يرمياه 17 FHB Father's Heart Bible™

17 ¹يهوداه جو گناهه لوهه جي قلم سان ڪوريو ويو آهي، هيري جي نوڪ سان سندن دل جي تختيءَ تي ۽ سندن قربانگاهن جي سڱن تي لکيو ويو آهي،

²”جڏهن سندن ٻار سائن وڻن ڀرسان مٿاهين ٽڪرين تي سندن قربانگاهن ۽ اسيرا جي ٿنڀن کي ياد ڪن ٿا. ^a a v2 اسيرا جا ٿنڀا ڪنعاني زرخيزيءَ جي ديوي اسيرا جي پوڄا لاءِ بيهاريل ڪاريل ڪاٺ جون شيون هيون. ³کليل ميدان ۾ منهنجو جبل، تنهنجو مال ۽ تنهنجا سڀ خزانا آءٌ لٽ لاءِ ڏئي ڇڏيندس، تنهنجا مٿاهان هنڌ بہ، تنهنجي سڄيءَ حد ۾ ڪيل گناهه جي ڪري. ⁴تون پنهنجي ئي هٿان اها ميراث وڃائي ويهندين جيڪا مون تو کي ڏني هئي، ۽ آءٌ تو کي اهڙي ملڪ ۾ پنهنجن دشمنن جي خدمت ڪرائيندس جنهن کي تون نہ ٿو ڄاڻين، ڇاڪاڻ تہ تو منهنجي غضب ۾ اهڙي باهه ٻاري آهي جيڪا سدائين ٻرندي رهندي.

⁵اسان جو پيءُ فرمائي ٿو تہ لعنتي آهي اهو ماڻهو جيڪو رڳو ماڻهن تي ڀروسو ٿو ڪري، انساني طاقت تي ٽيڪ ٿو ڏئي، ۽ جنهن جي دل مون کان ڦري ٿي وڃي. ⁶اهو ريگستان ۾ هڪ ٻوٽي جهڙو ٿيندو جيڪو راحت اچڻ تي بہ ڪڏهن راحت نہ ٿو ڏسي، بيابان جي سڪل هنڌن ۾، اهڙي لوڻياري زمين ۾ رهندو جتي ڪو بہ نہ ٿو رهي. ⁷پر برڪت وارو آهي اهو جيڪو مون تي ڀروسو ٿو ڪري، جنهن جو اعتماد مون ۾ آهي. ⁸اهو پاڻيءَ وٽ پوکيل اهڙي وڻ جهڙو ٿيندو جيڪو ندي ڀرسان پنهنجيون پاڙون پکيڙي ٿو. گرمي اچڻ تي کيس ڊپ ناهي؛ سندس پن سائا رهن ٿا. ڏڪار جي سال ۾ فڪر نہ ٿو ڪري ۽ ميوو ڏيڻ ڪڏهن بہ بند نہ ٿو ڪري. ⁹دل هر شيءِ کان وڌيڪ ٺڳيندڙ آهي ۽ لاعلاج آهي—ان کي ڪير سمجهي سگهي ٿو؟ ¹⁰آءٌ، تنهنجو پيءُ، دل کي پرکيان ٿو ۽ من کي آزمايان ٿو، تہ هر ماڻهوءَ کي سندس واٽن موجب، سندس عملن جي لائق بدلو ڏيان. ¹¹جيئن تيتر اهي آنا ڪڙهي ٿو جيڪي هن ڏنا ڪونہ هئا، تيئن اهو ماڻهو آهي جيڪو ناحق دولت ڪمائي ٿو. اڌ عمر ۾ دولت کيس ڇڏي ويندي، ۽ آخر ۾ اهو بيوقوف ثابت ٿيندو.“

¹²شاندار تخت، جيڪو شروع کان مٿاهون آهي، اسان جي مقدس جاءِ آهي. ¹³اي اسان جا بابا، اسرائيل جي اميد، جيڪي بہ تو کي ڇڏين ٿا سي شرمندا ٿيندا. جيڪي تو کان ڦرن ٿا سي مٽيءَ ۾ لکيا ويندا، ڇاڪاڻ تہ هنن اسان جي پيءُ کي، جيڪو جيئري پاڻيءَ جو چشمو آهي، ڇڏي ڏنو آهي.

¹⁴اي منهنجا بابا، مون کي شفا ڏي تہ آءٌ شفا ماڻيندس؛ مون کي بچاءِ تہ آءٌ بچندس، ڇاڪاڻ تہ تون ئي آهين جنهن جي آءٌ ساراهه ڪريان ٿو. ¹⁵ڏس، اهي مون کي ورجائي چون ٿا تہ ”خدا جو ڪلام ڪٿي آهي؟ هاڻي اچي وڃي!“ ¹⁶پر آءٌ تنهنجي خدمت ۾ ريڍار ٿيڻ کان ڀڄي ڪونہ ويو آهيان، نڪي مون نااميديءَ جي ڏينهن جي آرزو ڪئي آهي. جيڪي منهنجي چپن مان نڪتو سو تو ڄاتو؛ اهو تنهنجي اڳيان کليل هو. ¹⁷مون لاءِ ڊپ جو سبب نہ ٿيءُ؛ آفت جي ڏينهن ۾ تون منهنجي پناهه آهين. ¹⁸منهنجا ستائيندڙ شرمندا ٿين، پر آءٌ نہ؛ اهي ڀڄي پون، پر آءٌ نہ. مٿن آفت جو ڏينهن آڻ؛ کين ٻيڻي تباهيءَ سان ڀڃي ڇڏ.

پيءُ سبت جي وفاداريءَ لاءِ سڏي ٿو

¹⁹اسان جي پيءُ مون کي جيڪو چيو سو هي آهي تہ وڃ ۽ ماڻهن جي دروازي وٽ بيھ، جتان يهوداه جا بادشاهه اچن ٿا ۽ وڃن ٿا، ۽ يروشلم جي سڀني دروازن وٽ بہ،

²⁰کين چئو تہ اي يهوداه جا بادشاهو، سڀ يهوداه ۽ يروشلم ۾ انهن دروازن مان اندر ايندڙ هر ڪنهن، اسان جي پيءُ جو ڪلام ٻڌو. ²¹اسان جو پيءُ فرمائي ٿو تہ پنهنجين جانين جو خيال رکو—سبت جي ڏينهن ڪو بار نہ کڻو، نڪي يروشلم جي دروازن مان کڻي لنگهو. ²²سبت جي ڏينهن پنهنجن گهرن مان ڪو بار نہ ڪڍو، نڪي ڪو ڪم ڪريو، ۽ سبت کي پاڪ رکو، جيئن مون اوهان جي ابن ڏاڏن کي حڪم ڏنو هو. ²³هنن نہ ٻڌو نڪي ڌيان ڏنو؛ هنن پنهنجون ڳچيون اکڙ ڪيون، ٻڌڻ ۽ نصيحت قبول ڪرڻ کان انڪار ڪيائون. ²⁴پر جيڪڏهن اوهان سچ پچ منهنجي ٻڌندا، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو، ۽ سبت جي ڏينهن هن شهر جي دروازن مان ڪو بار نہ آڻيندا، ۽ سبت کي پاڪ رکندا، ان تي ڪو ڪم نہ ڪندا، ²⁵تڏهن دائود جي تخت تي ويهندڙ بادشاهه ۽ شهزادا، رٿن ۽ گهوڙن تي سوار ٿي، هن شهر جي دروازن مان داخل ٿيندا—اهي، سندن عملدار، يهوداه جا ماڻهو ۽ يروشلم جا رهاڪو—۽ هي شهر سدائين آباد رهندو. ²⁶يهوداه جي شهرن، يروشلم جي آس پاس، بنيمين جي ملڪ، هيٺاهين، ٽڪرين ۽ نيجيب کان ماڻهو ايندا، ۽ اسان جي پيءُ جي گهر ڏانهن سوختني قربانيون، ذبيحا، اناج جا نذرانا، لوبان ۽ شڪرگذاريءَ جون قربانيون کڻي ايندا. ²⁷پر جيڪڏهن اوهان منهنجي نہ ٻڌندا—سبت کي پاڪ نہ رکندا، سبت جي ڏينهن يروشلم جي دروازن مان بار کڻي لنگهندا—تہ آءٌ ان جي دروازن ۾ اهڙي باهه ٻاريندس جيڪا وسائي نہ سگهبي، ۽ اها يروشلم جي محلات کي ساڙي ڇڏيندي.