پيءُ يرمياه کي شادي نہ ڪرڻ جو حڪم ڏئي ٿو
اسان جو پيءُ يرمياه کي چوي ٿو ته شادي نه ڪر، ماتم ۾ نه وڃ، دعوت ۾ شريڪ نه ٿي — سندس پنهنجي زندگي نشاني بڻجي ٿي ته عام آرام ختم ٿي رهيو آهي. جڏهن اهي پڇن ٿا ته اسان ڪهڙو ڏوهه ڪيو، ته هو کين صاف صاف ٻڌائي ٿو. جلاوطنيءَ کان پوءِ، مصر مان نڪرڻ کان به وڏي گهر واپسي.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 2, 4–18, 21
16 1اسان جي پيءُ جو ڪلام مون وٽ آيو تہ
2”تون زال نہ وٺ، ۽ هن هنڌ تي توکي پٽ يا ڌيئرون نہ ٿين.“
3ڇاڪاڻ تہ اسان جو پيءُ هن هنڌ ڄاول پٽن ۽ ڌيئرن، کين ڄڻيندڙ مائرن ۽ هن ملڪ ۾ کين ڄڻيندڙ پيئرن بابت هيئن ٿو فرمائي تہ
4اهي ڏکوئيندڙ بيمارين سبب مرندا، نڪو سندن ماتم ڪندو نڪو کين دفن ڪندو، ۽ زمين تي ٻاٽ وانگر پيا هوندا. تلوار ۽ ڏڪار کين ختم ڪري ڇڏيندا؛ سندن لاش آسمان جي پکين ۽ زمين جي جانورن جو کاڌو ٿيندا.
5اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ماتم واري گھر ۾ نہ وڃ، نڪي سندن لاءِ ماتم يا واويلا ڪرڻ وڃ، ڇالاءِجو مون هن قوم تان پنهنجي سلامتي ڪڍي ڇڏي آهي، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو— پنهنجي عهد جي شفقت ۽ رحم بہ. 6وڏا ۽ ننڍا هن ملڪ ۾ بنا دفن مرندا؛ نڪو سندن لاءِ ماتم ڪندو، نڪو پاڻ کي ڪٽيندو، نڪو پنهنجو مٿو منڊائيندو. a a v6 قديم اسرائيل ۾ پاڻ کي ڪٽڻ ۽ مٿو منڊائڻ ماتم جون روايتي نشانيون هيون. 7ڪوبہ ماتم ڪندڙن سان گڏجي مئلن تي تسلي ڏيڻ لاءِ ماني نہ ڀڃندو، ۽ نہ پيءُ يا ماءُ جي ڪري کين تسلي جو پيالو ڏيندو. b b v7 ”تسلي جو پيالو“ هڪ گڏيل پيئڻ هو جيڪو دفن کانپوءِ ماتم ڪندڙ خاندانن کي پيش ڪيو ويندو هو؛ هتي هي عام تسلي بہ کسي ورتي وئي آهي.
8ان کان سواءِ، کائڻ پيئڻ لاءِ سندن ساڻ ويھڻ جي خاطر ضيافت واري گھر ۾ بہ نہ وڃ. 9آسمان جي لشڪرن جو پيءُ، اسرائيل جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ تنهنجين اکين آڏو ۽ تنهنجن ڏينهن ۾ مان هن هنڌ تان خوشي ۽ شادماني جو آواز، گھوٽ ۽ ڪنوار جا آواز بند ڪري ڇڏيندس.
10جڏهن تون هن قوم کي اهي سڀ ڳالهيون ٻڌائيندين، تڏهن اهي پڇندا تہ ’اسان جي پيءُ اسان تي هيڏي وڏي آفت ڇو مقرر ڪئي آهي؟ اسان جو ڏوه ڇا آهي، اسان جو گناهه ڪهڙو آهي جو اسان پنهنجي پيءُ جي خلاف گناهه ڪيو؟‘
11پوءِ کين چئجانءِ تہ ڇاڪاڻ تہ اوهان جي ابن ڏاڏن مون کي ڇڏي ڏنو، ٻين معبودن جي پٺيان لڳا، سندن پوڄا ڪيائون ۽ کين سجدو ڪيائون، مون کي ڇڏي ڏنائون، ۽ منهنجي هدايت تي ڌيان نہ ڏنائون، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.
12اوهان پنهنجن ابن ڏاڏن کان بہ وڌيڪ بڇڙائي ڪئي آهي، هر ڪو پنهنجي ضدي ۽ بڇڙي دل جي پٺيان هلندو رهيو، ۽ منهنجي ڳالهہ ڪن نہ ڌريائين. 13تنهنڪري مان اوهان کي هن ملڪ مان ڪڍي اهڙي ملڪ ۾ اڇلائيندس جنهن کي اوهان ۽ اوهان جي ابن ڏاڏن ڪڏهن نہ ڄاتو، ۽ اتي اوهين ڏينهن رات ٻين معبودن جي خدمت ڪندا رهندا، ڇاڪاڻ تہ مان اوهان تي ڪو مهر نہ ڪندس.
14”ڏينهن اچي رهيا آهن،“ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو، ”جڏهن وري ائين نہ چيو ويندو تہ ’اسان جي پيءُ جي حيات جو قسم، جنهن اسرائيل کي مصر مان ڪڍي آندو،‘
15پر ’اسان جي پيءُ جي حيات جو قسم، جنهن اسرائيل جي ماڻهن کي اتر کان ۽ انهن سڀني ملڪن مان ڪڍي آندو جتي هن کين ڌڪي ڪڍيو هو.‘ ڇاڪاڻ تہ مان کين انهيءَ ملڪ ۾ موٽائي آڻيندس جيڪو مون سندن ابن ڏاڏن کي ڏنو هو. c c v15 هڪ اهڙي موٽڻ جو واعدو جيڪو مصر مان ڇوٽڪاري کان بہ وڏو آهي — اسان جو پيءُ پنهنجي ٻارن کي هر انهيءَ ملڪ مان واپس گڏ ڪري ٿو جتي هن کين پکيڙي ڇڏيو هو.
16”ڏس، مان ڪيترن ئي مڇي مارين کي گھرائيندس، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو؛ اهي کين پڪڙيندا. پوءِ ڪيترن ئي شڪارين کي گھرائيندس، جيڪي کين هر جبل، هر ٽڪريءَ ۽ پٿرن جي ڏارن مان شڪار ڪندا. 17ڇاڪاڻ تہ منهنجيون اکيون سندن سڀني واٽن تي آهن، اهي منهنجي منهن کان لڪل ناهن، نڪي سندن ڏوه منهنجين اکين کان لڪل آهي. 18پهرين مان سندن ڏوه ۽ گناهه جو بدلو ٻيڻو ڏيندس— ڇاڪاڻ تہ هنن منهنجي ملڪ کي سندن ڪراهت جوڳن بتن جي لاشن سان ناپاڪ ڪيو، ۽ منهنجي ميراث کي پنهنجين نفرت جوڳين شين سان ڀري ڇڏيو.“
19اي منهنجا بابا، منهنجي طاقت ۽ منهنجو قلعو، مصيبت جي ڏينهن ۾ منهنجي پناهه— تو وٽ قومون ڌرتيءَ جي ڪنارن کان ايندون ۽ چونديون تہ ”اسان جي ابن ڏاڏن کي ڪوڙ کان سواءِ ڪجھ بہ ورثي ۾ نہ مليو، بي قدر شيون جن جو ڪو فائدو ناهي. 20ڇا ماڻهو پنهنجي لاءِ معبود ٺاهي سگھي ٿو؟ پر اهي تہ معبود ئي ناهن!“
21”تنهنڪري ڏس، هن ڀيري مان کين ڄاڻائيندس؛ مان کين پنهنجو هٿ ۽ پنهنجي طاقت ڄاڻائيندس، ۽ اهي ڄاڻندا تہ منهنجو نالو پيءُ آهي.“
