Rama kita Paring Dhawuh marang Yeremia supaya Ora Omah-omah
Rama kita ngandika marang Yeremia supaya aja omah-omah, aja nekani layatan, aja mèlu bujana — uripé dhéwé dadi pratandha yèn panglipur kang lumrah wis arep pungkasan. Nalika padha takon apa luputé, Panjenengané ngandika kanthi terang. Ing sabaliké pambuwangan, ana mulih kang luwih gedhé tinimbang metuné saka Mesir.
16 1Pangandikane Rama kita rawuh marang aku, mangkene:
2“Kowe aja nganti bebojoan, lan aja nganti duwe anak lanang utawa wadon ana ing panggonan iki.”
3Awit mangkene pangandikane Rama kita bab anak-anak lanang lan wadon kang lair ing kene, bab para ibu kang nglairake, lan bab para bapak kang mbapakake ana ing tanah iki:
4Wong-wong mau bakal padha mati dening lelara kang nggegirisi, ora ditangisi, ora dikubur, kaya telek ana ing lemah. Pedhang lan paceklik bakal numpes wong-wong mau; bathange bakal dadi pakan manuk ing awang-awang lan kewan galak ing bumi.
5Mangkene pangandikane Rama kita: Aja mlebu ing omah kang lagi kesripahan, aja lunga kanggo melu nangisi utawa prihatin marang wong-wong mau, awit Aku wis narik tentrem-rahayuKu saka bangsa iki, mangkono pangandikane Rama kita—yaiku sih-kadarmanKu lan welas-asihKu. 6Wong gedhe lan wong cilik bakal padha mati ora dikubur ana ing tanah iki: ora ana wong kang bakal nangisi, natoni awake dhewe, utawa nyukur sirahe kanggo wong-wong mau. a a v6 Natoni awake dhewe lan nyukur sirah iku tandha-tandha kesripahan kang lumrah ing Israel jaman kuna. 7Ora ana wong kang bakal nyuwil roti kanggo wong kang lagi kesripahan supaya nglipur marga saka wong kang mati, utawa aweh tuwung panglipur marga saka bapak utawa ibu. b b v7 “Tuwung panglipur” iku omben-omben kang disuguhake bareng-bareng marang kulawarga kang lagi kesusahan sawise panguburan; ing kene malah panglipur kang lumrah iki uga disirnakake.
8Lan aja mlebu ing omah kang lagi nganakake pista kanggo linggih bareng karo wong-wong mau, mangan lan ngombe. 9Mangkene pangandikane Rama kita, Panguwasane wadyabala ing swarga, Ramane Israel: Ana ngarep mripatmu, ing jamanmu, Aku bakal nyirep ana ing panggonan iki swarane kabungahan lan kasukan, swarane panganten lanang lan panganten wadon.
10Bareng kowe ngandhakake sakabehe tembung iki marang bangsa iki, wong-wong mau bakal padha takon, “Yagene Rama kita ndhawuhake bilai kang gedhe iki marang kita? Apa kaluputan kita, apa dosa kita, kok nganti kita padha nglakoni dosa marang Rama kita?”
11Banjur kandhakna marang wong-wong mau: Marga para leluhurmu wis padha ninggal Aku, mangkono pangandikane Rama kita, lan padha ngetutake allah-allah liya, ngabekti lan sujud marang allah-allah mau, ninggal Aku, sarta ora ngindhahake angger-anggerKu.
12Kowe wis nglakoni kang luwih ala tinimbang para leluhurmu, saben wong padha ngetutake atine dhewe kang wangkot lan ala, ora ngrungokake marang Aku. 13Mulane kowe bakal Dakbuwang saka tanah iki menyang tanah kang kowe lan para leluhurmu ora tau ngerti, supaya ana ing kono kowe ngabekti marang allah-allah liya rina lan wengi, awit Aku ora bakal nduduhake sih-kawelasan marang kowe.
14“Bakal tekan ing wektune,” mangkono pangandikane Rama kita, “nalika wong wis ora bakal ngucap maneh, ‘Demi Rama kita kang gesang, kang wis ngirid Israel metu saka tanah Mesir,’”
15nanging, “Demi Rama kita kang gesang, kang wis ngirid umat Israel metu saka tanah lor lan saka sakehe tanah panggonan anggone Panjenengane wis mbuwang wong-wong mau.” Awit Aku bakal mulihake wong-wong mau menyang tanahe kang wis Dakparingake marang para leluhure. c c v15 Prasetya bab bali menyang tanah wutah getih kang luwih gedhe tinimbang pangentasan saka Mesir—Rama kita nglempakake para putrane bali saka sakabehe tanah kang wis dienggo nyebar wong-wong mau.
16“Lah, Aku bakal ngutus akeh wong kang golek iwak, mangkono pangandikane Rama kita; wong-wong mau bakal padha nyekel wong-wong iki. Banjur Aku bakal ngutus akeh wong pamburu, kang bakal mburu wong-wong iki saka saben gunung, saben punthuk, lan saka selaning watu karang. 17Awit paningalKu tumuju marang sakehe dalane wong-wong mau, kang ora kaling-kalingan saka ngarsaneKu, lan kaluputane uga ora kasingidan saka paningalKu. 18Luwih dhisik Aku bakal mbales kaluputan lan dosane tikel loro—marga wong-wong mau wis najisake tanahKu nganggo bathanging brahala-brahalane kang jember, lan wis ngebaki tanah pusakaKu nganggo barang-barang kang nggigoni.”
19Dhuh Rama kawula, kakiyatan kawula lan beteng kawula, pangungsen kawula ing dinten karubedan—dhateng Paduka para bangsa badhe sami sowan saking poncoting bumi sarta matur, “Para leluhur kawula namung sami nampi warisan awujud goroh, barang-barang tanpa guna ingkang boten wonten paedahipun. 20Punapa manungsa saged damel allah-allah kangge piyambakipun? Mangka punika sanes allah!”
21“Mulane, delengen—ing wektu iki Aku bakal gawe wong-wong mau padha ngreti; Aku bakal nduduhake astaKu lan panguwasaKu marang wong-wong mau, lan wong-wong mau bakal padha ngreti, yen asmaKu iku Rama.”