Selfs Moses en Samuel
Selfs Moses of Samuel kon dit nie afwend nie, sê ons Vader. Jeremia breek daaronder, vervloek sy geboorte en vra of sy Vader 'n stroom geword het wat opdroog. Die antwoord is voorwaardelik: kom terug, spreek wat kosbaar is, en word 'n bronsmuur gemaak.
15 1Toe sê ons Vader vir my: “Selfs al sou Moses en Samuel voor my staan, sou my hart nie na hierdie volk toe draai nie. Stuur hulle uit my teenwoordigheid weg; laat hulle gaan.” 2Wanneer hulle jou vra: “Waarheen gaan ons?” sê dan vir hulle: “So sê ons Vader: dié wat vir die dood bestem is, na die dood toe; dié wat vir die swaard bestem is, na die swaard toe; dié wat vir die hongersnood bestem is, na die hongersnood toe; dié wat vir die gevangenskap bestem is, na die gevangenskap toe.”
3“Ek sal vier soorte verdelgers teen hulle aanstel, sê ons Vader: die swaard om dood te maak, die honde om weg te sleep, die voëls van die hemel en die diere van die aarde om te verslind en te vernietig. 4Ek sal hulle ’n verskrikking maak vir al die koninkryke van die aarde, as gevolg van Manasse, seun van Hiskia, koning van Juda, vir wat hy in Jerusalem gedoen het.”
5“Want wie sal jammer kry vir jou, Jerusalem? Wie sal oor jou treur? Wie sal selfs stilhou om te vra hoe dit met jou gaan? 6Jy het my verwerp, sê ons Vader; jy hou aan om agteruit te gaan. Daarom het ek my hand teen jou uitgestrek en jou vernietig— ek is moeg daarvoor om my te bedink. 7Ek het hulle met ’n wan uitgewan by die poorte van die land. Ek het hulle van kinders beroof; ek het my volk vernietig, want hulle wou nie van hulle weë afwyk nie. a a v7 Uitwan: ’n boer het die gedorste graan in die lug opgegooi sodat die wind die nuttelose kaf weggewaai het, en net die graan oorgebly het. 8Hulle weduwees het meer geword as die sand van die see. Teen die moeders van jongmanne het ek ’n verdelger op die middag gebring; skielik het ek angs en skrik op haar laat neerval. 9Sy wat sewe gebaar het, word kragteloos; sy blaas haar laaste asem uit. Haar son het ondergegaan terwyl dit nog dag is; sy is beskaamd en verneder. En die orige van hulle sal ek aan die swaard oorgee voor hulle vyande, sê ons Vader.”
Jeremia roep in angs uit
10Wee my, my moeder, dat u my gebaar het—’n man van twis en stryd vir die hele land! Ek het nie uitgeleen nie, en ook nie geleen nie, tog vervloek almal my.
11Ons Vader het gesê: “Ek sal jou red ten goede; ek sal die vyand jou laat smeek in tye van nood en benoudheid.” 12Kan iemand yster breek—yster uit die noorde—en brons? 13“Jou rykdom en jou skatte sal ek as buit gee, verniet, as gevolg van al jou sondes dwarsdeur jou grondgebied. 14Ek sal jou jou vyande laat dien in ’n land wat jy nie ken nie, want ’n vuur brand in my toorn; dit sal teen jou brand.”
15U weet, my Vader; dink aan my en sorg vir my, en laat reg aan my geskied teen my vervolgers. Wees geduldig met my, en neem my nie weg nie; weet dat ek ter wille van u smaad verdra. 16U woorde is gevind, en ek het dit geëet, en u woorde het my vreugde geword en die blydskap van my hart, want ek dra u naam, o Vader van die leërmagte van die hemel. 17Ek het nie in die geselskap van feesvierders gesit nie, en ook nie gejuig nie; weens u hand het ek alleen gesit, want u het my met verontwaardiging gevul. 18Waarom is my pyn eindeloos en my wond ongeneeslik, en weier dit om gesond te word? Sal u vir my wees soos ’n bedrieglike stroom, soos water wat opdroog?
19So sê ons Vader: As jy terugkeer, sal ek jou herstel om voor my te staan. As jy voortbring wat kosbaar is, nie die waardelose nie, sal jy my mond wees. Hulle sal na jou toe draai, maar jy mag nie na hulle toe draai nie. 20Ek sal jou ’n versterkte muur van brons teen hierdie volk maak; hulle sal teen jou veg maar sal jou nie oorwin nie, want ek is by jou om jou te red en jou te verlos, sê ons Vader. 21“Ek sal jou red uit die hand van die goddeloses en jou verlos uit die greep van die meedoënloses.”
