Lelakone Para Rasul 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹Saulus nyarujuki patine Stefanus. Ing dina iku tuwuh paniaya gedhe marang pasamuwan ing Yerusalem, satemah kabeh wong padha pating slebar menyang tanah Yudea lan Samaria, kajaba mung para rasul. ²Ana wong-wong kang mursid padha ngubur layone Stefanus sarta padha ngratapi kanthi nangis ngguguk. ³Nanging Saulus ngrusak pasamuwan; mlebu saka ngomah siji menyang ngomah liyane, nyeret wong lanang lan wong wadon, banjur dilebokake ing pakunjaran.

Filipus Martakake Injil ing Samaria

⁴Dene wong-wong kang wis pating slebar mau padha lelungan menyang ngendi-endi, martakake Kabar Becik bab pangandika. ⁵Filipus medhun menyang sawijining kutha ing Samaria lan martakake Sang Kristus marang wong-wong mau. ⁶Wong akeh padha ngrungokake kanthi gumolong marang apa kang diucapake Filipus, nalika padha krungu lan ndeleng mukjijat-mukjijat kang ditindakake. ⁷Amarga saka wong akeh kang kapanjingan, roh-roh reged padha metu karo njerit-njerit sora, sarta akeh wong lumpuh lan wong pincang kang padha diwarasake. ⁸Satemah ana kabungahan gedhe ing kutha kono.

⁹Ing kutha kono ana wong aran Simon, kang wis suwe nindakake sihir, nggumunake wong-wong ing Samaria lan ngaku-aku yen awake dhewe iku wong kang pinunjul. ¹⁰Wong kabeh, saka kang asor nganti kang luhur, padha ngrungokake dheweke, pangucape: “Wong iki panguwasaning Allah, kang kasebut Agung.” ¹¹Wong-wong mau padha ngetutake dheweke, amarga wis suwe anggone nggumunake kalawan sihire. ¹²Nanging bareng wong-wong mau padha pracaya marang Kabar Becik kang diwartakake Filipus bab Kratone Rama kita lan asmane Gusti Yesus Kristus, banjur padha dibaptis, wong lanang lan wong wadon. ¹³Simon dhewe uga pracaya, banjur dibaptis, sarta tansah ngetutake Filipus; dheweke gumun ndeleng mukjijat-mukjijat lan tandha-tandha kang ngeram-eramake kang katindakake.

¹⁴Bareng para rasul ing Yerusalem padha krungu yen wong Samaria wis nampani pangandikane Rama kita, banjur padha ngutus Petrus lan Yokanan menyang kana. ¹⁵Satekane ing kana, sakarone ndedonga kanggo wong-wong mau, supaya padha nampani Sang Roh Suci, ¹⁶amarga Sang Roh Suci durung tumurun marang siji wae panunggalane; wong-wong mau lagi padha dibaptis ing asmane Gusti Yesus. ¹⁷Petrus lan Yokanan banjur numpangake tangane marang wong-wong mau, satemah padha nampani Sang Roh Suci. ¹⁸Bareng Simon ndeleng yen Sang Roh kaparingake lumantar tumpangan tangane para rasul, banjur nawani dhuwit marang sakarone, ¹⁹pangucape: “Aku wenehana panguwasa iki uga, supaya sapa wae kang daktumpangi tangan bisa nampani Sang Roh Suci.” ²⁰Petrus banjur kandha marang dheweke: “Dhuwitmu sirnaa bareng karo kowe, amarga kowe ngira bisa nuku peparinge Rama kita kalawan dhuwit! ²¹Kowe ora duwe panduman utawa bageyan apa-apa ing prakara iki, awit atimu ora jujur ana ing ngarsane Rama kita. ²²Mulane marenana pialamu iki, sarta ndedongaa marang Rama kita, supaya, yen bisa, niyat atimu iku diapura. ²³Aku weruh yen kowe kebak rasa pait kang mandi lan kabanda ing piala.”

²⁴Wangsulane Simon: “Kula aturi ndedonga dhateng Gusti Allah kangge kula, supados punapa ingkang sampun panjenengan ngendikakaken wau boten ngantos dhumawah dhateng kula.”

²⁵Sawuse padha nekseni lan martakake pangandikane Gusti kita Yesus, Petrus lan Yokanan banjur padha bali menyang Yerusalem, kalawan ngabarake Kabar Becik ing akeh desane wong Samaria.

Filipus lan Wong Etiopia

²⁶Ana sawijining malaekate Rama kita kang dhawuh marang Filipus: “Tangia lan lungaa mangidul, metua ing dalan kang mudhun saka Yerusalem menyang Gaza” — yaiku dalan kang nratas ara-ara samun. ²⁷Filipus banjur tangi lan mangkat. Lah ana sawijining wong Etiopia, priyagung sida-sida, abdi dalem Sang Kandake, ratu putri ing nagara Etiopia, kang ngasta sakehing bandhane ratu mau. Wong iku wis lunga menyang Yerusalem perlu ngabekti, ^a a v27 Kandake iku dudu jeneng wong, nanging sesebutan karajan kanggo ibu suri ing karajan Kus, kang dumunung ing sakidule tanah Mesir. ²⁸lan lagi bali, lungguh ing kretane karo maca kitabe Nabi Yesaya.

²⁹Sang Roh Suci banjur ngandika marang Filipus: “Majua lan nyedhakana kreta kae.”

³⁰Filipus banjur mlayu nyedhaki, nuli krungu wong mau maca kitabe Nabi Yesaya, banjur takon: “Punapa panjenengan mangertos ingkang panjenengan waos?”

³¹Wangsulane: “Kadospundi anggen kula saged mangertos, manawi boten wonten tiyang ingkang nedahaken dhateng kula?” Wong mau banjur ngaturi Filipus minggah lan lungguh jejer karo dheweke. ³²Dene bagean Kitab Suci kang diwaca mau mangkene: “Kaya wedhus gibas kang dituntun menyang pambelehan, lan kaya cempe kang meneng ana ing ngarepe wong kang nyukur wulune, mangkono Panjenengane ora mbukak tutuke. ³³Ing sajroning kanisthane, kaadilan ora diparingake marang Panjenengane. Sapa kang bisa nyritakake turune? Awit nyawane wis kapundhut saka ing bumi.”

³⁴Pitakone priyagung sida-sida mau marang Filipus: “Kula nyuwun pirsa, nabi punika ngandika bab sinten? Bab piyambakipun piyambak, punapa bab tiyang sanes?”

³⁵Filipus banjur wiwit ngandharake, miwiti saka ayat Kitab Suci iku, nuli nyritakake Kabar Becik bab Gusti Yesus marang dheweke. ³⁶Sajrone lelakon ing dalan, padha tekan ing panggonan kang ana banyune, priyagung sida-sida mau banjur matur: “Lah punika wonten toya! Punapa ingkang menggak kula supados kabaptis?” ^b b v36 Naskah-naskah kang paling tuwa ora ngemot ayat 37 ing kene; tedhakan kang luwih anyar nambahake mangkene: “Filipus kandha, ‘Manawa kowe pracaya kalawan gumolonging atimu, kena.’ Wangsulane wong mau, ‘Kula pitados bilih Gusti Yesus Kristus iku Putraning Allah.’” ³⁸Priyagung mau banjur dhawuh supaya kretane dieureni; sakarone tumurun menyang banyu, yaiku Filipus lan priyagung sida-sida mau, nuli Filipus mbaptis dheweke.

³⁹Bareng padha munggah saka ing banyu, Filipus banjur disaut dening Rohe Rama kita; priyagung sida-sida mau ora weruh dheweke maneh, nanging nerusake lakune kanthi bungah. ⁴⁰Dene Filipus tinemu ana ing kutha Azotus. Banjur nerusake lakune, martakake Kabar Becik ing saben kutha, nganti tekan ing kutha Kaisarea.