Astane Ora Cendhak

Ora ana kang luput ing pamirenge Rama kita; dosa kang dadi aling-aling. Bangsa iku dhewe kang nggambarake: padha gremet-gremet ndemok tembok ing wayah awan, ngenteni kaadilan kang ora tau teka. Ora ana kang tumandang, mula Panjenengane nyikep gegaman piyambak lan rawuh minangka Sang Penebus tumrap wong kang mratobat.

Pasal 59.

Delengen, astane Rama kita ora cendhak kanggo nylametake, lan talingane ora budheg kanggo miyarsa. Nanging kaluputanmu wis misahake kowe saka Ramamu, lan dosa-dosamu wis ndhelikake pasuryane saka kowe, temahan Panjenengane ora miyarsa. Awit tanganmu wis najis dening getih, lan drijimu dening dosa; lambemu wis ngucapake goroh, ilatmu nggrenengake piala. Ora ana wong kang nguwuh njaluk kaadilan, lan ora ana wong kang ngaturake prakara kanthi jujur. Wong-wong iku padha kumandel marang kang tanpa guna lan ngucapake goroh; padha ngandhut cilaka lan nglairake piala. Padha ngengremi endhoge ula bedhudhak lan nenun jaringe angga-angga; sapa kang mangan endhoge mati, lan samangsa diremuk, metu ula bedhudhake. Jaringe ora bisa dadi sandhangan, lan ora bisa nutupi awake nganggo apa kang digawe. Pakaryane iku pakaryaning piala, lan tangane kebak panganiaya. Sikile padha mlayu marang piala, lan padha gegancangan ngwutahake getih kang ora salah. Pikirane iku pikiraning piala; karusakan lan kasangsaran ana ing saben dalane. Dalaning tentrem-rahayu ora padha disumurupi, lan ora ana kaadilan ing dalan-dalane. Padha gawe lurung-lurunge bengkong; sapa kang lumaku ing kono ora wanuh marang tentrem-rahayu. Mulane kaadilan adoh saka kita, lan kabeneran ora tekan marang kita. Kita padha nganti-anti pepadhang, nanging mung ana pepeteng; ngarep-arep cahya, nanging kita lumaku ing petengan. Kita padha ngaro-aro ing tembok kaya wong wuta; kaya wong kang ora duwe mripat kita padha gagap-gagap. Kita padha kesandhung ing wayah tengange kaya ing wayah surup; ing antarane wong kang kuwat kita kaya wong mati. Kita kabeh padha nggereng kaya bruwang lan sesambat kanthi memelas kaya manuk dara. Kita padha nganti-anti kaadilan, nanging ora ana; ngarep-arep karahayon, nanging tetep adoh saka kita. Awit panerak kawula kathah wonten ing ngarsa Paduka, lan dosa kawula sami nekseni nglawan kawula. Panerak kawula tansah wonten ing kawula, lan kaluputan kawula sampun kawula mangertosi: inggih punika mbalela lan nyelaki Rama kawula, mingser saking anggen kawula ndherek Rama kawula, ngandharaken panindhes lan pambalela, ngandhut saha nggrenengaken tetembungan goroh saking manah.

Mulane kaadilan disingkur, lan kabeneran ngadeg adoh; awit kayekten wis kesandhung ing alun-alun, lan kajujuran ora bisa lumebu. Kayekten ilang, lan sapa kang mingser saka piala dadi rayahan. Rama kita mirsani prakara iku lan ora rena ing panggalih dene ora ana kaadilan. Panjenengane mirsa yen ora ana wong, lan kaget dene ora ana wong kang nyelani; mulane astane piyambak kang ngrawuhake karahayon, lan kabenerane kang nyangga Panjenengane. ^a Panjenengane ngagem kabeneran kaya kere waja, lan topong karahayon ing mustakane; Panjenengane ngrasuk sandhangan paukuman kang adil lan ngrasuk grengsenging panggalih kaya jubah.

Miturut panggawene, mangkono anggone bakal paring piwales: bebendu marang para mungsuhe, piwales marang para satrune; marang pulo-pulo kang adoh Panjenengane bakal maringi apa kang samesthine ditampa. Mulane wong-wong bakal wedi-asih marang asmane Rama kita saka sisih kulon, lan marang kamulyane saka pletheking srengenge; awit Panjenengane bakal rawuh kaya kali kang mili deres, kabur dening angine Rama kita. Tumuli Sang Juru Panebus bakal rawuh ing Sion, marang wong-wong ing Yakub kang padha mingser saka dosane, mangkono pangandikane Rama kita. ^b

“Kanggo Aku, iki prajanjianKu karo wong-wong iku,” mangkono pangandikane Rama kita: “RohKu kang ana ing kowe, lan pangandikaKu kang wis Dakselehake ing cangkemmu, ora bakal lunga saka cangkemmu, utawa saka cangkeme anak-anakmu, utawa saka cangkeme putu-putumu,” pangandikane Rama kita, “wiwit saiki lan ing salawase.”