چاپ شوی
کتاب

اليهو بيا خبرې کوى

الیهو استدلال کوي چې د انسان ګناه او د انسان نیکي خدای ته، چې تر ورېځو لوړ دی، هیڅ نه بدلوي؛ هغه پر نورو خلکو لګېږي. مظلومان چیغې وهي، خو هیڅوک نه پوښتي چې د دوی پیدا کوونکی چېرته دی، هغه چې د شپې سندرې ورکوي. نو ایوب بې له پوهې خبرې زیاتوي.

څپرکی 35.

بيا اليهو خپلې خبرې ته دوام ورکړو او ووئيل چې، ”آيا تۀ دا په انصاف ګڼې؟ تۀ وائې چې، ’زما صداقت د خُدائ پاک د صداقت نه زيات دے.‘ ځکه چې تۀ پوښتنه کوې چې، ’دا تا ته څۀ فائده رسوى؟ کۀ زۀ ګناه ونۀ کړم نو څۀ ګټه راته رسيږى؟‘ زۀ به تا ته او تا سره ستا ملګرو ته جواب درکړم. آسمان ته پورته وګوره او وينه؛ هغه ورېځو ته ځير شه چې له تا نه اوچتې دى. کۀ تۀ ګناه کوې، نو د هغۀ خلاف څۀ ترسره کوې؟ او کۀ ستا بغاوتونه ډېر وى، نو هغۀ ته څۀ کوې؟ کۀ تۀ صادق يې، نو هغۀ ته څۀ ورکوې؟ يا هغه ستا د لاس نه څۀ اخلى؟ ستا بدى يوازې تا په شان يو سړے اغېزمنوى، او ستا صداقت يوازې يو بل اِنسان اغېزمنوى. خلق د ډېرو ظلمونو د بوج لاندې چغې وهى؛ هغوئ د زورورو د لاس خلاف د مدد دپاره فرياد کوى. خو هيڅوک نۀ وائى چې، ’زما پېدا کوونکے خُدائ پاک چرته دے، هغه چې په شپه کښې سندرې ورکوى، هغه چې مونږ ته د زمکې د ځناورو نه زيات ښوونه کوى او مونږ د آسمان د مرغانو نه زيات هوښيار ګرځوى؟‘ هلته هغوئ چغې وهى، خو هغه جواب نۀ ورکوى، د بدکارو د غرور په وجه. يقيناً خُدائ پاک بې‌فائدې فرياد ته غوږ نۀ ږدى؛ قادرِ مطلق ورته هيڅ پام نۀ کوى. نو هغه به څنګه جواب درکړى کله چې تۀ وائې چې تۀ هغه نۀ وينې— حالانکې ستا مقدمه د هغۀ په مخکښې ده او تۀ بايد د هغۀ انتظار وکړې. او اوس، ځکه چې د هغۀ غضب لا تر اوسه سزا نۀ ده ورکړې، او هغۀ د بې‌وقوفۍ ډېر لږ پام ساتلے دے. ايوب خپله خله په بې‌فائدې خبرو خلاصوى؛ هغه د علم نه بغير خبرې زياتوى.“