يرمياه 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹دا د زمونږ پلار هغه کلام دے چې د وچکالۍ په حقله يرمياه ته راغلو: ²يهوداه ماتم کوى، او د هغې دروازې اجاړې دى؛ د هغې خلق په زمکه باندې په ماتم کښې ناست دى، او د يروشلم نه چغه پورته کيږى.

³”اميران خپل نوکران د اوبو دپاره لېږى؛ هغوئ حوضونو ته ځى خو اوبۀ نۀ مومى. هغوئ خپل خالى منګى بېرته راوړى؛ هغوئ شرمنده او خوار شوى دى، او خپل سرونه پټوى. ⁴ځکه چې زمکه چاودلې ده، او په ملک باندې باران نۀ دے اورېدلے، نو کروندګر شرمنده دى؛ هغوئ خپل سرونه پټوى. ⁵د پټى هوسۍ هم خپل نوے زېږېدلے بچے پرېږدى ځکه چې واښۀ نشته. ⁶ځنګلى خرۀ په لوڅو غونډيو باندې ولاړ دى؛ هغوئ د ګيدړانو په شان د هوا دپاره ساه باسى؛ د هغوئ سترګې تت کيږى ځکه چې واښۀ نشته. ⁷’اګر چې زمونږ ګناهونه زمونږ خلاف ګواهى ورکوى، خو اے پلاره، د خپل نوم په خاطر څۀ وکړه؛ ځکه چې مونږ له تا نه بيا بيا مخ اړولے دے — مونږ ستا په خلاف ګناه کړې ده. ⁸اے د اِسرائيل اُميده، د مصيبت په وخت کښې د اِسرائيل خلاصونکيه، تۀ ولې د دې ملک کښې د پردى په شان يې، د هغه مسافر په شان چې صرف د شپې دپاره تم کيږى؟ ⁹تۀ ولې د هغه سړى په شان يې چې حيران پاتې شوے وى، د هغه جنګياړى په شان چې خلاصون نۀ شى کولے؟ خو اے پلاره، تۀ زمونږ په مينځ کښې يې، او مونږ ستا په نوم ياديږو؛ مونږ مۀ پرېږده!‘

¹⁰”زمونږ پلار د دې قوم په حقله داسې فرمائى: ’دوئ ته د آواره ګرځېدو دومره مينه وه؛ دوئ خپل قدمونه ايسار نۀ کړل. نو زۀ په دوئ خوش نۀ يم؛ اوس به زۀ د دوئ ګناه ياده کړم او د دوئ د ګناهونو سزا به ورکړم.‘“

¹¹”بيا زمونږ پلار ما ته وفرمائيل، ’د دې قوم د ښېګړې دپاره دُعا مۀ کوه. ¹²کله چې هغوئ روژه نيسى، زۀ به د هغوئ فرياد وانۀ ورم؛ کله چې هغوئ سوزېدونکې قربانۍ او د غلې نذرانې وړاندې کوى، زۀ به يې قبول نۀ کړم. زۀ به هغوئ په تُوره، قحط او وبا سره ختم کړم.‘“

هغه نبيان چې زمونږ د پلار په نوم دروغ وائى

¹³بيا ما ووئيل، ”اے مالِکه پلاره، وګوره — نبيان هغوئ ته وائى، ’تاسو به د تُورې سره مخ نۀ شئ، او قحط به درباندې رانۀ شى، بلکې زۀ به تاسو ته دلته دائمى سلامتى درکړم.‘“

¹⁴بيا زمونږ پلار ما ته وفرمائيل، ”نبيان زما په نوم دروغ پېشګوئى کوى. ما هغوئ نۀ دى لېږلى، نۀ مې ورته حُکم کړے او نۀ مې ورسره خبرې کړې دى. هغوئ تاسو ته دروغجنه رويا، بې فائدې غيبګوئى، او د خپلو زړونو فريب بيانوى. ¹⁵زمونږ پلار د هغو نبيانو په حقله چې زما په نوم پېشګوئى کوى، حال دا چې ما هغوئ نۀ دى لېږلى، او وائى چې، ’په دې ملک به نۀ تُوره راځى او نۀ قحط‘، داسې فرمائى: هغه نبيان به په تُوره او قحط مړۀ شى. ¹⁶هغه خلق چې هغوئ ورته پېشګوئى کوى، د قحط او تُورې له امله به د يروشلم په کوڅو کښې وغورزولے شى، او څوک به نۀ وى چې هغوئ ښخ کړى — هغوئ، د هغوئ ښځې، زامن او لوڼه. زۀ به د هغوئ خپله بدى په هغوئ باندې تويه کړم.

¹⁷هغوئ ته دا ووايه: ’زما سترګې دې شپه او ورځ بې له ځنډه اوښکې تويوى، ځکه چې زما د قوم باکره لور په يوه کلک وار سره ماته شوې ده، داسې زخم چې علاج يې نشته. ^a a v17 دلته زمونږ پلار يرمياه ته هغه الفاظ ورکوى چې د هغۀ خپلې اوښکې لرى — د يو پلار غم چې د خپلو هغو بچو دپاره چې زخمونه يې روغېدے نۀ شى، شپه او ورځ ورپسې ژاړى.

¹⁸کۀ زۀ پټى ته ووځم، هلته د تُورې وژلى پراتۀ دى؛ کۀ ښار ته ننوځم، هلته د قحط تباهى ده. ځکه چې نبى او کاهن دواړه په داسې ملک کښې خپل کار کوى چې هغوئ ئې هم نۀ پېژنى.‘“

¹⁹آيا تا يهوداه بالکل رد کړې ده؟ آيا ستا زړۀ د صيون نه کرکه کوى؟ تا مونږ ولې داسې ووهلو چې زمونږ دپاره شفا نشته؟ مونږ سلامتۍ ته اُميد لاره، خو هيڅ ښېګړه رانۀ غله؛ د شفا وخت ته مو اُميد لاره، خو د هغې په ځائ وېره ده. ²⁰اے پلاره، مونږ په خپلې بدۍ اِقرار کوو، او د خپلو پلرونو په ګناه هم؛ مونږ ستا په خلاف ګناه کړې ده. ²¹د خپل نوم په خاطر، مونږ خوار مۀ ګڼه؛ د خپل جلالى تخت بې عزتى مۀ کوه. له مونږ سره خپل لوظ ياد کړه، او هغه مۀ ماتوه. ²²آيا د قومونو بې فائدې بتان کولے شى چې باران راولى؟ آيا آسمانونه پخپله ورښت لېږلے شى؟ اے پلاره، آيا هغه ذات تۀ نۀ يې؟ مونږ خپل اُميد په تا باندې لرو، ځکه چې دا ټول کارونه تۀ کوې.