ایوب 36

36 ¹و اِلیهو ادامه داد و گفت: ²«اندکی با من مدارا کن، و تو را آگاه خواهم ساخت، زیرا هنوز سخنانی هست که باید از جانب خدا گفته شود. ³دانش خود را از دوردست‌ها خواهم آورد، و عدالت را به آفرینندهٔ خویش نسبت خواهم داد. ⁴زیرا براستی که سخنان من نادرست نیست؛ آن که در دانش کامل است نزد توست. ⁵بنگر، خدا توانا است، اما هیچ‌کس را خوار نمی‌شمارد؛ او در نیروی فهم توانا است. ⁶شریران را زنده نگاه نمی‌دارد، اما به ستمدیدگان انصاف می‌بخشد. ⁷چشمان خود را هرگز از پارسایان برنمی‌گیرد؛ آنان را با پادشاهان بر تخت‌هایشان تا به ابد می‌نشاند، و سرافراز می‌گردند. ⁸و اگر به زنجیرها بسته شوند، و در بندهای مصیبت گرفتار آیند، ⁹آنگاه کارهایشان را و سرکشی‌هایشان را به ایشان اعلام می‌کند، که به تکبر رفتار کرده‌اند. ¹⁰گوش ایشان را به تعلیم می‌گشاید، و امر می‌فرماید که از گناه بازگردند. ¹¹اگر بشنوند و او را خدمت کنند، روزهای خود را در کامیابی به پایان می‌رسانند، و سال‌هایشان به خوشی می‌گذرد. ¹²اما اگر نشنوند، به شمشیر هلاک می‌شوند، و بی‌معرفت می‌میرند. ¹³بی‌دینان در دل خشم می‌پرورند؛ چون او ایشان را در بند نهد، برای یاری فریاد برنمی‌آورند. ¹⁴جانشان در جوانی می‌میرد، و زندگی‌شان در میان فاحشگانِ معابد به سر می‌رسد. ¹⁵ستمدیدگان را به‌وسیلهٔ مصیبتشان می‌رهاند، و گوششان را از راه سختی می‌گشاید. ¹⁶تو را نیز از کام تنگی بیرون می‌کشید، به جایی فراخ و گشاده که در آن هیچ فشاری نباشد، و سفرهٔ تو از نعمت آکنده می‌شد. ¹⁷اما تو از داوریِ سزاوارِ شریران آکنده‌ای؛ داوری و عدل تو را فرو گرفته‌اند. ¹⁸برحذر باش که خشم تو را به استهزا نکشاند، و مگذار که فدیهٔ بزرگ تو را گمراه کند. ¹⁹آیا فریادِ تو برای یاری، یا همهٔ نیروهای توانِ تو، تو را از تنگی نگاه تواند داشت؟ ²⁰مشتاق شب مباش، آنگاه که قوم‌ها از جای خود برکنده می‌شوند. ²¹بپرهیز؛ به گناه روی مگردان، زیرا این را به‌جای مصیبت برگزیده‌ای. ²²بنگر، خدا در قدرت خود متعال است؛ کیست معلمی همچون او؟

²³«کیست که راه او را برایش تعیین کرده باشد، یا کیست که بتواند گفت: ‹خطا کرده‌ای›؟ ²⁴به یاد داشته باش که کار او را بستایی، همان را که مردمان در سرود ستوده‌اند. ²⁵همهٔ آدمیان بدان نگریسته‌اند؛ نوع بشر آن را از دور می‌بیند. ²⁶بنگر، خدا بزرگ است، و ما او را نمی‌شناسیم؛ شمار سال‌های او فراتر از کاوش است. ²⁷زیرا او قطره‌های آب را برمی‌کشد؛ آنها همچون باران از مِه او فرو می‌چکند، ²⁸همان که ابرها فرو می‌ریزند و به فراوانی بر آدمیان می‌بارانند. ²⁹آیا کسی می‌تواند گستردنِ ابرها و غرّشِ خیمهٔ او را دریابد؟ ³⁰بنگر، برق خود را گرداگرد خویش می‌پراکند، و ژرفای دریا را می‌پوشاند. ³¹زیرا به‌وسیلهٔ اینها بر قوم‌ها حکم می‌راند؛ خوراک را به فراوانی می‌بخشد. ³²دستان خود را از برق آکنده می‌سازد، و آن را فرمان می‌دهد که به نشانه اصابت کند. ³³غرّشِ آن از او خبر می‌دهد؛ حتی چارپایان نیز آمدنِ توفان را درمی‌یابند.»