Ko Musa da Sama'ila

Ubanmu ya ce ko Musa ko Sama'ila ma ba za su iya kawar da wannan ba. Irmiya ya karye ƙarƙashin nauyinsa, yana la'antar haihuwarsa, yana tambaya ko Ubansa ya zama kamar rafin da yake ƙafewa. Amsar tana da sharaɗi: ka komo, ka faɗi abin da yake da daraja, za a kuwa maishe ka garun tagulla.

Babi na 15.

Sai Ubanmu ya ce mini, “Ko da Musa da Sama'ila sun tsaya a gabana, zuciyata ba za ta juyo ga mutanen nan ba. Ka kore su daga gabana; ka bar su su tafi.” Idan suka tambaye ka, “Ina za mu tafi?” ka ce musu, “Ga abin da Ubanmu ya ce: waɗanda aka ƙaddara wa mutuwa, za su mutu; waɗanda aka ƙaddara wa takobi, su gamu da takobi; waɗanda aka ƙaddara wa yunwa, su gamu da yunwa; waɗanda aka ƙaddara wa bauta, su tafi bauta.”

“Zan tanada musu masu hallakarwa iri huɗu su tasam musu, in ji Ubanmu: takobi don ya kashe, karnuka don su ja su tafi, tsuntsayen sama da namun ƙasa don su cinye su kuma hallaka. Zan sa su zama abin firgita ga dukan mulkokin duniya, saboda Manasse ɗan Hezekiya, sarkin Yahuda, don abin da ya yi a Urushalima.”

“Gama wa zai ji tausayinki, ya Urushalima? Wa zai yi makokinki? Wa zai ma tsaya ya tambayi lafiyarki? Kin ƙi ni, in ji Ubanmu; kina ta komawa baya. Saboda haka na miƙa hannuna a kanki na kuma hallaka ki—na gaji da nuna jinƙai. Na shiƙe su da matankaɗi a ƙofofin ƙasar. Na sa su rasa 'ya'yansu; na hallaka mutanena, gama ba su yarda su juyo daga hanyoyinsu ba. ^a Gwaurayensu sun yi yawa fiye da yashin tekuna. Na kawo mai hallakarwa da tsakar rana ya tasam wa uwayen samari; farat ɗaya na sa baƙin ciki da razana suka auko mata. Wadda ta haifi bakwai ta raunana; ta ja numfashinta na ƙarshe. Ranarta ta faɗi tun da rana tsaka; ta sha kunya ta kuma wulakantu. Saurun da suka rage kuwa zan ba da su ga takobi a gaban abokan gābansu, in ji Ubanmu.’”

Irmiya Ya Yi Kuka da Baƙin Ciki

Kaitona, ya uwata, da kika haife ni—mutum mai jayayya da faɗa ga dukan ƙasa! Ban ba da bashi ba, ban kuma ci bashi ba, duk da haka kowa yana la'antata.

Ubanmu ya ce, “Lalle zan cece ka domin alheri; zan sa abokin gāba ya roƙe ka a lokacin wahala da ƙunci.” Ko wani zai iya karya ƙarfe—ƙarfe daga arewa—da tagulla? “Dukiyarka da taskokinka zan ba da su ganima, a kyauta, saboda dukan zunubanka a ko'ina cikin iyakarka. Zan sa ka bauta wa abokan gābanka a ƙasar da ba ka sani ba, gama wuta ta ƙuna cikin fushina; za ta ƙone ka.”

Ya Ubana, ka sani; ka tuna da ni ka kuma kula da ni, ka kuma yi mini adalci a kan masu tsananta mini. Ka yi mini haƙuri, kada kuma ka ɗauke ni; ka sani saboda kai nake shan reni. An sami kalmominka, na kuwa cinye su, kalmominka kuwa suka zama farin cikina da abin daɗi na zuciyata, gama ina ɗauke da sunanka, ya Uba na rundunonin sama. Ban zauna cikin taron masu annashuwa ba, ban kuma yi murna ba; saboda hannunka na zauna ni kaɗai, gama ka cika ni da haushi. Me ya sa raɗaɗina ba ya ƙarewa, mikina kuma ba shi da waraka, ya ƙi warkewa? Za ka zama mini kamar rafin yaudara, kamar ruwan da yake ƙafewa?

Saboda haka ga abin da Ubanmu ya ce: In ka komo, zan maido da kai ka tsaya a gabana. In ka fitar da abin da yake da daraja, ba marar amfani ba, za ka zama bakina. Su za su juyo gare ka, amma kai kada ka juyo gare su. Zan mai da kai katanga mai ƙarfi ta tagulla gāba da mutanen nan; za su yaƙe ka amma ba za su rinjaye ka ba, gama ina tare da kai domin in cece ka in kuma kuɓutar da kai, in ji Ubanmu. “Zan kuɓutar da kai daga hannun mugaye, in kuma fanshe ka daga ikon azzalumai.”