Yeremia 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹Iki pangandikane Rama kita kang kaparingake marang Yeremia bab mangsa kasatan: ²Yehuda nandhang sungkawa, lan gapura-gapurane sepi mamring; rakyate padha lungguh sesambat ing lemah, lan panjerit munggah saka Yerusalem.

³“Para priyagung padha kongkonan abdine golek banyu; padha menyang blumbang-blumbang, nanging ora nemu banyu. Padha bali nggawa jun kang kosong; padha isin lan wirang, sarta padha nutupi sirahe. ⁴Marga lemah wis nela nganga, awit ora ana udan ing tanah, para tani padha isin; padha nutupi sirahe. ⁵Malah kidang wadon ing ara-ara negorake anake kang lagi lair awit ora ana suket. ⁶Kuldi alasan padha ngadeg ing panggonan dhuwur kang gundhul; padha mangap-mangap golek hawa kaya asu ajag; mripate padha lamur awit ora ana suket. ⁷“Sanadyan dosa-dosa kawula nekseni nglawan kawula, mugi Paduka tumindak, Dhuh Rama, marga saking asma Paduka; awit kawula sampun wongsal-wangsul mlengos saking Paduka—kawula sampun damel dosa dhateng Paduka. ⁸Dhuh Pangajeng-ajenging Israel, Juru Wilujenging Israel ing wekdal karibedan, punapaa dene Paduka kados tiyang ngamanca ing nagari punika, kados tiyang lelana ingkang namung kendel sadalu? ⁹Punapaa dene Paduka kados tiyang ingkang kagol bingung, kados prawira ingkang boten saged nulungi? Nanging Paduka, Dhuh Rama, wonten ing satengah kawula sadaya, saha kawula sami kasebut kanthi asma Paduka; mugi sampun negakaken kawula!”

¹⁰Mangkene pangandikane Rama kita bab bangsa iki: “Bangsa iki pancen dhemen nglembara; sikile padha ora dicegah. Mulane Aku ora rena marang bangsa iki; saiki Aku bakal ngeling-eling kaluputane lan ngukum dosa-dosane.”

¹¹Banjur Rama kita ngandika marang aku: “Aja ndongakake becike bangsa iki. ¹²Nalika padha pasa, Aku ora bakal ngrungokake panjerite; nalika padha nyaosake kurban obaran lan kurban dhaharan, Aku ora bakal nampa. Aku bakal numpes wong-wong iku kalawan pedhang, pailan lan pageblug.”

Para Nabi kang Medhar Goroh Atas Asmane Rama kita

¹³Banjur aku matur: “Adhuh, Dhuh Rama ingkang Mahakwasa, mugi mirsanana—para nabi sami cariyos dhateng tiyang-tiyang punika: ‘Kowe ora bakal nemu pedhang, lan pailan ora bakal tumeka marang kowe, nanging Aku bakal maringi tentrem-rahayu kang langgeng ing kene.’”

¹⁴Banjur Rama kita ngandika marang aku: “Para nabi iku padha medhar goroh nganggo asmaKu. Aku ora ngutus, ora aweh dhawuh, lan ora ngandika marang wong-wong iku. Wong-wong iku padha medharake marang kowe wahyu palsu, ramalan kang tanpa guna, lan apus-apusing pikirane dhewe.” ¹⁵Mangkene pangandikane Rama kita bab para nabi kang padha medharake wangsit nganggo asmaKu, mangka padha ora Dakutus, kang padha kandha: “Pedhang utawa pailan ora bakal nempuh tanah iki”: Para nabi iku bakal padha mati dening pedhang lan pailan. ¹⁶Dene rakyat kang diwedhar wangsit dening para nabi mau bakal padha dibuwang menyang lurung-lurunging Yerusalem marga pailan lan pedhang, ora ana kang ngubur—iya wong-wong iku, para somahe, anak-anake lanang lan wadon. Aku bakal ngesokake pialane dhewe marang wong-wong iku.

¹⁷Kandhakna marang wong-wong iku mangkene: “Muga mripatKu padha crocosan luh rina wengi tanpa kendhat, awit prawan putrining umatKu wis remuk dening tamparan kang abot banget, tatu kang ora kena diwarasake. ^a a v17 Ing kene Rama kita maringi Nabi Yeremia tetembungan kang ngemot luhe piyambak—kasusahane sawijining Rama tumrap para putra kang tatune ora kena diwarasake, kang nangisi para putrane rina wengi.

¹⁸Yen Aku metu menyang ara-ara, ing kono gumlethak wong-wong kang padha ketaman pedhang; yen Aku mlebu ing kutha, ing kono ana karusakan marga pailan. Awit nabi lan imam loro-lorone padha nindakake pakaryane ing tanah kang ora padha dimangerteni.”

¹⁹Punapa Paduka sampun babar pisan nampik Yehuda? Punapa panggalih Paduka gethinga dhateng Sion? Punapaa dene Paduka nggebag kawula ngantos boten wonten karahayon tumrap kawula? Kawula sami ngajeng-ajeng tentrem-rahayu, nanging boten wonten kasaenan ingkang dhateng; ngajeng-ajeng wancining kasarasan, nanging malah wonten pagiris. ²⁰Kawula sami ngakeni pialan kawula, Dhuh Rama, saha kalepatanipun para leluhur kawula; kawula sampun damel dosa dhateng Paduka. ²¹Marga saking asma Paduka, mugi sampun nyepelekaken kawula; mugi sampun ngremehaken dhampar kamulyan Paduka. Mugi Paduka enget dhateng prajanjian Paduka kaliyan kawula, saha mugi sampun ngantos Paduka cidrani. ²²Punapa wonten brahala-brahalaning bangsa-bangsa ingkang tanpa guna saged nurunaken jawah? Punapa langit piyambak saged ngedalaken jawah deres? Punapa sanes Paduka piyambak, Dhuh Rama? Kawula sami ngandelaken pangajeng-ajeng kawula dhateng Paduka, awit Paduka ingkang nindakaken sadaya prakawis punika.