يرمياه 15 FHB Father's Heart Bible™

15 ¹پوءِ اسان جي پيءُ مون کي فرمايو تہ ”جيتوڻيڪ موسيٰ ۽ سموئيل مون اڳيان بيھن، تڏهن بہ منهنجي دل هن قوم ڏانهن نہ مڙندي. کين منهنجي حضور کان ڪڍي ڇڏ؛ هو هليا وڃن.“ ²جڏهن اهي تو کان پڇن تہ ”اسين ڪيڏانهن وڃون؟“ تڏهن کين چئجانءِ تہ ”اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ جيڪي موت لاءِ آهن، سي موت ڏانهن؛ جيڪي تلوار لاءِ آهن، سي تلوار ڏانهن؛ جيڪي ڏڪار لاءِ آهن، سي ڏڪار ڏانهن؛ ۽ جيڪي قيد لاءِ آهن، سي قيد ڏانهن.“

³”آءٌ کين چئن قسمن جا برباد ڪندڙ مقرر ڪندس، اسان جو پيءُ ٿو فرمائي: قتل ڪرڻ لاءِ تلوار، ڇڪي کڻي وڃڻ لاءِ ڪتا، ۽ کائي وڃڻ ۽ برباد ڪرڻ لاءِ آسمان جا پکي ۽ زمين جا جانور. ⁴آءٌ کين زمين جي سڀني بادشاهين لاءِ دهشت جو سبب بڻائيندس، يهوداہ جي بادشاهه حزقياہ جي پٽ منسي جي ڪري، انهيءَ سببان جيڪي هن يروشلم ۾ ڪيو.“

⁵”ڇاڪاڻ تہ اي يروشلم، تو تي ڪير ترس کائيندو؟ تنهنجي لاءِ ڪير ماتم ڪندو؟ ڪير تنهنجو حال پڇڻ لاءِ بہ ترسندو؟ ⁶تو مون کي رد ڪيو آهي، اسان جو پيءُ ٿو فرمائي؛ تون پوئتي ئي هلندو ٿو وڃين. تنهنڪري مون تو تي پنهنجو هٿ ڊگھو ڪيو ۽ تو کي برباد ڪيو — آءٌ رحم ڪندي ٿڪجي پيو آهيان. ⁷مون کين ملڪ جي دروازن تي ڪانٽي سان اڏائي ڇڏيو آهي. مون کين اولاد کان محروم ڪيو آهي؛ مون پنهنجي قوم کي برباد ڪيو آهي، ڇاڪاڻ تہ هو پنهنجين واٽن کان موٽڻ لاءِ راضي نہ ٿيا. ^a a v7 اناج اڏائڻ: هاري ڪُٽيل اناج کي هوا ۾ اڇلائيندو هو تہ جيئن واءُ بيڪار ڀوسو اڏائي وڃي ۽ رڳو داڻا رهجي وڃن. ⁸سندن بيواهون سمنڊن جي واريءَ کان وڌيڪ ٿي ويون. جوانن جي مائرن تي مون منجھند جو هڪ برباد ڪندڙ آندو؛ اوچتو مون هن تي ڏک ۽ دهشت ڪيرايا. ⁹جنهن ست ٻار ڄاوا هئا، سا ڪمزور ٿي ويئي؛ پنهنجو آخري ساهه کڻي ٿي. سندس سج ڏينهن ئي ۾ لهي ويو؛ هوءَ شرمسار ۽ ذليل ٿي. باقي بچيلن کي آءٌ سندن دشمنن جي اڳيان تلوار جي حوالي ڪندس، اسان جو پيءُ ٿو فرمائي.“

يرمياہ ڏک ۾ دانهن ڪري ٿو

¹⁰اي منهنجي ماءُ، مون تي افسوس، جو تو مون کي ڄڻيو — سڄي ملڪ لاءِ جھيڙي ۽ تڪرار جو ماڻهو! مون نہ قرض ڏنو آهي ۽ نہ ورتو آهي، تڏهن بہ هرڪو مون تي لعنت ٿو وجھي.

¹¹اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”آءٌ تو کي ڀلائيءَ لاءِ ڇوٽڪارو ڏيندس؛ مصيبت ۽ تڪليف جي وقتن ۾ دشمن کي تو وٽ منٿون ڪرائيندس.“ ¹²ڇا ڪو لوهه کي ڀڃي سگھي ٿو — اتر وارو لوهه — ۽ ڪانسيءَ کي؟ ¹³”تنهنجو مال ۽ تنهنجا خزانا آءٌ لُٽ جي طور تي ڏيندس، مفت ۾، تنهنجي سڄي سرحد ۾ ڪيل تنهنجن سڀني گناهن جي ڪري. ¹⁴آءٌ تو کي تنهنجن دشمنن جي خدمت ڪرائيندس هڪ اهڙي ملڪ ۾ جنهن کي تون نہ ڄاڻين، ڇاڪاڻ تہ منهنجي غضب ۾ باھ ڀڙڪي آهي؛ اها تو تي ٻرندي.“

¹⁵اي منهنجا بابا، تون ڄاڻين ٿو؛ مون کي ياد ڪر ۽ منهنجي سنڀال ڪر، ۽ منهنجي ستائيندڙن کان منهنجو انصاف ڪر. مون سان صبر ڪر ۽ مون کي کڻي نہ وڃ؛ ڄاڻ تہ تنهنجي خاطر آءٌ طعنا ٿو سهان. ¹⁶تنهنجا ڪلام مليا ۽ مون کين کاڌو، ۽ تنهنجا ڪلام منهنجي خوشي ۽ منهنجي دل جي خوشيءَ جو سبب ٿيا، ڇاڪاڻ تہ آءٌ تنهنجي نالي سان سڏيو ٿو وڃان، اي آسمان جي لشڪرن جا بابا. ¹⁷آءٌ خوشيون ملهائيندڙن جي جماعت ۾ نہ ويٺس، نہ ئي خوش ٿيس؛ تنهنجي هٿ جي ڪري اڪيلو ويٺس، ڇاڪاڻ تہ تو مون کي ڪاوڙ سان ڀريو هو. ¹⁸منهنجو درد ڇو ختم ئي نٿو ٿئي ۽ منهنجو زخم ڇو لاعلاج آهي، جو سنئون ٿيڻ کان انڪار ٿو ڪري؟ ڇا تون مون لاءِ ڌوڪي واري نالي جھڙو ٿيندين، انهن پاڻين جھڙو جيڪي سُڪي وڃن ٿا؟

¹⁹تنهنڪري اسان جو پيءُ ٿو فرمائي تہ جيڪڏهن تون موٽندين تہ آءٌ تو کي بحال ڪندس تہ جيئن تون منهنجي اڳيان بيھين. جيڪڏهن تون بيڪار کي نہ، پر قيمتي شيءِ کي ٻاهر ڪڍندين تہ تون منهنجو وات ٿيندين. اهي تو ڏانهن موٽندا، پر تون هنن ڏانهن نہ موٽج. ²⁰آءٌ تو کي هن قوم جي خلاف ڪانسيءَ جي مضبوط ديوار بڻائيندس؛ اهي تو سان وڙهندا پر تو تي غالب نہ ٿيندا، ڇاڪاڻ تہ آءٌ تو سان آهيان تہ جيئن تو کي بچايان ۽ ڇڏايان، اسان جو پيءُ ٿو فرمائي. ²¹”آءٌ تو کي بدڪارن جي هٿان ڇڏائيندس ۽ بي رحمن جي چنبي کان تو کي ڇوٽڪارو ڏيندس.“