Elihu Guneman Maneh

Elihu mbantah yen dosa lan kabecikane manungsa ora ngowahi apa-apa tumrap Allah, sing luwih dhuwur tinimbang mega; kabeh iku tumiba marang wong liya. Wong sing ditindhes padha sesambat, nanging ora ana sing takon endi Kang Nitahake, sing paring kidung ing wayah bengi. Mula Ayub mung nambah-nambahi tembung tanpa kawruh.

Pasal 35.

Elihu banjur nerusake tembunge, pangucape: “Apa kokkira iki adil? Kowe kandha: ‘Kabeneranku ngluwihi kabeneraning Allah.’ Amarga kowe takon: ‘Apa gunane iki kanggo kowe? Apa untungku yen aku ora gawe dosa?’ Aku bakal mangsuli kowe, lan kanca-kancamu uga. Tumengaa marang langit lan ndelenga; sawangen mega-mega kang luwih dhuwur tinimbang kowe. Yen kowe gawe dosa, apa kang bisa kotindakake marang Panjenengane? Lan yen pambalelamu akeh, apa kang koklakoni tumrap Panjenengane? Yen kowe bener, apa kang bisa kowenehake marang Panjenengane? Utawa apa kang katampa saka tanganmu? Pialamu mung ngenani wong kang kaya kowe, lan kabeneranmu mung tumrap pepadhaning manungsa. Wong-wong padha sesambat marga saka abote akeh panindhes; padha njaluk tulung nglawan tangane wong kang kuwasa. Nanging ora ana wong kang kandha: ‘Ana ngendi Gusti Allah, Kang nitahake aku, kang maringi kidung ing wayah bengi, kang paring piwulang marang kita ngungkuli kewan-kewan ing bumi, lan kang ndadekake kita luwih wicaksana tinimbang manuk-manuk ing awang-awang?’ Ing kono wong-wong padha sesambat, nanging Panjenengane ora paring wangsulan, marga saka gumunggunge wong ala. Satemene Gusti Allah ora miyarsakake sesambat kang tanpa guna; Kang Mahakwasa ora nggatekake iku. Mendahane maneh, Panjenengane bakal paring wangsulan nalika kowe kandha yen kowe ora weruh Panjenengane—sanadyan prakaramu ana ing ngarsane lan kowe kudu ngenteni Panjenengane. Lan saiki, marga bebendune durung ndhawahake paukuman, lan Panjenengane mung sethithik anggone nggatekake kabodhoan. Ayub ngangakake cangkeme kanthi tembung tanpa guna; dheweke ngakehake tembung tanpa kawruh.”