Uning qoʻli qisqa emas
Otamizning eshitishida hech qanday nuqson yoʻq; oraga gunoh toʻsiq boʻlgan. Xalqning oʻzi buni taʼriflaydi: tush paytida devorlarni paypaslab yurishadi, hech qachon kelmaydigan adolatni kutishadi. Hech kim aralashmaydi, shuning uchun U Oʻzi qurollanadi va tavba qilganlarga Xaloskor boʻlib keladi.
59 1Mana, Otamizning qoʻli najot berolmaydigan darajada qisqa emas, qulogʻi ham eshitolmaydigan darajada kar emas. 2Lekin qabihliklaringiz sizlarni Otangizdan ajratib qoʻydi, gunohlaringiz esa Uning yuzini sizlardan yashirdi, shuning uchun U eshitmaydi. 3Chunki qoʻllaringiz qonga belangan, barmoqlaringiz esa gunohga; lablaringiz yolgʻon gapirdi, tilingiz yovuzlik pichirlaydi. 4Hech kim adolat talab qilmaydi, hech kim halollik bilan daʼvo qilmaydi. Ular puch narsaga ishonib, yolgʻon gapiradi; ular baloga homilador boʻlib, yovuzlik tugʻadi. 5Ular zaharli ilon tuxumlarini ochiradi va oʻrgimchak toʻrini toʻqiydi; kim ularning tuxumidan yesa, oʻladi, biri ezilganda esa, ichidan zaharli ilon chiqadi. 6Ularning toʻrlari kiyim boʻlolmaydi, oʻzlari yasagan narsa bilan oʻzlarini yopolmaydilar. Ularning ishlari — qabihlik ishlaridir, qoʻllari esa zoʻravonlikka toʻladir. 7Oyoqlari yovuzlik sari yuguradi, begunoh qon toʻkishga shoshiladilar. Oʻylari — qabihlik oʻylaridir; vayronagarchilik va halokat ularning har bir yoʻlida yotadi. 8Ular tinchlik yoʻlini bilmaydi, yoʻllarida adolat yoʻq. Soʻqmoqlarini egri qilib olishgan; ularda yurgan hech kim tinchlikni bilmaydi. 9Shuning uchun adolat bizdan yiroq, solihlik esa bizga yetmaydi. Biz yorugʻlik kutamiz, lekin faqat zulmat bor; nur kutamiz, ammo qorongʻulikda yuramiz. 10Biz devor boʻylab koʻrlar kabi paypaslaymiz; koʻzi yoʻqlar singari paypaslaymiz. Tush paytida goʻyo qorongʻuda kabi qoqilamiz; baquvvatlar orasida oʻliklardek boʻlamiz. 11Hammamiz ayiqlardek boʻkiramiz va kaptarlardek gʻamgin ingraymiz. Adolat kutamiz, lekin u yoʻq; najot kutamiz, ammo u bizdan yiroqda qoladi. 12Chunki isyonlarimiz Sening huzuringda koʻp, gunohlarimiz bizga qarshi guvohlik beradi. Isyonlarimiz oʻzimiz bilan, qilmishlarimizni bilamiz: 13isyon qilib, Otamizdan tonib, Otamizga ergashishdan yuz oʻgirib, zulm va qoʻzgʻolon soʻzlab, qalbdan yolgʻon soʻzlarni oʻylab, pichirlab.
14Shunday qilib, adolat orqaga surildi, solihlik esa uzoqda turadi; chunki haqiqat maydonda qoqildi, toʻgʻrilik esa kirolmaydi. 15Haqiqat yoʻqoldi, yovuzlikdan yuz oʻgirgan har kim talanadi. Otamiz buni koʻrib, norozi boʻldi — chunki adolat yoʻq edi. 16U hech kim yoʻqligini koʻrdi va oraga tushadigan birov yoʻqligidan dahshatga tushdi; shuning uchun Oʻz bilagi najot keltirdi, solihligi esa Uni qoʻllab-quvvatladi. a a v16 Otamiz hech kim najot berolmasligini koʻrdi, shuning uchun Oʻz bilagini — najotining qudratini yubordi. Yuhanno Otamizning bilagini Iso deb taniydi (Yuhanno 12:38). 17U solihlikni sovut kabi kiydi, boshiga najot dubulgʻasini qoʻydi; oqlanish liboslarini kiyib, gʻayratni yopingʻich kabi oʻziga oʻradi.
18Qilmishlariga qarab, U shunga yarasha qaytaradi: raqiblariga gʻazab, dushmanlariga qasos; uzoq sohillarga ham loyigʻini beradi. 19Shunday qilib, gʻarbda Otamizning nomidan qoʻrqadilar, kunchiqarda esa Uning ulugʻvorligidan qoʻrqadilar; chunki U Otamizning shamoli haydagan toshqin daryo kabi keladi. 20Shunda Najotkor Sionga keladi, Yoqubda gunohlaridan yuz oʻgirganlar oldiga keladi, deydi Otamiz. b b v20 Pavlus bu oyatni Isoning qaytishi haqida keltiradi — Rimliklarga 11:26. Sionga Otamizning farzandlarini yigʻish uchun keladigan Najotkor — Isodir.
21“Menga kelsak, Mening ular bilan tuzgan ahdim shudir”, — deydi Otamiz: “Sening ustingdagi Ruhim va ogʻzingga solgan soʻzlarim sening ogʻzingdan, na farzandlaringning ogʻzidan, na farzandlaring farzandlarining ogʻzidan ketmaydi”, — deydi Otamiz, “bundan buyon to abadgacha”.