Elihu Yine Konuşuyor

Elihu, insanın günahının da iyiliğinin de bulutlardan yüksekte olan Tanrı için hiçbir şeyi değiştirmediğini, bunların başka insanların üzerine düştüğünü savunuyor. Ezilenler feryat ediyor, ama kimse gecede ezgiler veren Yaratıcılarının nerede olduğunu sormuyor. Böylece Eyüp bilgisizce söz çoğaltıyor.

Bölüm 35.

Elihu konuşmasını sürdürerek şöyle dedi: «Bunu doğru mu sanıyorsun? ‹Benim doğruluğum Tanrı'nınkinden üstündür› diyorsun. Çünkü soruyorsun: ‹Bunun sana ne yararı var? Günah işlemesem ne kazanırım?› Sana da, seninle birlikte dostlarına da yanıt vereceğim. Göklere bak da gör; senden yüksekte olan bulutları seyret. Günah işlersen O'na karşı ne başarmış olursun? İsyanların çok olsa, O'na ne yapabilirsin? Doğruysan, O'na ne vermiş olursun? Ya da senin elinden ne alır? Kötülüğün ancak senin gibi bir insanı etkiler, doğruluğun da yalnızca bir başka insanı. İnsanlar birçok baskının yükü altında feryat eder; güçlünün kolu karşısında yardım için haykırırlar. Ama kimse şöyle demiyor: ‹Gece şarkılar veren Yaratıcım Tanrı nerede, bize yerin hayvanlarından daha çoğunu öğreten ve gökteki kuşlardan daha bilge kılan O nerede?› Kötü insanların gururu yüzünden orada feryat ederler, ama O yanıt vermez. Kuşkusuz Tanrı boş bir feryadı dinlemez; Her Şeye Gücü Yeten ona aldırmaz. O'nu görmediğini söylediğinde O sana ne kadar az yanıt verir— oysa davan O'nun önündedir ve O'nu beklemelisin. Şimdi ise, öfkesi henüz cezalandırmadığı ve akılsızlığa pek aldırmadığı için, Eyüp ağzını boş sözlerle açıyor; bilgisizce sözlerini çoğaltıyor.»