Rama Urang Ngawangun Umat-Na

Dina panggilingan tukang kendi, kendi nu ruksak ngan saukur dijieun deui, sarta Rama urang nyebutkeun bangsa-bangsa ogé diurus kitu — musibat nu geus diumumkeun bisa dibolaykeun lamun maranéhna malik. Yuda ngajawab yén éta geus teu aya harepan sarta maranéhna rék nuturkeun rencanana sorangan. Tuluy aya jalma-jalma nu ngarencanakeun jahat ka Yeremia.

Pasal 18.

Pangandika anu sumping ka Yermia ti Rama urang:

“Geura indit, turun ka imah tukang keramik, di dinya Kami rek ngawartakeun pangandika Kami ka maneh.”

Tuluy kuring turun ka imah tukang keramik, jol di dinya manehna keur digawe dina rodana. Parabot taneuh liat anu keur diwangun ku manehna teh ruksak dina leungeunna, tuluy diwangun deui jadi wadah sejen, nurutkeun karep manehna.

Tuluy pangandika Rama urang sumping ka kuring:

“Na Kami teu meunang milampah ka maraneh saperti tukang keramik ieu, eh umat Israil? kitu dawuhan Rama maraneh. Sakumaha taneuh liat dina leungeun tukang keramik, nya kitu maraneh dina leungeun Kami, eh umat Israil. ‘Iraha bae Kami bisa ngandika ngeunaan hiji bangsa atawa karajaan, pikeun dirabut, dirugrugkeun, jeung dibasmi, tapi lamun eta bangsa anu geus diandikakeun ku Kami teh tobat tina kajahatanana, Kami robah tekad ngeunaan bahla anu geus direncanakeun ku Kami pikeun eta. Iraha bae Kami bisa ngandika ngeunaan hiji bangsa atawa karajaan, pikeun diadegkeun jeung dipelak, tapi lamun eta migawe jahat di payuneun Kami, teu malire kana soara Kami, tangtu Kami bakal ngarobah tekad ngeunaan kahadean anu dimaksud ku Kami pikeun eta.

“Ayeuna caritakeun ka urang Yuda jeung ka pangeusi Yerusalem: Kieu dawuhan Rama maraneh: Kami keur ngawangun bahla pikeun maraneh, keur nyusun rarancang ngalawan maraneh. Masing-masing maraneh, geura tarobat tina jalan jahat; omeanan jalan jeung kalakuan maraneh sangkan jadi hade.’” ^a

Tapi maranehna ngomong, “Taya pangharepan! Kami rek nuturkeun rarancang sorangan, masing-masing midamel nurutkeun hate anu wangkelang tur jahat.”

Ku sabab eta kieu dawuhan Rama urang: Pek tanyakeun ka bangsa-bangsa—saha anu kungsi ngadenge perkara saperti kitu? Parawan Israil geus migawe hal anu kacida pikagilaeunana. Na salju Libanon kungsi ingkah tina lamping-lamping cadas? Na cai tiis anu ngocor ti sumber-sumber anu jauh kungsi saat? Tapi umat Kami geus poho ka Kami; maranehna ngukus ka brahala anu taya gunana, matak umat Kami tisoledat tina jalan-jalan baheula sarta leumpang kana jalan simpangan—jalan anu kasar, anu tacan kungsi diambah, ngajadikeun tanahna suwung tur gersang, jadi bahan moyok salalanggengna; sakabeh anu ngaliwat bakal ngaranjug sarta gigideug. Kawas angin ti wetan, Kami bakal nyerakkeun maranehna ka hareupeun musuh; Kami bakal ngan mere tonggong lain beungeut ka maranehna dina poe bahla maranehna.

Maranehna ngomong, “Hayu urang ngarencanakeun jahat ka Yermia—da hukum Taurat moal leungit ti para imam, pituduh ti nu palinter, atawa pangandika ti nabi. Hayu urang gempur manehna ku letah; teu kudu malire kana sagala omonganana.” Mugi Ama ngagaliheun ka abdi, nun Ama, sareng mugi midanget soanten jalma-jalma anu ngagugat abdi! Naha kajahatan kedah dibales kana kahadean? Nanging maranehna parantos ngali liang pikeun nyabut nyawa abdi. Mugi emut nalika abdi ngadeg di payuneun Ama pikeun nyaurkeun kahadean keur maranehna, pikeun mindahkeun bebendu Ama ti maranehna. Ku margi kitu, pasrahkeun anak-anakna kana bahaya kalaparan; pasrahkeun maranehna kana kakawasaan pedang. Sina pamajikan-pamajikanana leungiteun anak tur jadi randa; sina lalakina dipaehan, para nonomanna tiwas ku pedang dina perang. Sina ceurik ngagaur ti imah-imahna nalika Ama ngadadak ngadatangkeun para perampog ngalawan maranehna, sabab maranehna geus ngali liang pikeun nangkep abdi sarta nyumputkeun jiret pikeun suku abdi. Nanging Ama, nun Ama, uninga kana sagala rarancang maranehna pikeun maehan abdi. Mugi ulah ngahampura kalepatanana, sareng ulah ngahapus dosana ti payuneun Ama. Sina maranehna digulingkeun di payuneun Ama; tindak maranehna dina waktos bebendu Ama.