Hannunsa Bai Yi Gajarta Ba

Babu abin da ya sami jin Ubanmu; zunubi ne ya tsaya a tsakani. Jama'a da kansu suna kwatanta shi: suna lalube bango da tsakar rana, suna jiran adalci wanda ba ya zuwa. Ba wanda ya shiga tsakani, saboda haka ya yi wa kansa ɗamara ya zo a matsayin Mai Fansa ga waɗanda suka juyo.

Babi na 59.

Ku duba, hannun Ubanmu bai yi gajarta da ba zai iya ceto ba, kunnensa kuma bai yi nauyi da ba zai iya ji ba. Amma laifofinku sun raba ku da Ubanku, zunubanku kuma sun ɓoye fuskarsa daga gare ku, har ba ya ji. Gama hannuwanku sun ƙazantu da jini, yatsotsinku kuma da zunubi; leɓunanku sun faɗi ƙarairayi, harshenku yana raɗar mugunta. Ba wanda yake kira a yi adalci, ba kuma wanda yake kai ƙara da gaskiya. Suna dogara ga wofi suna faɗin ƙarya; suna ɗaukar cikin wahala suna haihuwar mugunta. Suna ƙyanƙyashe ƙwan gamsheƙa suna kuma saƙa yanar gizo-gizo; duk wanda ya ci ƙwansu yakan mutu, in kuma aka fasa ɗaya, sai gamsheƙa ta fito. Yanunansu ba za su zama tufa ba, ba kuma za su iya rufe kansu da abin da suke yi ba. Ayyukansu ayyukan mugunta ne, hannuwansu kuma cike suke da zalunci. Ƙafafunsu suna gudu zuwa ga mugunta, suna kuma garaje don su zubar da jinin marar laifi. Tunaninsu tunani ne na mugunta; hallaka da ɓarna suna kan kowace hanyarsu. Hanyar salama ba su sani ba, babu kuma adalci a tafarkunsu. Sun mai da hanyoyinsu karkatattu; duk wanda yake tafiya a kansu ba zai san salama ba. Saboda haka adalci ya yi nesa da mu, adalci kuma ba ya kaiwa gare mu. Muna jiran haske, amma ga duhu kaɗai; muna begen haskakawa, amma cikin baƙin duhu muke tafiya. Muna lallubawa a bango kamar makafi; kamar marasa idanu muna lallubawa. Muna tuntuɓe da tsakar rana kamar cikin magariba; a cikin masu ƙarfi kamar matattu muke. Dukanmu muna ruri kamar beyar, muna kuma nishi na baƙin ciki kamar kurciyoyi. Muna jiran adalci, amma babu; muna begen ceto, amma ya yi nesa da mu. Gama tawayenmu sun yi yawa a gabanka, zunubanmu kuma suna ba da shaida a kanmu. Tawayenmu suna tare da mu, laifinmu kuma mun sani: yin tawaye da musun Ubanmu, juyawa baya daga bin Ubanmu, faɗar zalunci da tayarwa, ɗaukar ciki da raɗar kalmomin ƙarya daga zuciya.

Saboda haka an mayar da adalci baya, adalci kuma yana tsaye daga nesa; gama gaskiya ta yi tuntuɓe a dandalin jama'a, mutunci kuma ba ya iya shiga. Gaskiya ta ɓace, duk kuma wanda ya kauce wa mugunta akan washe shi. Ubanmu ya gani, abin kuma bai gamshe shi ba da yake babu adalci. Ya ga babu kowa, ya kuma yi mamaki da babu wanda zai shiga tsakani; saboda haka damtsensa da kansa ya kawo ceto, adalcinsa kuma ya riƙe shi. ^a Ya sa adalci kamar sulke a ƙirji, da hular ƙarfe ta ceto a kansa; ya yafa tufafin rama hakki ya kuma lulluɓa kansa da kishi kamar alkyabba.

Gwargwadon ayyukansu, haka zai sāka musu: fushi ga maƙiyansa, sakayya ga abokan gābansa; ga tsibiran da suke can nesa zai ba su abin da ya dace da su. Saboda haka za su ji tsoron sunan Ubanmu daga yamma, da ɗaukakarsa daga inda rana take fitowa; gama zai zo kamar rafi mai gudun gaske, wanda iskar Ubanmu take tunkuɗawa. Sa'an nan Mai Fansa zai zo Sihiyona, wurin waɗanda suke cikin Yaƙubu da suka juya daga zunubansu, in ji Ubanmu. ^b

“Ni kam, ga alkawarina da su,” in ji Ubanmu, “Ruhuna da yake kanka, da kalmomina da na sa a bakinka, ba za su rabu da bakinka ba, ko daga bakin 'ya'yanka, ko daga bakin 'ya'yan 'ya'yanka,” in ji Ubanmu, “daga yanzu har abada.”