Tanah Ngaheruk ku Halodo
Halodo ngosongkeun balong-balong cai, para patani nutupan sirahna, jeung uncal bikang ninggalkeun anakna lantaran euweuh jukut. Jalma-jalma ngadu'a ku ngandelkeun jenengan Rama sorangan; Mantenna nitah Yeremia ulah ngadu'akeun maranéhna. Nabi-nabi nu ngajangjikeun kasalametan téh teu kungsi diutus. Pasal ieu ditutup bari masih kénéh nanya.
14 1Ieu pangandika Rama urang anu sumping ka Yermia perkawis halodo: 2Yuda nalangsa, lawang-lawang gapurana suwung; rahayatna dariuk nalangsa dina taneuh, sarta aya ceurik anu ngumandang ti Yerusalem.
3“Para menak miwarang bujang-bujangna neangan cai; maranehna narindak ka sumur-sumur, tapi henteu manggih cai. Maranehna baralik mawa buyung kosong; era jeung wirang, tuluy marungkus sirahna. 4Ku sabab taneuh beulah-beulah, karana euweuh hujan di ieu nagri, para patani era; maranehna marungkus sirahna. 5Malah mencek bikang di tegalan nyingkahan anak anu kakara dijurukeun, karana euweuh jukut. 6Kalde-kalde leuweung narangtung di pasir-pasir anu gundul; engapna nyengkat kawas anjing ajag; socana lamur karana euweuh jukut. 7‘Sanaos dosa-dosa abdi sadaya jadi saksi anu ngalawan abdi sadaya, mugi Ama ngalampahkeun pangdamel demi jenengan Ama; margi abdi sadaya parantos ngabalikang ti Ama sababaraha kali—abdi sadaya parantos midamel dosa ka Ama. 8Nun Pangharepan Israil, Jurusalamet Israil dina mangsa kasusah, naha Ama teh siga semah di ieu nagri, siga musafir anu ngan eureun saengapan sapeuting? 9Naha Ama teh siga jalma anu kagareuwahkeun, siga prajurit anu teu iasa nulungan? Nanging Ama, nun Rama, aya di tengah-tengah abdi sadaya, sarta abdi sadaya disebut nganggo jenengan Ama; mugi ulah ngantunkeun abdi sadaya!’
10“Ieu pangandika Rama urang ngeunaan ieu bangsa: ‘Maranehna kacida resepna ngulampreng; maranehna teu nahan sukuna. Ku sabab kitu Kami teu kersa ka maranehna; ayeuna Kami rek ngemutan kasalahanana sarta ngahukum dosa-dosana.’
11“Tuluy Rama urang ngalahir ka kaula, ‘Ulah mangnedakeun karahayuan ieu bangsa. 12Sanajan maranehna paruasa, Kami moal ngadenge panyambatna; sanajan maranehna nyanggakeun kurban beuleuman jeung kurban gandum, Kami moal narima. Kami rek numpes maranehna ku pedang, ku kalaparan, jeung ku pagebug.’”
Nabi-nabi anu Ngabohong Nganggo Jenengan Rama Urang
13Tuluy kaula unjukan, “Aduh, nun Gusti Rama nu jumeneng Raja, tingal—para nabi ngawartoskeun ka maranehna, ‘Maraneh moal nandangan pedang, sarta kalaparan moal datang ka maraneh, tapi Kami rek maparin karahayuan anu langgeng di dieu.’”
14Tuluy Rama urang ngalahir ka kaula, “Para nabi ngaramalkeun bohong nganggo jenengan Kami. Kami henteu ngutus, henteu marentah, sarta henteu ngalahir ka maranehna. Maranehna ngaramalkeun ka maraneh titingalan anu palsu, ramalan anu teu aya gunana, jeung tipu daya tina pikiranana sorangan. 15Ieu pangandika Rama urang ngeunaan para nabi anu ngaramal nganggo jenengan Kami, sanajan Kami henteu ngutus maranehna, anu nyarita, ‘Moal aya pedang atawa kalaparan anu bakal keuna ka ieu nagri’: Ku pedang jeung ku kalaparan eta nabi-nabi bakal paraeh. 16Jalma-jalma anu dibere ramalan ku maranehna bakal diawurkeun ka jalan-jalan Yerusalem ku kalaparan jeung ku pedang, taya anu ngaruburkeunana—maranehna, pamajikanana, anak-anakna lalaki jeung awewe. Kami rek nyicikeun kajahatan maranehna sorangan ka maranehna.
17Pokkeun ka maranehna kieu: ‘Sina cimataan socana Kami beurang jeung peuting teu eureun-eureun, karana parawan putra umat Kami remuk ku tarajang anu ngaremukkeun, raheut anu teu bisa cageur. a a v17 Di dieu Rama urang maparin kecap-kecap ka Yermia anu mawa cipanon Mantenna ku anjeun — kanalangsaan hiji Rama ka putra-putra anu raheut nepi ka teu bisa cageur, nangis beurang jeung peuting pikeun maranehna.
18Lamun Kami kaluar ka tegalan, didinya ngagoler anu tiwas ku pedang; lamun Kami asup ka kota, didinya aya karuksakan ku kalaparan. Karana boh nabi boh imam ngajalankeun pagaweanana di nagri anu teu dipikanyaho ku maranehna.’”
19Naha Ama parantos nampik Yuda pisan? Naha manah Ama ijid ka Sion? Naha Ama ngababuk abdi sadaya dugi ka teu aya kacageuran keur abdi sadaya? Abdi sadaya ngaharep karahayuan, nanging teu aya kasaean anu sumping; ngaharep mangsa kacageuran, nanging anu aya kasieun. 20Abdi sadaya ngangken kadorakaan abdi sadaya, nun Rama, sareng kasalahan karuhun abdi sadaya; abdi sadaya parantos midamel dosa ka Ama. 21Demi jenengan Ama, mugi ulah ngahina abdi sadaya; mugi ulah ngawiwirang singgasana Ama anu mulya. Mugi emut kana perjangjian Ama sareng abdi sadaya, sarta mugi ulah ngarempak eta. 22Naha aya brahala anu teu aya gunana ti bangsa-bangsa anu iasa ngadatangkeun hujan? Naha langit ku anjeun iasa ngirim hujan? Lain Ama anu kawasa, nun Rama? Abdi sadaya ngaharep ka Ama, margi Ama anu ngadamel sagala rupa ieu.