Rama Nimbalan Yermia Supaya Ulah Nikah
Rama urang nitah Yeremia ulah kawin, ulah ngalayad, ulah milu kana pésta — hirupna sorangan jadi tanda yén kanyamanan biasa geus rék lekasan. Waktu maranéhna nanya naon salahna, Mantenna ngajawab sacara terang. Saluareun pambuangan, aya pamulangan nu leuwih agung batan kaluarna ti Mesir.
16 1Pangandika Rama urang sumping ka kaula, saur-Na:
2“Maneh ulah nyokot pamajikan, jeung ulah boga anak lalaki atawa awewe di ieu tempat.”
3Sabab kieu dawuhan Rama urang ngeunaan anak-anak lalaki jeung awewe anu dilahirkeun di dieu, indung-indungna anu ngalahirkeun maranehna, jeung bapa-bapana anu ngayuga maranehna di ieu tanah:
4Maranehna bakal paraeh ku panyakit anu mematikeun, teu aya nu nyeungceurikan, teu dikubur, kawas tai di luhur taneuh. Pedang jeung kalaparan bakal ngabasmi maranehna; bangkena bakal jadi hakaneun manuk di langit jeung sato galak di bumi.
5Kieu dawuhan Rama urang: Ulah asup ka imah nu keur kasusahan, ulah indit nyeungceurikan atawa milu prihatin ka maranehna, sabab Kami geus narik karahayuan Kami ti ieu bangsa, dawuhan Rama urang—nya eta kaasih perjangjian jeung karunya Kami. 6Boh nu gede boh nu leutik bakal paraeh teu dikubur di ieu tanah: moal aya nu midangdam, ngagerihan awakna, atawa nyukuran sirahna pikeun maranehna. a a v6 Ngagerihan awak jeung nyukuran sirah teh tanda-tanda tradisional tawis kasedih di Israil jaman baheula. 7Moal aya nu nyuguhan roti ka nu keur kasusahan pikeun ngalilipur maranehna ngeunaan nu maot, atawa mere cangkir panglipur pikeun bapa atawa indung. b b v7 “Cangkir panglipur” teh inuman anu dibagikeun ka kulawarga nu keur prihatin sanggeus panguburan; di dieu panglipur anu biasa ieu oge dipegatkeun.
8Jeung ulah asup ka imah nu keur pesta, ulah diuk bareng jeung maranehna, dahar jeung nginum. 9Kieu dawuhan Rama anu ngawasaan balad-balad sawarga, Rama Israil: Di payuneun panon maraneh, dina jaman maraneh keneh, Kami rek ngeureunan sora kabungahan jeung kasukaan di ieu tempat, sora panganten lalaki jeung panganten awewe.
10Lamun maneh ngabejaan ieu bangsa ku sakabeh ieu pangandika, maranehna bakal nanya, “Naha Rama urang netepkeun bancana nu sakieu gedena ka urang? Naon kasalahan urang, naon dosa urang, nepi ka urang migawe dosa ka Rama urang?”
11Tuluy bejakeun ka maranehna: Lantaran karuhun maraneh geus naringgalkeun Kami, dawuhan Rama urang, tuluy nuturkeun allah-allah sejen, ngabarakti jeung sujud ka dinya, naringgalkeun Kami, jeung teu malire kana pangajaran Kami.
12Maraneh malah leuwih goreng batan karuhun maraneh, masing-masing nuturkeun hate sorangan anu wangkelang tur jahat, teu daraek ngadengekeun ka Kami. 13Ku sabab eta maraneh ku Kami rek dialungkeun ti ieu tanah ka nagri anu ku maraneh jeung karuhun maraneh tacan kanyahoan, pikeun ngabarakti ka allah-allah sejen di ditu beurang peuting, sabab Kami moal mikawelas ka maraneh.
14“Bakal datang mangsana,” dawuhan Rama urang, “nalika urang moal deui ngucapkeun, ‘Demi Rama urang anu jumeneng, anu geus ngaluarkeun Israil ti Mesir,’
15tapi, ‘Demi Rama urang anu jumeneng, anu geus ngaluarkeun urang Israil ti tanah kaler jeung ti sakabeh nagri tempat Mantenna ngaburak-barikkeun maranehna.’ Sabab Kami rek mulangkeun maranehna ka tanahna anu ku Kami geus dibikeun ka karuhunna. c c v15 Jangji mulang anu leuwih agung batan kasalametan ti Mesir — Rama urang ngumpulkeun deui putra-putra-Na ti unggal nagri tempat maranehna geus dipabalencarkeun.
16“Tenjo, Kami rek nyaur loba tukang ngala lauk, dawuhan Rama urang; maranehanana bakal narewak maranehna. Tuluy loba tukang moro, anu bakal moro maranehna ti unggal gunung, unggal pasir, jeung ti liang-liang batu karang. 17Sabab soca Kami nitenan sakabeh lampahna, moal aya anu nyumput tina payuneun Kami, kitu deui kasalahanana moal nyumput tina soca Kami. 18Ti heula Kami rek ngabales kasalahan jeung dosana tikel dua—lantaran maranehna geus nyamarkeun tanah Kami ku bangke brahala-brahalana anu matak gilig, jeung ngeusian pusaka Kami ku rupa-rupa barang anu matak ijid.”
19Nun Ama, kakuatan abdi sareng benteng abdi, panyalindungan abdi dina poe kasusahan—ka Gusti bangsa-bangsa bakal daratang ti tungtung bumi bari ngaromong, “Karuhun kami ngan ngawaris bohong, barang-barang nu teu aya pangajina nu taya gunana. 20Naha jalma bisa nyieun allah pikeun dirina sorangan? Padahal eta mah lain allah!”
21“Ku sabab eta, tenjo—ayeuna Kami rek nyieun maranehna nyaho; Kami rek nyieun maranehna nyaho kana panangan jeung kakawasaan Kami, sarta maranehna bakal nyaho yen jenengan Kami teh Rama.”