Mga Pulong nga Ihambal Tungud sa Dios

Nagapamulong si Elihu para sa Dios: ang kasakit isa ka pagpanudlo, isa ka talinga nga ginabuksan, kag mahimo nga ginguyod si Job sa isa ka malapad nga dapit. Dayon nagbag-o ang iya tono sa kahilibulong, ang ulan nga ginsala gikan sa mist, ang dalugdog, ang kilat nga ginpuntirya sa tinutuyo. Daku ang Dios, kag indi naton sia makilala.

Kapitulo 36.

Kag nagpadayon si Elihu kag nagsiling: “Pasensyahi ako sing diotay, kag ipakita ko sa imo, kay may yara pa nga mga pulong nga ihambal tungud sa Dios. Dalhon ko ang akon ihibalo halin sa malayo, kag igahatag ko ang pagkamatarung sa akon Manugbuhat. Kay sa pagkamatuud ang akon mga pulong indi butig; ang isa nga himpit sa ihibalo yara upud sa imo. Yari karon, ang Dios gamhanan, apang wala sia nagatamay; gamhanan sia sa kusog sang paghangup. Wala niya ginapabilin nga buhi ang mga malaut, kondi nagahatag sia sing katarungan sa mga ginapigos. Wala niya ginakuha ang iya mga mata sa mga matarung; ginapalingkod niya sila upud sa mga hari sa ila mga trono sa gihapon, kag ginbayaw sila. Kag kon gakadenahan sila, nadakpan sing hugot sa mga higot sang kapipit-an, niyan ginapahayag niya sa ila ang ila mga binuhatan kag ang ila mga pagrebelde, nga nagginawi sila sing bugalon. Ginabuksan niya ang ila igdulungug sa pagtudlo, kag nagasugo nga magbalik sila halin sa sala. Kon magpamati sila kag mag-alagad sa iya, ginatapos nila ang ila mga adlaw sa kabuganaan, kag ang ila mga tuig nagaligad sing malipayon. Apang kon indi sila magpamati, mapatay sila sa espada, kag mamatay nga walay ihibalo. Ang mga walay Dios sa tagiposoon nagatago sing kaakig; wala sila nagapanawag sing bulig kon ginagapos niya sila. Ang ila kalag nagakapatay sa pagkapamatan-on, kag ang ila kabuhi nagatapos sa tunga sang mga bigaon nga kalalakin-an sa simbahan. Ginaluwas niya ang mga ginapigos paagi sa ila kapipit-an, kag ginabuksan niya ang ila igdulungug paagi sa kabudlayan. Ginbatak man kuntani niya ikaw paguwa sa baba sang kalisdanan padulong sa isa ka masangkad kag hawan nga duog nga walay piit, kag ang imo lamesa pun-on kuntani sang kabuganaan. Apang ginaubos ka sang paghukom nga nagakaigo sa mga malaut; ang paghukom kag ang katarungan nagdakup sa imo. Maghalong ka nga ang kaakig indi magsulay sa imo sa pagyaguta, kag dili pagtuguti nga ang daku nga gawad magpatalang sa imo. Makalikaw bala sa imo ang imo pagpanawag sing bulig gikan sa kalisdanan, ukon ang tanan nga kusog sang imo kabaskog? Dili pagkahidluti ang kagab-ihon, nga sa diin ang mga katawohan ginautud halin sa ila duog. Maghalong ka; dili ka magliso sa sala, kay ginpili mo ini sa baylo sang kapipit-an. Yari karon, ang Dios ginbayaw sa iya gahum; sin-o bala ang manunudlo nga kaangay niya?

“Sin-o bala ang nagtaho sa iya sang iya dalanon, ukon sin-o ang makasiling, ‘Nakahimo ka sing sayup’? Dumduma nga dayawon ang iya binuhatan, nga ginsaulog sang mga tawo sa ambahanon. Ang tanan nga tawo nagtan-aw sini; ang katawohan nagatan-aw sini halin sa malayo. Yari karon, ang Dios daku, kag wala naton sia makilala; ang kadamuon sang iya mga tuig indi matungkad. Kay ginabatak niya ang mga tinolo sang tubig; nagatolo ini subong ulan halin sa iya gal-um, nga ginabubo sang mga panganod kag ginapatolo sing bugana sa mga tawo. May makahangup bala sang paglapta sang mga panganod, sang daguob sang iya puloy-an? Yari karon, ginasabwag niya ang iya kilat sa iya palibot, kag ginatabunan niya ang kadadalman sang dagat. Kay paagi sini ginadumalahan niya ang mga katawohan; nagahatag sia sing pagkaon sing bugana. Ginapuno niya ang iya mga kamot sang kilat, kag ginasugo niya ini sa pag-igo sa punto. Ang iya daguob nagapamatuud nahanungud sa iya; bisan ang kasapatan nagabatyag nga nagaabut ang unos.”