يرمياه 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹اسان جي پيءُ جو اهو ڪلام جيڪو ڏڪارن بابت يرمياه ڏانهن آيو تہ ²يهوداه ماتم ڪري ٿو، سندس دروازا ويران آهن؛ سندس ماڻهو ماتم ۾ زمين تي ويٺا آهن، ۽ يروشلم مان دانهن مٿي چڙهي ٿي.

³”سردار پنهنجن نوڪرن کي پاڻيءَ لاءِ موڪليندا آهن؛ اهي حوضن تي وڃن ٿا پر پاڻي نہ ٿا لهن. خالي گھڙا کڻي موٽي اچن ٿا؛ شرمسار ۽ ذليل ٿي پنهنجا مٿا ڍڪين ٿا. ⁴زمين ڦاٽي پئي آهي، ڇاڪاڻ تہ ملڪ تي مينهن نہ پيو آهي، تنهنڪري هاري شرمسار آهن؛ پنهنجا مٿا ڍڪين ٿا. ⁵ايتري تائين جو ٻنيءَ ۾ هرڻي بہ پنهنجو نئون ڄاول ٻچو ڇڏي ڏئي ٿي، ڇاڪاڻ تہ گاهه ناهي. ⁶جهنگلي گڏھ ٻوٽن کان خالي اوچن ٽڪرن تي بيٺا آهن؛ گيدڙن وانگر هوا لاءِ هڦن ٿا؛ گاهه نہ هجڻ ڪري سندن اکيون ڌنڌليون ٿي ويون آهن. ⁷’جيتوڻيڪ اسان جا گناهه اسان جي خلاف شاهدي ڏين ٿا، تڏهن بہ اي اسان جا بابا، پنهنجي نالي جي خاطر ڪم ڪر؛ ڇاڪاڻ تہ اسان ڪيترائي ڀيرا تو کان ڦري ويا آهيون—اسان تو خلاف گناهه ڪيو آهي. ⁸اي اسرائيل جي اميد، مصيبت جي وقت اسرائيل جا نجات ڏيندڙ، تون ملڪ ۾ پرديسيءَ وانگر ڇو آهين، ڪنهن مسافر وانگر جيڪو رڳو رات لاءِ ترسي ٿو؟ ⁹تون ڇو ڪنهن اوچتو ڊنل ماڻهوءَ وانگر آهين، ڪنهن اهڙي سورمي وانگر جيڪو بچائي نہ ٿو سگھي؟ تڏهن بہ اي اسان جا بابا، تون اسان جي وچ ۾ آهين، ۽ اسان تنهنجي نالي سان سڏجون ٿا؛ اسان کي نہ ڇڏ!‘

¹⁰”اسان جو پيءُ هن قوم بابت هيئن ٿو فرمائي تہ ’هنن کي ڀٽڪڻ ڏاڍو وڻيو؛ پنهنجن پيرن کي نہ روڪيائون. تنهنڪري مون کي هنن ۾ ڪابہ خوشي ناهي؛ هاڻي آءٌ سندن ڏوهه ياد ڪندس ۽ سندن گناهن جي سزا ڏيندس.‘“

¹¹”پوءِ اسان جي پيءُ مون کي فرمايو تہ ’هن قوم جي ڀلائيءَ لاءِ دعا نہ ڪر. ¹²جڏهن اهي روزو رکندا تڏهن آءٌ سندن دانهن نہ ٻڌندس؛ جڏهن اهي سوختني ۽ اناج جون قربانيون پيش ڪندا تڏهن آءٌ کين قبول نہ ڪندس. آءٌ کين تلوار، ڏڪار ۽ وبا سان ختم ڪندس.‘“

اسان جي پيءُ جي نالي ۾ ڪوڙ ڳالهائيندڙ نبي

¹³پوءِ مون چيو تہ ”اي حاڪم پيءُ، ڏس—نبي هنن کي چون ٿا تہ ’اوهان تلوار جو منهن نہ ڏسندا، نڪي اوهان تي ڏڪار ايندو، بلڪ آءٌ اوهان کي هتي پائدار سلامتي ڏيندس.‘“

¹⁴پوءِ اسان جي پيءُ مون کي چيو تہ ”نبي منهنجي نالي ۾ ڪوڙ جي پيشنگوئي ٿا ڪن. مون نہ کين موڪليو، نہ حڪم ڏنو، نہ ئي ساڻن ڳالهايو. اهي اوهان لاءِ ڪوڙو رويا، بي فائدي غيب ڏسڻ، ۽ پنهنجي دل جي فريب جي پيشنگوئي ٿا ڪن. ¹⁵اسان جو پيءُ انهن نبين بابت هيئن ٿو فرمائي جيڪي منهنجي نالي ۾ پيشنگوئي ٿا ڪن، جيتوڻيڪ مون کين موڪليو ناهي، ۽ جيڪي چون ٿا تہ ’هن ملڪ کي نہ تلوار ڇهندي نہ ڏڪار‘، اهي نبي تلوار ۽ ڏڪار سان مرندا. ¹⁶جن ماڻهن کي اهي پيشنگوئي ٿا ڪن، سي ڏڪار ۽ تلوار سبب يروشلم جي گھٽين ۾ اڇلايا ويندا، ۽ کين دفنائيندڙ ڪو نہ هوندو—نڪي هنن کي، نڪي سندن زالن، پٽن ۽ ڌيئرن کي. آءٌ سندن پنهنجي بڇڙائي هنن تي ڪيرائيندس.

¹⁷کين هيءَ ڳالهه ٻڌاءِ تہ ’منهنجيون اکيون رات ڏينهن بنا بيهڻ جي ڳوڙها وهائين، ڇاڪاڻ تہ منهنجي قوم جي ڪنوار ڌيءَ ڀاڄائيندڙ ڌڪ سان ڀڄي پئي آهي، اهڙي ڦٽ سان جنهن جو علاج ناهي. ^a a v17 هتي اسان جو پيءُ يرمياه کي اهي لفظ ٿو ڏئي جن ۾ سندس پنهنجا ڳوڙها آهن—هڪ پيءُ جو غم انهن ٻارن لاءِ جيڪي اهڙي ڦٽ سان ڦٽيل آهن جنهن جو علاج ناهي، جن لاءِ هو رات ڏينهن روئي ٿو.

¹⁸جيڪڏهن آءٌ ٻنيءَ ۾ نڪران تہ اتي تلوار سان ماريل پيا آهن؛ جيڪڏهن آءٌ شهر ۾ داخل ٿيان تہ اتي ڏڪار جي تباهي آهي. ڇاڪاڻ تہ نبي ۽ ڪاهن ٻئي اهڙي ملڪ ۾ پنهنجو ڌنڌو ڪن ٿا جنهن کي هو ڄاڻن بہ نہ ٿا.‘“

¹⁹ڇا تو يهوداه کي بلڪل رد ڪري ڇڏيو آهي؟ ڇا تنهنجي دل صيون کان نفرت ٿي ڪري؟ تو اسان کي ڇو ڌڪ هنيو جو اسان لاءِ ڪو علاج ناهي؟ اسان سلامتيءَ جي اميد رکي، پر ڪا ڀلائي نہ آئي؛ شفا جي وقت جي اميد رکي، پر ان جي بدران دهشت آهي. ²⁰اي اسان جا بابا، اسان پنهنجي بڇڙائيءَ کي ۽ پنهنجن ابن ڏاڏن جي ڏوهه کي مڃون ٿا؛ اسان تو خلاف گناهه ڪيو آهي. ²¹پنهنجي نالي جي خاطر اسان کي ناپسند نہ ڪر؛ پنهنجي جلوي واري تخت کي بي عزت نہ ڪر. اسان سان ڪيل پنهنجي عهد کي ياد ڪر، ۽ ان کي نہ ٽوڙ. ²²ڇا قومن جي ناڪاره بتن مان ڪو مينهن وسائي سگھي ٿو؟ ڇا آسمان پاڻ ڦوهاريون موڪلي سگھن ٿا؟ اي اسان جا بابا، ڇا تون اهو ناهين؟ اسان تو ۾ اميد رکون ٿا، ڇاڪاڻ تہ اهي سڀ ڪم ڪندڙ تون ئي آهين.