Panangan Mantenna Henteu Pondok Teuing

Pangdéngé Rama urang teu aya nu salah; dosa anu ngahalangan. Rahayat sorangan anu ngagambarkeunana: ngarampaan témbok di beurang bolong, ngadagoan kaadilan anu teu kungsi datang. Taya anu turun tangan, ku kituna Mantenna ngabedil diri sorangan sarta sumping salaku Panebus pikeun anu malik.

Pasal 59.

Tingali, panangan Rama urang henteu pondok teuing pikeun nyalametkeun, sarta cepil-Na oge henteu torek teuing pikeun ngadangu. Tapi kasalahan maraneh geus megatkeun maraneh ti Rama maraneh, sarta dosa-dosa maraneh geus nyumputkeun pameunteu-Na ti maraneh, nepi ka Mantenna henteu ngadangu. Sabab leungeun maraneh geus kotor ku getih, sarta ramo-ramo maraneh ku dosa; biwir maraneh geus ngucapkeun bohong, letah maraneh ngagerendeng kajahatan. Taya saurang ge anu nyambat kaadilan, sarta taya anu mela perkara kalawan jujur. Maranehna ngandelkeun barang kosong jeung nyarita bohong; maranehna ngakandung kasusahan sarta ngalahirkeun kajahatan. Maranehna megarkeun endog oray matih sarta ninun ramat lancah; saha bae anu ngadahar endogna bakal paeh, sarta lamun endogna peupeus, kaluar oray matih. Ramatna moal bisa jadi pakean, sarta maranehna moal bisa nutupan awakna ku beunang nyieunna. Pagaweanana teh pagawean kajahatan, sarta leungeunna pinuh ku kabengisan. Sukuna lumpat kana kajahatan, sarta maranehna rurusuhan ngucurkeun getih jalma nu teu salah. Pikiranana teh pikiran kajahatan; karuksakan jeung kabinasaan aya sapanjang unggal jalanna. Jalan karapihan teu dipikanyaho ku maranehna, sarta taya kaadilan dina laku lampahna. Maranehna geus nyieun jalanna bengkong; saha bae anu leumpang di dinya moal nyaho kana karapihan. Ku sabab eta kaadilan jauh ti urang, sarta kabeneran teu nepi ka urang. Urang ngadago-dago caang, tapi ngan aya poek; ngadago cahaya, tapi urang leumpang dina poek mongkleng. Urang gugulampayan sapanjang tembok lir nu lolong; lir jalma nu teu boga panon urang gugulampayan. Urang tikosewad tengah poe asa keur sareupna; di antara nu bedas urang lir nu geus paeh. Urang sarerea ngagaur lir biruang sarta humaregung sedih lir japati. Urang ngadago kaadilan, tapi teu aya; ngadago kasalametan, tapi tetep jauh ti urang. Sabab kadurhakaan kami loba di payuneun Gusti, sarta dosa-dosa kami jadi saksi ngalawan kami. Kadurhakaan kami aya dina diri kami, sarta kajahatan kami teh ku kami terang: ngalawan sarta ngangles Rama urang, ngabalik ti pandeuri teu nuturkeun Rama urang, nyarita panindesan jeung pambalelaan, ngandung sarta ngagerendengkeun kekecapan bohong ti jero hate.

Nepi ka kaadilan ditundung mundur, sarta kabeneran nangtung di kajauhan; sabab bebeneran geus tikosewad di lapang umum, sarta kajujuran teu bisa asup. Bebeneran geus leungit, sarta saha bae anu ngejat tina kajahatan jadi rampasan. Rama urang ningali hal eta sarta teu panuju ku sabab taya kaadilan. Mantenna ningali yen taya saurang-urang acan, sarta ngaraos hemeng yen taya nu rek campur tangan; nu matak panangan-Na nyalira anu mawa kasalametan, sarta kabeneran-Na anu nyokong ka Mantenna. ^a Mantenna ngagem kabeneran lir baju waja, sarta ketopong kasalametan dina mastaka-Na; Mantenna ngagem jubah kaadilan sarta mungkus salira-Na ku kasumangetan lir jubah.

Luyu jeung pagawean maranehna, nya kitu Mantenna bakal males: bebendu ka para lawan-Na, wawales ka musuh-musuh-Na; ka basisir-basisir nu jauh Mantenna bakal mikeun naon nu satimpal keur maranehna. Ku kituna jalma-jalma bakal sarieun ku jenengan Rama urang ti beulah kulon, sarta kamulyaan-Na ti beulah panonpoe bijil; sabab Mantenna bakal sumping lir walungan nu ngagulidag, didorong ku angin Rama urang. Tuluy Sang Panebus bakal sumping ka Sion, ka jalma-jalma di Yakub anu ngejat tina dosana, kitu dawuhan Rama urang. ^b

“Ari Kami, ieu perjangjian Kami jeung maranehna,” dawuh Rama urang: “Roh Kami anu aya dina diri maneh, sarta kekecapan Kami anu ku Kami diselapkeun kana baham maneh, moal ingkah ti baham maneh, atawa ti baham anak-anak maneh, atawa ti baham incu-incu maneh,” dawuh Rama urang, “ti ayeuna tur salalanggengna.”