Nawet Mojżesz i Samuel
Nawet Mojżesz czy Samuel nie odwróciliby tego, mówi nasz Ojciec. Jeremiasz łamie się pod tym ciężarem, przeklina dzień swoich narodzin i pyta, czy jego Ojciec stał się potokiem, który wysycha. Odpowiedź jest warunkowa: wróć, mów to, co cenne, a staniesz się murem ze spiżu.
15 1Wtedy nasz Ojciec powiedział do mnie: „Nawet gdyby Mojżesz i Samuel stanęli przede mną, moje serce nie zwróciłoby się ku temu ludowi. Odeślij ich sprzed mojego oblicza; niech odejdą.” 2Gdy zapytają cię: „Dokąd mamy iść?”, odpowiedz im: „Tak mówi nasz Ojciec: kto na śmierć, na śmierć; kto pod miecz, pod miecz; kto na głód, na głód; kto do niewoli, do niewoli.”
3„Ustanowię przeciwko nim cztery rodzaje niszczycieli — mówi nasz Ojciec — miecz, aby zabijał, psy, aby wlokły, ptaki nieba i zwierzęta ziemi, aby pożerały i niszczyły. 4Uczynię ich postrachem dla wszystkich królestw ziemi z powodu Manassesa, syna Ezechiasza, króla Judy, za to, co uczynił w Jerozolimie.”
5„Bo któż się nad tobą zlituje, Jerozolimo? Kto będzie cię opłakiwał? Kto się choćby zatrzyma, aby zapytać, jak się miewasz? 6Odrzuciłeś mnie — mówi nasz Ojciec — ciągle cofasz się wstecz. Dlatego wyciągnąłem moją rękę przeciwko tobie i zniszczyłem cię — znużyło mnie litowanie się. 7Przewiałem ich wiejadłem w bramach kraju. Osierociłem ich; zniszczyłem mój lud, bo nie chcieli odwrócić się od swoich dróg. a a v7 Wianie: rolnik podrzucał wymłócone ziarno w powietrze, aby wiatr zdmuchnął bezużyteczne plewy, pozostawiając tylko ziarno. 8Ich wdów stało się więcej niż piasku morskiego. Na matki młodzieńców sprowadziłem niszczyciela w południe; nagle sprawiłem, że udręka i przerażenie spadły na nią. 9Ta, która urodziła siedmioro, słabnie; wydaje ostatnie tchnienie. Jej słońce zaszło, gdy jeszcze jest dzień; jest zawstydzona i zhańbiona. A resztę z nich wydam pod miecz przed ich wrogami — mówi nasz Ojciec.”
Jeremiasz woła w udręce
10Biada mi, matko moja, że mnie urodziłaś — człowieka sporu i waśni dla całego kraju! Nie pożyczałem ani nie zaciągałem długów, a jednak wszyscy mnie przeklinają.
11Nasz Ojciec powiedział: „Wybawię cię ku dobremu; sprawię, że wróg będzie cię błagał w czasach nieszczęścia i udręki.” 12Czy ktoś może złamać żelazo — żelazo z północy — i brąz? 13„Twoje bogactwo i twoje skarby wydam na łup, za darmo, z powodu wszystkich twoich grzechów w całym twoim kraju. 14Sprawię, że będziesz służył swoim wrogom w kraju, którego nie znasz, bo ogień zapłonął w moim gniewie; będzie płonął przeciwko tobie.”
15Ty wiesz, mój Ojcze; pamiętaj o mnie i zatroszcz się o mnie, i wymierz za mnie sprawiedliwość moim prześladowcom. Bądź cierpliwy wobec mnie i nie zabieraj mnie; wiedz, że ze względu na ciebie znoszę zniewagę. 16Twoje słowa się znalazły, a ja je spożyłem, i twoje słowa stały się moją radością i rozkoszą mojego serca, bo noszę twoje imię, o Ojcze zastępów niebieskich. 17Nie zasiadałem w gronie biesiadników ani się nie weseliłem; z powodu twojej ręki siedziałem samotnie, bo napełniłeś mnie oburzeniem. 18Dlaczego mój ból jest bez końca, a moja rana nieuleczalna, nie chce się zagoić? Czy będziesz dla mnie jak zwodniczy potok, jak wody, które zawodzą?
19Dlatego tak mówi nasz Ojciec: Jeśli powrócisz, przywrócę cię, abyś stał przede mną. Jeśli wydobędziesz to, co cenne, a nie to, co bezwartościowe, będziesz moimi ustami. Oni zwrócą się do ciebie, ale ty nie zwracaj się do nich. 20Uczynię cię warownym murem z brązu przeciwko temu ludowi; będą walczyć przeciwko tobie, ale cię nie przemogą, bo ja jestem z tobą, aby cię wybawić i ocalić — mówi nasz Ojciec. 21„Wybawię cię z ręki niegodziwych i odkupię cię z garści okrutników.”
