ایوب 35

35 ¹آنگاه اِلیهو سخن را از سر گرفت و گفت: ²«آیا این را عادلانه می‌پنداری؟ می‌گویی: ‹عدالت من از عدالت خدا بیشتر است.› ³زیرا می‌پرسی: ‹تو را چه سود می‌بخشد؟ از گناه نکردن چه بهره‌ای می‌برم؟› ⁴من به تو پاسخ خواهم داد، و به دوستانت نیز همراه تو. ⁵به آسمان‌ها بنگر و ببین؛ به ابرها چشم بدوز که از تو برترند. ⁶اگر گناه کنی، چه کاری بر ضد او انجام می‌دهی؟ و اگر نافرمانی‌هایت بسیار باشد، به او چه می‌کنی؟ ⁷اگر عادل باشی، به او چه می‌بخشی؟ یا از دست تو چه دریافت می‌کند؟ ⁸شرارت تو تنها بر انسانی همچون خودت اثر می‌گذارد، و عدالت تو تنها بر همنوعی از آدمیان. ⁹مردمان زیر بار ستم‌های بسیار فریاد برمی‌آورند؛ در برابر بازوی زورمندان کمک می‌طلبند. ¹⁰اما هیچ‌کس نمی‌گوید: ‹کجاست خدا، آفرینندهٔ من، که در شب سرودها می‌بخشد، ¹¹که ما را بیش از جانوران زمین می‌آموزد و از پرندگان آسمان حکیم‌ترمان می‌سازد؟› ¹²آنجا فریاد برمی‌آورند، اما او پاسخی نمی‌دهد، به سبب غرور مردمان شریر. ¹³به‌یقین خدا به فریاد بیهوده گوش نمی‌دهد؛ قادر مطلق بدان اعتنایی نمی‌کند. ¹⁴پس چه بسیار کمتر پاسخ خواهد داد آنگاه که می‌گویی او را نمی‌بینی— حال آنکه دعوی تو در حضور اوست و باید در انتظار او بمانی. ¹⁵و اکنون، چون خشم او هنوز مجازات نکرده، و او به حماقت اعتنای اندکی کرده است. ¹⁶ایوب دهان خود را به سخنان بیهوده می‌گشاید؛ کلمات را بدون معرفت بسیار می‌کند.»