ايُوب 34 FHB Father's Heart Bible™

34 ¹بيا اليهو خپله خبره جارى وساتله او ئې ووئيل چې، ²”اے عقلمندو، زما خبرې واورئ؛ اے پوهو، ما ته غوږ ونيسئ. ³ځکه چې غوږ خبرې ازمائى، لکه څنګه چې خله خوراک څکى. ⁴راځئ چې هغه څۀ غوره کړو چې حق وى؛ راځئ چې په خپلو کښې هغه څۀ وپېژنو چې ښۀ وى. ⁵ځکه چې ايوب وئيلى دى چې، ’زۀ صادق يم، او خُدائ پاک زما انصاف لرې کړو؛ ⁶اګر چې زۀ په حق يم، بيا هم دروغژن ګڼلے کيږم؛ زما زخم لاعلاجه دے، اګر چې زۀ بې له سرکشۍ يم.‘ ⁷کوم سړے د ايوب په شان دے، چې طعنه لکه د اوبو په شان څښى، ⁸چې د بدکارو سره ملګرتيا کوى او د شريرو سړو سره ګرځى؟ ⁹ځکه چې هغۀ وئيلى دى چې، ’انسان له د خُدائ پاک په خوشحالۍ کښې هيڅ ګټه نۀ رسيږى.‘ ¹⁰نو ځکه، اے د پوهې خاوندانو، ما ته غوږ ونيسئ: دا د خُدائ پاک نه ډېر لرې دى چې شرارت وکړى، او د قادرِ مطلق نه چې ناانصافى وکړى. ¹¹ځکه چې د سړى د کار مطابق هغۀ ته بدله ورکوى، او د هغۀ د لارو مطابق پرې راولى. ¹²يقيناً خُدائ پاک به شرارت نۀ کوى، او قادرِ مطلق به انصاف نۀ خرابوى. ¹³چا هغۀ ته په زمکه باندې اختيار ورکړو، او چا په هغۀ باندې ټوله دُنيا کېښوده؟ ¹⁴کۀ هغه خپل زړۀ په انسان باندې ولګوى او خپل روح او خپل ساه واخلى، ¹⁵نو ټول بشر به په يو ځل ختم شى، او انسان به خاورې ته وګرځى. ¹⁶کۀ ستا سره پوهه وى، نو دا واوره؛ زما د خبرو آواز ته غوږ ونيسه. ¹⁷آيا هغه څوک چې انصاف ته کينه لرى حکومت کولے شى؟ آيا تۀ به هغه مُجرم ګڼې چې صادق او طاقتور دے، ¹⁸هغه چې بادشاه ته وائى چې، ’بې قدره،‘ او اميرانو ته چې، ’شريرو سړو،‘ ¹⁹هغه چې د شهزاده ګانو طرفدارى نۀ کوى، او نۀ د غريب نه مالداره ډېر ګڼى، ځکه چې دا ټول د هغۀ د لاسونو کار دى؟ ²⁰دوئ په يو شېبه کښې مرى؛ د نيمې شپې خلق ولړزيږى او مړۀ شى، او طاقتور د انسان د لاس نه بغېر لرې کړلے شى. ²¹ځکه چې د هغۀ سترګې د سړى په لارو دى، او هغه د دۀ ټول قدمونه وينى. ²²داسې تيارۀ يا ژوره سيورې نشته چرته چې بدکاران پټ شى. ²³ځکه چې خُدائ پاک ته د دې ضرورت نشته چې انسان نور وګورى، چې هغه د خُدائ پاک په مخکښې قضا ته حاضر شى. ^a a v23 د اليهو مطلب: خُدائ پاک ته د قضا راوستلو دپاره هيڅ رسمى محکمې يا مقررې نېټې ضرورت نشته — هغه بس عمل کوى. ²⁴هغه طاقتور بې له پوښتنې ماتوى او د دوئ په ځائ نور کېنوى. ²⁵داسې، د دوئ کارونه پېژندونکے، هغه دوئ په شپه کښې اړوى، او دوئ ټوټې ټوټې کيږى. ²⁶هغه د دوئ د شرارت په سبب دوئ وهى د کتونکو په مخکښې، ²⁷ځکه چې دوئ د هغۀ د پېروۍ نه واوختل او د هغۀ هيڅ لارې ته ئې پام ونۀ کړو، ²⁸تردې چې دوئ غريبان دې ته اړ کړل چې هغۀ ته چغې ووهى، او هغۀ د مظلومانو چغې واورېدې. ²⁹کله چې هغه خاموش وى، نو څوک مُجرم ګڼلے شى؟ کله چې هغه خپل مخ پټ کړى، نو څوک هغه ليدلے شى — خو که دا قوم وى او که سړے، ³⁰دې دپاره چې هيڅ بې‌دينه سړے حکومت ونۀ کړى او نۀ قوم په دام کښې ونيسى. ³¹ځکه چې آيا چا خُدائ پاک ته وئيلى دى چې، ’ما خپله سزا وګالله؛ زۀ به نور ګناه نۀ کوم؛ ³²هغه څۀ ما ته ښوونه کوه چې زۀ ئې نۀ وينم؛ کۀ ما ناانصافى کړې وى، نو زۀ به ئې نور نۀ کوم‘؟ ³³آيا هغه به تا ته ستا د خپلې خوښې مطابق بدله درکوى ځکه چې تۀ د هغۀ تاديب نۀ منې؟ ځکه چې تا ته په کار دى چې انتخاب وکړې، نۀ ما ته؛ ³⁴د پوهې خاوندان به ما ته وائى، او هر عقلمند سړے چې زما خبرې اورى هغه به وائى چې، ³⁵’ايوب بې له پوهې خبرې کوى؛ د هغۀ خبرو کښې هيڅ عقل نشته.‘ ³⁶کاشکې ايوب تر آخره ازمائلے شوے وے ځکه چې هغۀ د شريرو سړو په شان جواب ورکولو! ³⁷ځکه چې هغه خپلې ګناه ته سرکشى هم ورزياتوى؛ هغه زمونږ ښکاره مذاق کوى او د خُدائ پاک په خلاف خپلې خبرې ډېروى.“