يرمياه 17 FHB Father's Heart Bible™

17 ¹د يهوداه ګناه د اوسپنې په قلم کنده شوے ده، د هيرې په څوکه د هغوئ د زړۀ په تختې باندې او د هغوئ د قربان‌ګاهونو په ښکرونو باندې ليکلے شوے ده،

²”کله چې د هغوئ بچى د هغوئ قربان‌ګاهونه او د هغوئ د اشيراه ستنې يادوى چې د اوچتو غرونو باندې د شنو ونو سره نژدې دى. ^a a v2 د اشيراه ستنې د لرګو نه جوړې شوې کنده شوے څيزونه وُو چې د اشيراه، د کنعان د زرخېزۍ د يوې دېوتې، د عبادت دپاره ودرولے شوے وُو. ³زما غر چې په ميدان کښې دے، ستا مال او ستا ټول خزانې به زۀ د لوټ په توګه حواله کړم، ستا اوچت ځايونه هم، د ستا په ټول علاقه کښې د ګناه په سبب. ⁴په خپل لاس به تۀ هغه ميراث له لاسه ورکړې چې ما درکړے وو، او زۀ به تا د خپلو دُښمنانو خدمتګار کړم په داسې مُلک کښې چې تۀ يې نۀ پېژنې، ځکه چې تا زما په قهر کښې اور بل کړے دے چې تل به سوزيږى.

⁵زمونږ پلار داسې فرمائى: لعنتى دے هغه څوک چې په عام انسانانو باندې اعتماد کوى، چې د انسان په زور باندې تکيه کوى، او چې د هغۀ زړۀ زما نه ګرزى. ⁶هغه به د بيابان د بوټى په شان وى چې هيڅکله به راحت ونۀ مومى، حتىٰ کله چې راحت راشى، چې د دښتې په وچو ځايونو کښې اوسيږى، ⁷خو برکت شوے دے هغه څوک چې په ما باندې اعتماد کوى، چې د هغۀ باور په ما دے. ⁸هغه به د هغې ونې په شان وى چې د اوبو سره نژدې کرلے شوے وى، چې د نهر له خوا خپلې ريښې خورولے شى. کله چې ګرمى راشى نو هغه نۀ يريږى؛ د هغې پاڼې شنې پاتې کيږى. هغه د وچکالۍ په کال کښې نۀ پرېشانه کيږى او هيڅکله د مېوې ورکولو نه نۀ پاتې کيږى. ⁹زړۀ د هر څۀ نه زيات دوکه باز دے او د علاج نه بهر دے—څوک يې پوهېدے شى؟ ¹⁰زۀ، ستاسو پلار، زړۀ پلټم او عقل آزمايم، چې هر چا ته د هغۀ د لارو مطابق بدله ورکړم، د هغۀ د کارونو د وړتيا مطابق. ¹¹لکه څنګه چې زرکه هغه هګۍ سيوى چې پخپله يې نۀ وى اچولې، همداسې دے هغه څوک چې په ناحقه مال ګټى. د عُمر په نيمائى کښې به مال هغه پرېږدى، او په آخر کښې به هغه بيوقوف ثابت شى.“

¹²يو پُر جلاله تخت، د شروع نه اوچت شوے، زمونږ د مقدس ځائ ځائ دے. ¹³زمونږ پلاره، د اِسرائيل اُميده، هغه ټول چې تا پرېږدى شرمنده به شى. هغه څوک چې ستا نه ګرزى په خاورو کښې به ليکلے شى، ځکه چې هغوئ زمونږ پلار، د ژوندو اوبو چينه، پرېښې ده.

¹⁴زما پلاره، ماته شفا راکړه، نو زۀ به روغ شم؛ ما وژغوره، نو زۀ به بچ شم، ځکه چې تۀ هغه يې چې زۀ يې ثنا کوم. ¹⁵وګوره، هغوئ ماته بيا بيا وائى، ”د خُدائ پاک کلام چرته دے؟ اوس دې راشى!“ ¹⁶خو ما ستا په خدمت کښې د شپون کېدو نه تېښته نۀ ده کړې، او نۀ ما د نااُميدۍ د ورځې آرزو کړے ده. تۀ پوهيږې چې زما د شونډو نه څۀ راووتل؛ هغه ستا په مخکښې کهلاوو. ¹⁷ماته د وېرې سبب مۀ جوړيږه؛ د آفت په ورځ کښې تۀ زما پناه ځائ يې. ¹⁸زما ظالمان دې شرموى، خو زۀ نه؛ هغوئ دې ماتيږى، خو زۀ نه. د آفت ورځ پرې راوله؛ هغوئ په دوه چنده تباهۍ سره ماتۀ کړه.

پلار د سبت د وفادارۍ دپاره بلنه کوى

¹⁹زمونږ پلار چې ماته څۀ ووئيل: لاړ شه او د خلقو په دروازه ودريږه، چرته چې د يهوداه بادشاهان راتلى او ځى، او د يروشلم په ټولو دروازو باندې،

²⁰او هغوئ ته ووايه: د يهوداه بادشاهانو، ټول يهوداه او هر هغه څوک چې په يروشلم کښې دننه د دې دروازو نه ننوزى، د زمونږ پلار کلام واورئ. ²¹زمونږ پلار داسې فرمائى: د خپل ژوند حفاظت وکړئ—د سبت په ورځ هيڅ بار مۀ وړئ، او نۀ يې د يروشلم د دروازو نه دننه راوړئ. ²²د سبت په ورځ د خپلو کورونو نه بار مۀ وړئ، او نۀ هيڅ کار کوئ، او سبت پاک وساتئ، لکه چې ما ستاسو پلار نيکونو ته حُکم کړے وو. ²³هغوئ به نۀ اورېدل او نۀ به يې توجه کوله؛ هغوئ خپلې غاړې کلکې کړې او اورېدل او د اصلاح قبلول يې رد کړل. ²⁴خو کۀ تاسو واقعى زما خبره واورئ، زمونږ پلار فرمائى، او د سبت په ورځ د دې ښار د دروازو نه دننه هيڅ بار رانۀ وړئ، او سبت پاک وساتئ، او په هغې کښې هيڅ کار ونۀ کړئ، ²⁵نو بيا به بادشاهان او شهزاده ګان چې د داؤد په تخت باندې ناست وى د دې ښار د دروازو نه ننوزى، په رتهونو او آسونو سوارۀ—هغوئ، د هغوئ عملدار، د يهوداه سړى او د يروشلم اوسېدونکى—او دا ښار به تل آباد پاتې شى. ²⁶خلق به د يهوداه د ښارونو نه، د يروشلم د شاوخوا نه، د بنيامين د مُلک نه، د سيورو نه، د غرونو نه او د نجب نه راشى، د زمونږ پلار کور ته سوزولے قربانۍ، نذرانې، د غلې نذرانې، لوبان او د شُکرانې نذرانې راوړى. ²⁷خو کۀ تاسو زما خبره وانۀ ورئ—سبت پاک وساتئ، د سبت په ورځ د يروشلم د دروازو نه دننه هيڅ بار مۀ وړئ—نو زۀ به د هغې په دروازو کښې داسې اور بل کړم چې مړ نۀ شى، چې د يروشلم محلونه به وسوزوى.