ارمیا 18

18 ¹کلامی که از سوی پدر ما بر ارمیا نازل شد:

²«برخیز و به خانهٔ کوزه‌گر فرود آی، و در آنجا سخنان خود را به تو خواهم شنوانید.»

³پس به خانهٔ کوزه‌گر فرود آمدم، و اینک او بر چرخ مشغول کار بود. ⁴ظرف گِلینی که می‌ساخت در دستش خراب شد، پس آن را چنان‌که در نظرش پسند آمد، به شکل دیگری از نو ساخت.

⁵آنگاه کلام پدر ما بر من نازل شد:

⁶«ای خاندان اسرائیل، آیا نمی‌توانم با شما چنان‌که این کوزه‌گر می‌کند رفتار کنم؟ پدرتان چنین می‌فرماید. اینک، ای خاندان اسرائیل، همچون گِل در دست کوزه‌گر، شما نیز در دست من چنین‌اید. ⁷‹هر لحظه ممکن است دربارهٔ قومی یا مملکتی سخن گویم، تا آن را از ریشه برکَنَم و درهم کوبم و نابود سازم، ⁸اما اگر آن قومی که بر ضدش سخن گفته‌ام از شرارت خود بازگردد، آنگاه از بلایی که برایش در نظر گرفته بودم، منصرف می‌شوم. ⁹و هر لحظه ممکن است دربارهٔ قومی یا مملکتی سخن گویم، تا آن را بنا کنم و بنشانم، ¹⁰اما اگر در نظر من شرارت ورزد و صدای مرا نشنود، آنگاه از آن نیکی که برایش قصد کرده بودم، منصرف می‌شوم.

¹¹«اکنون به مردان یهودا و ساکنان اورشلیم بگو: پدرتان چنین می‌فرماید: اینک من بلایی بر ضد شما شکل می‌دهم و نقشه‌ای علیه شما می‌کشم. پس هر یک از شما از راه شریرانهٔ خود بازگردید و راه‌ها و کردار خود را نیکو سازید.›» ^a a v11 واژه‌ای که در اینجا برای «شکل دادن» به کار رفته، همان است که برای کوزه‌گر بر چرخش استعمال می‌شود — پدر ما، آن کوزه‌گر، هشدار می‌دهد که اکنون همان عواقبی را شکل می‌دهد که انتخاب‌های خودِ قومش به راه انداخته است.

¹²اما ایشان می‌گویند: «بیهوده است! ما از نقشه‌های خود پیروی خواهیم کرد، و هر یک بر وفق دل سرسخت و شریر خود عمل خواهیم نمود.»

¹³پس پدر ما چنین می‌فرماید: از قوم‌ها بپرسید—چه کسی چنین چیزی شنیده است؟ باکرهٔ اسرائیل کاری بس هولناک کرده است. ¹⁴آیا برف لبنان هرگز از دامنه‌های صخره‌ای رخت برمی‌بندد؟ آیا آب‌های خنکی که از چشمه‌های دوردست جاری‌اند هرگز خشک می‌شوند؟ ¹⁵با این حال قوم من مرا فراموش کرده‌اند؛ برای بت‌های باطل بخور می‌سوزانند، و باعث می‌شوند قوم من از راه‌های کهن بلغزند و در بیراهه‌ها گام بردارند—در کوره‌راه‌هایی ناهموار و ناکوبیده، ¹⁶تا سرزمینشان را ویرانه سازند، و مایهٔ تمسخر ابدی؛ هر که از کنارش بگذرد حیران خواهد شد و سر خود را خواهد جنبانید. ¹⁷همچون باد شرقی ایشان را در برابر دشمن پراکنده خواهم ساخت؛ در روز بلایشان پشت خود را به ایشان نشان خواهم داد و نه روی خود را.

¹⁸ایشان گفتند: «بیایید بر ضد ارمیا توطئه کنیم—زیرا شریعت از کاهن، و مشورت از حکیم، و کلام از نبی تباه نخواهد شد. بیایید او را به زبان بزنیم و به هیچ‌یک از سخنانش گوش نسپاریم.» ¹⁹ای پدر من، به من توجه فرما و صدای مدعیانم را بشنو! ²⁰آیا در برابر نیکی، بدی باید داده شود؟ با این حال ایشان برای گرفتن جانم چاله‌ای کنده‌اند. به یاد آور چگونه در حضور تو ایستادم تا به‌نفع ایشان سخن نیکو گویم، تا خشم تو را از ایشان بگردانم. ²¹پس فرزندانشان را به قحطی بسپار؛ ایشان را به دمِ شمشیر تسلیم کن. بگذار زنانشان بی‌فرزند و بیوه گردند؛ بگذار مردانشان کشته شوند، و جوانانشان در جنگ به شمشیر از پای درآیند. ²²بگذار چون ناگهان غارتگران را بر ایشان بیاوری، فریاد از خانه‌هایشان برخیزد، زیرا برای به دام انداختن من چاله‌ای کنده‌اند و برای پاهایم دام‌ها پنهان ساخته‌اند. ²³اما تو، ای پدر من، تمامی توطئهٔ ایشان را برای کشتن من می‌دانی. خطای ایشان را میامرز و گناهشان را از نظر خود محو مکن. بگذار در حضور تو سرنگون شوند؛ در زمان خشم خود با ایشان عمل کن.