ارمیا 15

15 ¹آنگاه پدر ما به من گفت: «حتی اگر موسی و سموئیل در برابرم بایستند، دلم به‌سوی این قوم برنخواهد گشت. ایشان را از حضورم بیرون فرست؛ بگذار بروند.» ²«و چون از تو بپرسند: ‹کجا برویم؟› به ایشان بگو: ‹پدر ما چنین می‌فرماید: آنان که برای مرگ‌اند، به مرگ؛ و آنان که برای شمشیرند، به شمشیر؛ و آنان که برای قحطی‌اند، به قحطی؛ و آنان که برای اسارت‌اند، به اسارت.›»

³«و چهار گونه هلاک‌کننده بر ایشان خواهم گماشت، پدر ما می‌فرماید: شمشیر برای کشتن، و سگان برای کشیدن، و پرندگان آسمان و جانوران زمین برای بلعیدن و نابود کردن. ⁴و ایشان را در برابر همهٔ ممالک زمین مایهٔ وحشت خواهم ساخت، به‌سبب مَنَسّی پسر حِزِقیا، پادشاه یهودا، به‌خاطر آنچه در اورشلیم کرد.»

⁵«زیرا کیست که بر تو دل بسوزاند، ای اورشلیم؟ کیست که برایت سوگواری کند؟ کیست که حتی بایستد و از احوالت بپرسد؟ ⁶تو مرا رد کرده‌ای، پدر ما می‌فرماید؛ پیوسته به عقب برمی‌گردی. پس من دست خود را بر تو دراز کرده و تو را نابود کرده‌ام —از رحم آوردن خسته شده‌ام. ⁷ایشان را با چنگالِ خرمن‌افشانی در دروازه‌های آن سرزمین باد داده‌ام. آنان را بی‌فرزند ساخته‌ام؛ قوم خود را نابود کرده‌ام، زیرا از راه‌های خویش بازنگشتند. ^a a v7 خرمن‌افشانی: کشاورز غلهٔ کوبیده‌شده را به هوا می‌افشاند تا باد کاهِ بی‌مصرف را بپراکند و تنها دانه بر جای بماند. ⁸بیوه‌زنانشان از شنِ دریاها بیشتر شدند. بر مادرانِ جوانان به هنگام ظهر هلاک‌کننده‌ای آوردم؛ ناگهان اضطراب و وحشت را بر او فرود آوردم. ⁹آن که هفت فرزند زاییده بود ناتوان می‌گردد؛ جان می‌سپارد. آفتابش در حالی که هنوز روز است غروب کرده؛ شرمنده و رسوا گشته است. و باقیماندهٔ ایشان را در برابر دشمنانشان به شمشیر خواهم سپرد، پدر ما می‌فرماید.»

ارمیا از دلتنگی فریاد برمی‌آورد

¹⁰وای بر من، ای مادرم، که مرا زاییدی—مردی که مایهٔ نزاع و ستیز برای تمامی این سرزمین است! نه وام داده‌ام و نه وام گرفته‌ام، با این حال همه مرا لعنت می‌کنند.

¹¹پدر ما گفت: «به‌راستی که تو را برای نیکویی رهایی خواهم بخشید؛ و دشمن را وا خواهم داشت که در روزگارِ بلا و تنگی نزد تو التماس کند.» ¹²آیا کسی می‌تواند آهن را بشکند—آهنِ شمال را—و برنج را؟ ¹³«ثروت و گنج‌های تو را بی‌بها به غارت خواهم داد، به‌سبب همهٔ گناهانت در سرتاسر مرزهایت. ¹⁴و تو را در سرزمینی که نمی‌شناسی بندهٔ دشمنانت خواهم ساخت، زیرا آتشی در خشم من افروخته است؛ بر تو خواهد سوخت.»

¹⁵تو می‌دانی، ای پدر من؛ مرا به یاد آور و از من مراقبت کن، و برای من از آزاردهندگانم داد بستان. با من بردباری کن، و مرا از میان مبَر؛ بدان که به‌خاطر تو ننگ را متحمل می‌شوم. ¹⁶کلامت یافت شد، و آن را خوردم، و کلامت شادی من و سرورِ دلم گردید، زیرا نام تو بر من نهاده شده است، ای پدرِ لشکرهای آسمان. ¹⁷در جمعِ عیّاشان ننشستم، و شادی نکردم؛ به‌سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم آکنده ساخته بودی. ¹⁸چرا درد من بی‌پایان است و زخمم علاج‌ناپذیر، که از التیام سر باز می‌زند؟ آیا برای من چون جویباری فریبنده خواهی بود، چون آب‌هایی که خشک می‌شوند؟

¹⁹پس پدر ما چنین می‌فرماید: اگر بازگردی، تو را باز خواهم گردانید تا در برابرم بایستی. اگر آنچه گران‌بهاست بیرون آوری، نه آنچه بی‌ارزش است، دهانِ من خواهی بود. ایشان به‌سوی تو بازخواهند گشت، اما تو نباید به‌سوی ایشان بازگردی. ²⁰و تو را برای این قوم چون دیواری مستحکم از برنج خواهم ساخت؛ با تو خواهند جنگید اما بر تو غالب نخواهند شد، زیرا من با تو هستم تا نجاتت دهم و رهایی‌ات بخشم، پدر ما می‌فرماید. ²¹«و تو را از دست شریران خواهم رهانید و از چنگِ ستمگران فدیه خواهم داد.»