin’ny nofy, amin’ny fahitana nandritra ny alina, rehefa tonga ny torimaso lalina amin’ny olona raha matory eo am-pandriany, dia manokatra ny sofiny Izy ary manisy tombo-kase amin’ny fampitandremany azy, mba hampiala ny olona amin’ny fanaovana ratsy ary hanalavitra ny lehilahy amin’ny avonavona, dia mitana ny fanahiny tsy ho any amin’ny lavaka Izy, ary ny ainy tsy ho lany amin’ny sabatra.

«Notsiaina amin’ny fanaintainana koa ny olona eo am-pandriany, sy amin’ny fanaintainana tsy mitsahatra ao amin’ny taolany, ka halan’ny ainy ny mofo, ary ny fanahiny ny hanina tsara indrindra. Mihena ny nofony ka tsy hita, ary miseho ny taolany izay tsy hita taloha. Manatona ny lavaka ny fanahiny, ary ny ainy manatona izay mitondra fahafatesana.

«Raha misy irany ho azy, mpanelanelana—iray amin’ny arivo— hanambara amin’ny olona izay mahitsy ho azy, ary mamindra fo aminy ka manao hoe: “Avelao tsy hidina any amin’ny lavaka izy; efa nahita avotra aho,” ^a dia hanana nofo vaovao noho ny an’ny ankizy izy; hiverina amin’ny andron’ny fahatanorany. Mivavaka amin’Andriamanitra izy, ary raisiny ilay mpivavaka; ny mpivavaka mahita ny tavan’Andriamanitra amin’ny fiboiboahana, ary averin’Andriamanitra amin’ilay olona ny fahamarinany. Mihira mafy eo anatrehan’ny hafa izy ka manao hoe: “Efa nanota aho ary nanodinkodina izay marina, nefa tsy nonaovina tamiko izany. Efa nanavotra ny fanahiko tsy hidina any amin’ny lavaka Izy, ary hahita ny mazava aho.”

«Indro, Andriamanitra no manao izany rehetra izany indroa sy intelo amin’ny olona, mba hamerina ny fanahiny avy amin’ny lavaka, mba hohazavaina amin’ny mazava ny velona.

«Mitandrema, Joba ô, ary henoy aho. Mangina ianao, dia izaho no hiteny. Raha manana zavatra holazaina ianao, valio aho; mitenena, fa faly aho raha hitako ho marina ianao. Raha tsy izany, dia henoy aho; mangina ianao, dia hampianatra fahendrena anao aho.»