يرمياه 18 FHB Father's Heart Bible™

18 ¹اسان جي پيءُ وٽان يرمياه ڏانهن اهو ڪلام آيو تہ

²”اُٿ، ڪنڀر جي گهر ڏانهن هيٺ وڃ، ۽ اتي آءٌ تو کي پنهنجا ڪلام ٻڌائيندس.“

³سو آءٌ ڪنڀر جي گهر هيٺ ويس، ته ڏٺم تہ هو چڪ تي ڪم ڪري رهيو هو. ⁴هن جو ٺاهيل مٽيءَ جو ٿانءُ سندس هٿ ۾ خراب ٿي ويو، تنهنڪري جيئن کيس مناسب لڳو، تيئن ان کي ٻيهر ٻئي ٿانءَ طور ٺاهيائين.

⁵پوءِ اسان جي پيءُ جو ڪلام مون ڏانهن آيو تہ

⁶”اي اسرائيل جا گھراڻا، ڇا آءٌ اوهان سان هن ڪنڀر وانگر ڪري نہ ٿو سگهان؟ اوهان جو پيءُ فرمائي ٿو تہ جيئن مٽي ڪنڀر جي هٿ ۾ آهي، تيئن اي اسرائيل جا گھراڻا، اوهين منهنجي هٿ ۾ آهيو. ⁷’ڪنهن گھڙيءَ آءٌ ڪنهن قوم يا بادشاهيءَ بابت چوان ٿو تہ ان کي پاڙان پٽيان، ڊاهيان ۽ برباد ڪريان، ⁸پر جيڪڏهن اها قوم، جنهن بابت مون چيو آهي، پنهنجي بڇڙائيءَ کان ڦري، تہ جيڪا آفت مون ان لاءِ سوچي هئي، تنهن بابت آءٌ پنهنجو ارادو بدلائيندس. ⁹ڪنهن گھڙيءَ آءٌ ڪنهن قوم يا بادشاهيءَ بابت چوان ٿو تہ ان کي اڏيان ۽ پوکيان، ¹⁰پر جيڪڏهن اها منهنجي نظر ۾ بڇڙائي ڪري ۽ منهنجو آواز نہ ٻڌي، تہ جيڪا ڀلائي مون ان لاءِ ارادي ۾ رکي هئي، تنهن بابت آءٌ پنهنجو ارادو بدلائيندس.

¹¹”هاڻي يهوداه جي ماڻهن ۽ يروشلم جي رهاڪن کي ٻڌاءِ تہ اوهان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ڏسو، آءٌ اوهان خلاف آفت ٺاهي رهيو آهيان، اوهان خلاف منصوبو سوچي رهيو آهيان. اوهان مان هر هڪ پنهنجي بڇڙي واٽ کان ڦري؛ پنهنجين واٽن ۽ ڪمن کي سٺو ڪريو.‘“ ^a a v11 هتي ”ٺاهڻ“ لاءِ اهو ئي لفظ آهي جيڪو چڪ تي ويٺل ڪنڀر لاءِ استعمال ٿيو — اسان جو پيءُ، ڪنڀر، خبردار ٿو ڪري تہ هو هاڻي اهي نتيجا ٺاهي رهيو آهي جيڪي سندس قوم جي پنهنجين چونڊن شروع ڪيا آهن.

¹²پر هو چون ٿا تہ ”ڪو فائدو ناهي! اسين پنهنجن ئي منصوبن تي هلنداسين، هر هڪ پنهنجي ضدي، بڇڙي دل جي مرضيءَ موجب ڪندو.“

¹³تنهنڪري اسان جو پيءُ فرمائي ٿو تہ قومن کان پڇو — اهڙي ڳالهہ ڪنهن ٻڌي آهي؟ ڪنواري اسرائيل هڪ نهايت ڀيانڪ ڪم ڪيو آهي. ¹⁴ڇا لبنان جو برف ڪڏهن بہ پٿريلن ڍلن کي ڇڏي ٿو؟ ڇا پري جي سرچشمن کان وهندڙ ٿڌا پاڻي ڪڏهن بہ سُڪي ٿا وڃن؟ ¹⁵پر منهنجي قوم مون کي وساري ڇڏيو آهي؛ هو بيڪار بتن اڳيان بخور ساڙين ٿا، ۽ منهنجي قوم کي قديم واٽن کان ٿاٻڙائي پاسي جي واٽن تي، ناهموار ۽ اڻ لتاڙيل پيچرن تي هلائين ٿا، ¹⁶جنهن ڪري هو سندن ملڪ کي ويران، ڪڏهن نہ ختم ٿيندڙ ٺٺولي جو نشانو بڻائين ٿا؛ جيڪي بہ ان وٽان لنگھندا، سي حيران ٿيندا ۽ پنهنجا مٿا لوڏيندا. ¹⁷اوڀر جي واءَ وانگر آءٌ کين دشمن جي اڳيان ڇڙوڇڙ ڪندس؛ سندن آفت جي ڏينهن آءٌ کين پنهنجو منهن نہ، پر پٺ ڏيکاريندس.

¹⁸هنن چيو تہ ”اچو، يرمياه خلاف سازش ڪريون — ڇاڪاڻ تہ ڪاهن وٽان تعليم، ڏاهي وٽان صلاح ۽ نبيءَ وٽان ڪلام ختم نہ ٿيندو. اچو، کيس زبان سان ماريون؛ هو جيڪي ڪجهه چوي ٿو، تنهن تي ڌيان نہ ڏيون.“ ¹⁹اي منهنجا بابا، منهنجي ڳالهہ تي ڌيان ڏي ۽ منهنجي مٿان الزام هڻندڙن جو آواز ٻڌ! ²⁰ڇا ڀلائيءَ جي بدلي ۾ بڇڙائي ڏني وڃي؟ تڏهن بہ هنن منهنجي جان وٺڻ لاءِ کڏ کوٽي آهي. ياد ڪر تہ آءٌ ڪيئن تنهنجي اڳيان سندن حق ۾ ڀلائي ڳالهائڻ لاءِ بيٺو هئس، تہ تنهنجو غضب کائن ٽاريان. ²¹تنهنڪري سندن ٻار ڏڪار جي حوالي ڪر؛ کين تلوار جي زور هيٺ ڏئي ڇڏ. سندن زالون ٻارن کان خالي ۽ ودوائون ٿين؛ سندن مرد ماريا وڃن، سندن جوان جنگ ۾ تلوار سان ڪٺا وڃن. ²²جڏهن تون اوچتو سندن مٿان لٽيرا آڻين، تڏهن سندن گھرن مان واڪا ٻڌجن؛ ڇو جو هنن مون کي پڪڙڻ لاءِ کڏ کوٽي آهي ۽ منهنجي پيرن لاءِ ڦاهيون لڪايون آهن. ²³پر اي منهنجا بابا، تون مون کي مارڻ جي سندن سڀ سازشن کي ڄاڻين ٿو. سندن بدڪاري معاف نہ ڪر ۽ سندن گناھ پنهنجي نظر کان نہ مٽاءِ. اهي تنهنجي اڳيان ڪيرايا وڃن؛ پنهنجي غضب جي وقت ۾ انهن سان نمٽ.