ኤርምያስ 14

14 ¹ስለ ድርቆች ወደ ኤርምያስ የመጣው የአባታችን ቃል ይህ ነው፦ ²ይሁዳ ታዝናለች፣ ደጆችዋም ባዶ ሆነዋል፤ ሕዝቧ አዝነው መሬት ላይ ተቀምጠዋል፣ ጩኸትም ከኢየሩሳሌም ይወጣል።

³“መኳንንቱ ባሪያዎቻቸውን ለውሃ ይልካሉ፤ ወደ ጕድጓዶቹ ይሄዳሉ፣ ውሃ ግን አያገኙም። ማድጋዎቻቸውን ባዶ ይዘው ይመለሳሉ፤ ዐፍረዋል፣ ተዋርደዋልም፣ ራሳቸውንም ይሸፍናሉ። ⁴በምድር ላይ ዝናብ ስላልዘነበ መሬቱ ተሰንጥቋልና ገበሬዎች ዐፍረዋል፤ ራሳቸውንም ይሸፍናሉ። ⁵በሜዳ ያለችው ዋላ እንኳ ሣር ስለ ሌለ አዲስ የተወለደውን ግልገሏን ትታለች። ⁶የሜዳ አህዮች በተራቈቱ ኮረብቶች ላይ ይቆማሉ፤ እንደ ቀበሮዎች አየርን ለመዋጥ ይተነፍሳሉ፤ ሣር ስለ ሌለ ዐይኖቻቸው ፈዝዘዋል። ⁷‘ኀጢአቶቻችን ቢመሰክሩብንም፣ አባታችን ሆይ፤ ስለ ስምህ ብለህ እርምጃ ውሰድ፤ ከአንተ ደጋግመን ዘወር ብለናልና፤ አንተንም በድለናል። ⁸የእስራኤል ተስፋ ሆይ፤ በመከራ ጊዜ የእስራኤል አዳኝ ሆይ፤ በምድሪቱ እንደ መጻተኛ የሆንከው ለምንድን ነው? ለማደር ብቻ እንደሚያርፍ መንገደኛስ ለምን ሆንክ? ⁹እንደ ተደናገጠ ሰው የሆንከው ለምንድን ነው? ማዳን እንደማይችል ተዋጊስ ለምን ሆንክ? አንተ ግን፣ አባታችን ሆይ፤ በመካከላችን ነህ፤ በስምህም ተጠርተናል፤ አትተወን!’

¹⁰“አባታችን ስለዚህ ሕዝብ እንዲህ ይላል፦ ‘መንከራተትን እጅግ ወደዱ፤ እግሮቻቸውን አልገቱም። ስለዚህ አልደሰትባቸውም፤ አሁንም በደላቸውን አስባለሁ፣ ኀጢአታቸውንም እቀጣለሁ።’”

¹¹ከዚያም አባታችን እንዲህ አለኝ፦ “ስለዚህ ሕዝብ ደኅንነት አትጸልይ። ¹²በሚጦሙ ጊዜ ጩኸታቸውን አልሰማም፤ የሚቃጠልና የእህል መሥዋዕት በሚያቀርቡ ጊዜ አልቀበላቸውም። በሰይፍ፣ በራብና በቸነፈር እፈጽማቸዋለሁ።”

በአባታችን ስም የሚዋሹ ነቢያት

¹³ከዚያም እንዲህ አልሁ፦ “ወዮ፣ ጌታ አባት ሆይ፤ እነሆ፣ ነቢያት፦ ‘ሰይፍ አታዩም፤ ራብም አይደርስባችሁም፤ ነገር ግን እዚህ ዘለቄታ ያለውን ሰላም እሰጣችኋለሁ’ ብለው ይነግሯቸዋል።”

¹⁴ከዚያም አባታችን እንዲህ አለኝ፦ “ነቢያት በስሜ ውሸትን ትንቢት ይናገራሉ። አልላክኋቸውም፣ አላዘዝኋቸውም፣ አልተናገርኋቸውምም። የሐሰት ራእይን፣ ከንቱ ሟርትን፣ የገዛ ልቦናቸውንም ሽንገላ ትንቢት አድርገው ይነግሯችኋል። ¹⁵አባታችን ሳልልካቸው በስሜ ትንቢት ስለሚናገሩ፣ ‘ሰይፍም ሆነ ራብ ይህችን ምድር አይነካም’ ስለሚሉ ነቢያት እንዲህ ይላል፦ እነዚያ ነቢያት በሰይፍና በራብ ይሞታሉ። ¹⁶ትንቢት የሚነግሯቸውም ሕዝብ በራብና በሰይፍ ምክንያት በኢየሩሳሌም አደባባዮች ይጣላሉ፤ የሚቀብራቸውም አይኖርም፤ እነርሱ፣ ሚስቶቻቸው፣ ወንዶችና ሴቶች ልጆቻቸው። የገዛ ክፋታቸውን በእነርሱ ላይ አፈስሳለሁ።

¹⁷ይህን ንገራቸው፦ ‘ዐይኖቼ ሌትና ቀን ሳያቋርጡ እንባ ያፈስሱ፤ የሕዝቤ ድንግል ልጅ በጽኑ ምት ተሰብራለችና፤ ይህም ፈውስ የሌለው ቍስል ነው። ^a a v17 እዚህ ላይ አባታችን ለኤርምያስ የገዛ እንባውን የተሸከሙ ቃላትን ይሰጠዋል፤ ይህም ፈውስ ከሚሳናቸው ልጆች የተነሣ የአባት ሐዘን ነው፤ ስለ እነርሱም ሌትና ቀን ያለቅሳል።

¹⁸ወደ ሜዳ ብወጣ፣ በሰይፍ የተገደሉት እነሆ ተዘርረዋል፤ ወደ ከተማ ብገባ፣ እነሆ የራብ ጥፋት አለ። ነቢዩም ካህኑም ሁለቱም ወደማያውቋት ምድር እየዞሩ ሥራቸውን ይሠራሉ።’”

¹⁹ይሁዳን ፈጽመህ ጣልሃትን? ነፍስህስ ጽዮንን ተጸየፈቻትን? ፈውስ እንዳይኖረን አድርገህ የመታኸን ለምንድን ነው? ሰላምን ተስፋ አደረግን፣ ነገር ግን መልካም ነገር አልመጣም፤ የፈውስን ጊዜ ተስፋ አደረግን፣ በዚያ ፈንታ ግን ድንጋጤ ሆነ። ²⁰አባታችን ሆይ፤ ክፋታችንን እናምናለን፣ የአባቶቻችንንም በደል እናምናለን፤ አንተን በድለናል። ²¹ስለ ስምህ ብለህ አትናቀን፤ የክብርህንም ዙፋን አታዋርድ። ከእኛ ጋር ያለህን ኪዳን አስብ፤ አታፍርሰውም። ²²ከአሕዛብ ከንቱ ጣዖታት መካከል ዝናብን ሊያመጣ የሚችል አለን? ሰማያት ራሳቸው ዝናብ ሊያዘንቡ ይችላሉን? አባታችን ሆይ፤ ያ አንተ አይደለህምን? ተስፋችንን በአንተ አደረግን፤ ይህን ሁሉ የምታደርግ አንተ ነህና።