Tembung-tembung kang Kudu Diucapake Makili Gusti Allah

Elihu ngandika atas asmane Allah: kasangsaran iku piwulang, kuping kang dibukak, lan Ayub sejatine bisa dirirt menyang papan kang jembar. Banjur swarane malih dadi gumun: udan kang netes saka pedhut, gludhug, bledheg kang ngenani sasarane. Allah iku agung, lan kita ora mangerteni Panjenengane.

Pasal 36.

Elihu banjur nerusake tembunge, kandhane: “Sabara sadhela, aku bakal nuduhake marang kowe, awit isih ana tembung kang kudu dakucapake makili Gusti Allah. Aku bakal njupuk kawruhku saka kadohan, lan ngakoni kabeneraning Kang nitahake aku. Awit satemene tembungku iki ora goroh; wong kang sampurna kawruhe ana ing sandhingmu. Lah, Gusti Allah iku prakosa, nanging Panjenengane ora nyepelekake sapa-sapa; Panjenengane prakosa ing kakuwataning pangreten. Panjenengane ora nggesangi wong duraka, nanging paring kaadilan marang wong kang katindhes. Panjenengane ora tau ngedohake paningale saka wong kang bener; Panjenengane nglenggahake wong-wong mau bebarengan karo para raja ing dhampare ing salawase, sarta padha kaluhurake. Dene manawa wong-wong mau padha kabanda ing rante, kecencang ing taline kasangsaran, banjur Panjenengane nedahake marang wong-wong mau panggawene lan pambalelane, yaiku anggone padha tumindak kumalungkung. Panjenengane ngengakake kupinge marang piwulang, lan dhawuh supaya wong-wong mau padha mratobat saka dosa. Manawa padha ngrungokake lan ngabekti marang Panjenengane, dinane bakal karampungake kanthi kamakmuran, lan taun-taune kliwat kanthi kabungahan. Nanging manawa padha ora ngrungokake, bakal padha tiwas dening pedhang, lan mati tanpa kawruh. Wong kang atine adoh saka Gusti Allah padha nyimpen nepsu; ora padha sesambat njaluk tulung nalika Panjenengane mbanda wong-wong mau. Nyawane mati ing mangsa enom, lan uripe entek ana ing antarane para sundel ing kuil brahala. Panjenengane ngluwari wong kang katindhes srana kasangsarane, lan ngengakake kupinge lumantar karubedan. Panjenengane uga bakal ngentasake kowe saka cangkeming karibedan menyang papan kang jembar lan amba tanpa pepalang, lan mejamu bakal kebak isi kang nikmat. Nanging kowe kebak dening paukuman kang pantes tumrap wong duraka; paukuman lan kaadilan wis nyekel kowe. Ngati-atia supaya bebendu aja nganti mbujuk kowe dadi memoyok, lan aja nganti tebusan kang gedhe nasarake kowe. Apa pasambatmu bisa ngayomi kowe saka karibedan, utawa sakabehing kakuwataning karosanmu? Aja ngarep-arep tekaning wengi, nalika para bangsa katumpes saka papane. Ngati-atia; aja nganti mlengos marang dosa, awit kowe wis milih bab iki ngungkuli kasangsaran. Lah, Gusti Allah kaluhurake ing pangwasane; sapa guru kang kaya Panjenengane?

“Sapa kang wis nemtokake dalane kanggo Panjenengane, utawa sapa kang bisa ngucap, ‘Paduka sampun tumindak lepat’? Elinga ngluhurake pakaryane, kang wis dielembana ing kidung dening manungsa. Sakabehing manungsa wis padha nyawang bab iku; manungsa nyawang iku saka kadohan. Lah, Gusti Allah iku agung, lan kita ora bisa nyumurupi Panjenengane; cacahing yuswane ora kena dietung. Awit Panjenengane narik tetesing banyu; banjur netes dadi udan saka pedhute, kang diesokake dening mendhung lan tumetes kanthi lubering marang manungsa. Apa ana wong kang bisa mangerteni mbabaring mendhung, gumludhuging tarube? Lah, Panjenengane mancarake kilate ing saubeng Panjenengane, lan nutupi dhasaring sagara. Awit srana iku kabeh Panjenengane mrentah para bangsa; Panjenengane paring pangan kanthi luber. Panjenengane ngebaki astane nganggo kilat, lan dhawuh supaya iku nyamber sasarane. Gumludhuge iku martakake bab Panjenengane; malah kewan-kewan padha ngrasakake tekaning prahara.”