يرمياه 15 FHB Father's Heart Bible™

15 ¹نو زمونږ پلار ماته وفرمائيل چې، ”کۀ موسىٰ او سموئيل هم زما په مخکښې ودريږى، نو بيا به هم زما زړۀ د دې قوم په طرف نۀ اوړى. دوئ زما د مخکښې نه وشړه؛ پرېږده چې لاړ شى.“ ²کله چې هغوئ درنه تپوس وکړى چې، ”’مونږ به چرته لاړ شُو؟‘ نو هغوئ ته ووايه چې، ’زمونږ پلار داسې فرمائى: څوک چې د مرګ دپاره دى، هغه دې مرګ ته؛ څوک چې د تُورې دپاره دى، هغه دې تُورې ته؛ څوک چې د قحط دپاره دى، هغه دې قحط ته؛ او څوک چې د اسيرۍ دپاره دى، هغه دې اسيرۍ ته.‘“

³”زۀ به د هغوئ خلاف څلور قسمه تباه کوونکى مقرر کړم، زمونږ پلار فرمائى: تُوره چې قتل کړى، سپى چې راکش کړى يې، او د آسمان مرغان او د زمکې ځناور چې وخورى او تباه يې کړى. ⁴زۀ به دوئ د زمکې د ټولو بادشاهيو دپاره د وحشت سبب وګرځوم، د يهوداه د بادشاه، د حِزقياه د زوئ منسى په وجه، د هغه څۀ په وجه چې هغۀ په يروشلم کښې کړى وُو.“

⁵”اے يروشلمه، څوک به په تا رحم وکړى؟ څوک به ستا دپاره ماتم وکړى؟ څوک به دا هم وکړى چې ودريږى او ستا حال وپوښتى؟ ⁶تا زۀ رد کړم، زمونږ پلار فرمائى؛ تۀ همېشه شاته روان يې. نو ما په تا باندې خپل لاس اوږد کړو او تۀ مې تباه کړې — زۀ د نرمۍ ښودلو نه ستړے شوے يم. ⁷ما هغوئ د ملک په دروازو کښې د بادولو په پنجه بادولى دى. ما هغوئ بې اولاده کړل؛ ما خپل قوم تباه کړو، ځکه چې هغوئ د خپلو لارو نه نۀ اوړېدل. ^a a v7 بادول: دهقان به وهلى شوى غله هوا ته اُچتوله، ترڅو چې هوا بې‌کاره بوسه الوزوله، او صرف غله به پاتې کېدله. ⁸د هغوئ کونډې د سمندرونو د شګو نه زياتې شوې. د ځوانانو د ميندو خلاف ما په غرمه کښې تباه کوونکے راوستو؛ ما ناڅاپه غم او وحشت په هغې باندې راواچولو. ⁹هغه چې اووۀ يې زېږولى وُو کمزورې کيږى؛ هغه وروستۍ ساه اخلى. د هغې لمر پرېووتو کله چې لا ورځ وه؛ هغه شرمنده او رُسوا شوه. او پاتې کسان به زۀ د هغوئ د دُښمنانو په مخکښې تُورې ته حواله کړم، زمونږ پلار فرمائى.“

يرمياه د غم نه فرياد کوى

¹⁰افسوس په ما، اے مورې، چې تا زۀ وزېږولم — د ټول ملک دپاره د جګړې او شخړې سړے! نۀ مې پور ورکړے، او نۀ مې پور اخستے، خو بيا هم هر څوک په ما لعنت وائى.

¹¹زمونږ پلار وفرمائيل چې، ”زۀ به تا د ښېګړې دپاره خلاص کړم؛ زۀ به دُښمن په تا مجبوره کړم چې د تکليف او مصيبت په وختونو کښې درته منتونه وکړى.“ ¹²آيا څوک اوسپنه ماتولے شى — د شمال اوسپنه — او کانسى؟ ¹³”ستا دولت او ستا خزانې به زۀ د لوټ په توګه، بې قيمته ورکړم، ستا د ټولو ګناهونو په وجه چې ستا په ټول علاقه کښې دى. ¹⁴زۀ به تا ستا د دُښمنانو خدمتګار کړم په داسې ملک کښې چې تۀ يې نۀ پېژنې، ځکه چې يو اور زما په غضب کښې بل دے؛ هغه به ستا خلاف سوزيږى.“

¹⁵اے زما پلاره، تۀ پوهيږې؛ ما ياد کړه او زما خيال ساته، او زما د ځوروونکو نه زما انصاف راکړه. په ما صبر وکړه، او ما مۀ اخله؛ پوه شه چې زۀ ستا د خاطر طعنې زغمم. ¹⁶ستا خبرې وموندلے شوې، او ما هغه وخوړلې، او ستا خبرې زما خوشحالى او زما د زړۀ خوند شوې، ځکه چې زۀ ستا نوم لرم، اے د آسمان د لښکرو پلاره. ¹⁷زۀ د عيش کوونکو په ملګرتيا کښې ونۀ ناستم، او نۀ مې خوشحالى وکړه؛ ستا د لاس په وجه زۀ يوازې ناست وم، ځکه چې تا زۀ په غضب ډک کړے وم. ¹⁸زما درد ولې نۀ ختميږى او زما زخم ولې نۀ جوړيږى، چې روغېدل نۀ منى؟ آيا تۀ به ما له د دوکې ورکوونکى وياله په شان شې، د هغو اوبو په شان چې وچې شى؟

¹⁹نو زمونږ پلار داسې فرمائى چې، ”کۀ تۀ راوګرځې، نو زۀ به تا بيا راوګرځوم چې زما په مخکښې ودرېږې. کۀ تۀ قيمتى شے راوباسې، نۀ بې‌قدره، نو تۀ به زما خُله شې. هغوئ به تا طرف ته راوګرځى، خو تۀ به هغوئ طرف ته نۀ اوړې.“ ²⁰زۀ به تا د دې قوم خلاف د کانسى مضبوطه دېوال وګرځوم؛ هغوئ به ستا خلاف جنګيږى خو په تا به غالب نۀ شى، ځکه چې زۀ ستا سره يم چې تا خلاص کړم او وژغورم، زمونږ پلار فرمائى. ²¹”زۀ به تا د بدکارانو د لاس نه وژغورم او تا به د ظالمانو د منګولو نه خلاص کړم.“