Tsy Fohy Loatra ny Tanany

Tsy misy ny tsy mety amin'ny sofin'i Raintsika; ny ota no mijoro eo anelanelany. Ny olona ihany no mamaritra izany: mikinikina rindrina rehefa mitataovovonana, miandry rariny tsy tonga. Tsy misy miditra an-tsehatra, ka mitaky fiadiana Izy ary tonga ho Mpanavotra ho an'ireo miverina.

Miteny Raintsika ao amin’ny andininy 21

Toko 59.

Indro, tsy fohy loatra ny tanan’i Raintsika ka tsy afaka mamonjy, ary tsy mavesatra loatra ny sofiny ka tsy handre. Fa ny helokareo no nampisaraka anareo tamin’ny Rainareo, ary ny fahotanareo no nanafina ny tarehiny taminareo, ka tsy mihaino Izy. Fa voaloto amin’ny rà ny tananareo, ary ny rantsan-tananareo amin’ny heloka; ny molotrareo niteny lainga, ny lelanareo mimonomonona ny faharatsiana. Tsy misy miantso ny rariny, ary tsy misy mitory amim-pahatsorana. Matoky zava-poana izy ka miteny lainga; mitoe-pahoriana izy ka miteraka faharatsiana. Mamela atodin’ny menarana izy ka manenona tadin’ny hala; izay mihinana ny atodiny dia maty, ary rehefa voaporitra ny iray dia mipoaka ho menarana. Tsy ho lamba ny tadin’izy ireo, ary tsy afaka manarona ny tenany amin’izay vitany izy. Asa heloka ny asany, ary feno herisetra ny tanany. Mihazakazaka mankany amin’ny ratsy ny tongotr’izy ireo, ary maika mandatsaka ra tsy meloka izy. Heloka ny heviny; fahavoazana sy fandringanana no eny amin’ny lalany rehetra. Ny lalan’ny fiadanana dia tsy fantany, ary tsy misy rariny eo amin’ny lalany. Nataony miolakolaka ny lalam-pandehanany; izay rehetra mandeha ao dia tsy mahalala fiadanana. Noho izany dia lavitra antsika ny rariny, ary tsy tonga amintsika ny fahamarinana. Miandry ny mazava isika, fa maizina ihany; miandry ny famirapiratana, fa mandeha amin’ny aizim-be. Mikinakina amin’ny rindrina isika tahaka ny jamba; tahaka ireo tsy manam-maso no mikinakina. Tafintohina amin’ny mitataovovonana isika toa ny amin’ny takariva; eo amin’ny mahery dia tahaka ny maty isika. Isika rehetra dia mierotra tahaka ny bera, ary mitoloko mitomany tahaka ny voromailala. Miandry ny rariny isika, nefa tsy misy; miandry famonjena, nefa lavitra antsika izany. Fa be ny fiodinanay eo anatrehanao, ary ny fahotanay no vavolombelona manameloka anay. Momba anay ny fiodinanay, ary ny helokay dia fantatray: Niodina izahay ka nandà an’i Rainay, nihodina niala tamin’ny fanarahana an’i Rainay, niteny famoretana sy fikomiana, nitoe-po ary nimonomonona teny lainga avy amin’ny fo.

Noho izany dia voaroaka miamboho ny rariny, ary mijanona lavitra ny fahamarinana; fa tafintohina eny an-kianja ny marina, ary tsy afaka miditra ny fahitsiana. Very ny marina, ary lasibatra izay miala amin’ny ratsy. Hitan’i Raintsika izany ka tsy nahafaly Azy fa tsy nisy rariny. Nahita Izy fa tsy nisy olona, ary gaga Izy fa tsy nisy niditra an-tsehatra; ka ny sandriny no nitondra famonjena, ary ny fahamarinany no nanohana Azy. ^a Nitafy fahamarinana tahaka ny fisaron-tratra Izy, ary fiarovan-doha famonjena teo an-dohany; nitafy fitafiana fanamarinana ary nifono zotom-po tahaka ny akanjo lava.

Araka ny asany no hanefany: hatezerana ho an’ny mpanohitra Azy, valifaty ho an’ny fahavalony; ho an’ireo nosy lavitra dia homeny azy izay tokony ho azy. Dia hatahotra ny anaran’i Raintsika any andrefana izy, ary ny voninahiny any amin’ny fiposahan’ny masoandro; fa hankany Izy tahaka ny ony mikoriana, entin’ny fofonain’i Raintsika. Dia ho avy any Ziona ny Mpanavotra, ho an’izay any Jakoba miala amin’ny fahotany, hoy Raintsika. ^b

«Ary izaho, izao no fanekeko aminy,» hoy Raintsika: «Ny Fanahiko izay momba anao, ary ny teniko izay nataoko tao am-bavanao, dia tsy hiala amin’ny vavanao, na amin’ny vavan’ny zanakao, na amin’ny vavan’ny zafinao,» hoy Raintsika, «manomboka izao ka ho mandrakizay.»