Şawul Civînê Têk Dibe

Şawul bawermendan dikişîne zindanê, û ên ku belav bûne peyamê bi xwe re dibin. Filîpos şifa û şahiyê tîne Sameryayê; Şimûnê sêrbaz hewl dide ku diyariya Bavê me bikire û jê re tê gotin ku dilê wî jehrî ye. Li ser riya çolê peywirdarekî Hebeşî dixwaze ku bê imadkirin.

Beş 8.

Şawul bi kuştina Steyfanos razî bû. Wê rojê li dijî civîna Orşelîmê zordariyeke mezin rabû, û ji xeynî şandiyan her kes li Cihûstan û Sameryayê belav bûn. Hin mirovên dîndar Steyfanos vedişartin û bi dengekî bilind lê şîn girtin. Lê Şawul civînê têk dibir, dikete malekê piştî maleke din, mêr û jin dikişandin û diavêtin zindanê.

Filîpos li Sameryayê Mizgînê Dide

Loma ewên ku belav bûbûn li her derê diçûn û mizgîniya peyvê didan. Filîpos çû bajarê Sameryayê û li wan Mesîh dida nasîn. Elaletê bi hev re guh dida peyvên Filîpos, hem dibihîstin hem jî nîşanên ku wî dikirin didîtin. Ji gelek kesên ku pê ketibûn ruhên pîs bi qîrîneke bilind derdiketin, û gelek kesên felc û şil saxlem bûn. Loma di wî bajarî de şahiyeke mezin çêbû.

Mirovekî bi navê Şimûn ji berê ve li wî bajarî sêrbazî dikir, gelê Sameryayê heyirî dihişt û digot ku ew kesekî mezin e. Her kes, ji biçûk heta mezin, guh didanê û digotin: “Ev mirov Hêza Xwedê ye, ya ku jê re Mezin tê gotin.” Ji ber ku demeke dirêj bi sêrbaziya xwe ew heyirî hiştibûn, guh didanê. Lê gava ku ewan bi mizgîniya Filîpos a li ser Padîşahiya Bavê me û navê Îsa Mesîh bawer kirin, mêr û jin hatin imadkirin. Şimûn bi xwe jî bawer kir, hate imadkirin û nêzîkî Filîpos ma, ji nîşan û karên mezin ên ku didît heyirî dima.

Gava ku şandiyên li Orşelîmê bihîstin ku Sameryayê peyva Bavê me wergirtiye, Petrûs û Yûhenna şandin ba wan. Çaxê ku gihîştin, ji bo wan dua kirin, da ku ew Ruhê Pîroz wergirin, çimkî Ruhê Pîroz hê li ser ti ji wan neketibû; ew tenê bi navê Xudan Îsa hatibûn imadkirin. Hingê wan destên xwe danîn ser wan, û ewan Ruhê Pîroz wergirtin. Gava Şimûn dît ku Ruh bi danîna destên şandiyan tê dayîn, ji wan re pere pêşkêş kirin, û got: “Vê hêzê bidin min jî, da ku ez destên xwe li ser her kesê ku datînim, ew Ruhê Pîroz wergire.” Petrûs jê re got: “Bila zîvê te bi te re helak bibe, ji ber ku te guman kir ku tu dikarî diyariya Bavê me bi pere bikirî! Di vî karî de para te û behra te tuneye, çimkî dilê te li ber Bavê me ne rast e. Loma ji vê xerabiyê veger, û ji Bavê me re dua bike, da ku heke mimkin be, niyeta dilê te li te bê efûkirin. Ez dibînim ku tu bi tîtalî jehrî bûyî û bi xerabiyê hatiyî girêdan.”

Şimûn bersiv da û got: “Ji bo min ji Xwedê re dua bikin, da ku ji tiştên ku we gotine ti neyê serê min.”

Loma, piştî ku şahidî dan û peyva Xudanê me Îsa gotin, vegeriyan Orşelîmê, û li gelek gundên Sameryayê mizgînî dan.

Filîpos û Etyopiyayî

Hingê milyaketekî Bavê me ji Filîpos re got: “Rabe û here ber bi başûrê, li ser riya ku ji Orşelîmê diçe Xezzeyê”—riyeke çol. Ew rabû û çû. Va ye, mirovekî ereb ê etyopiyayî hebû, berdestekî Kandake ya qraliça etyopiyayiyan, ê ku serperştiya hemû xezîna wê dikir û bo perizînê hatibû Orşelîmê, ^a û vedigeriya, li ser erebeya xwe rûniştibû û pêxember Îşaya dixwend.

Û Ruhê Pîroz ji Filîpos re got: “Here û xwe bigihîne wê erebeyê.”

Filîpos bezî, bihîst ku ew pêxember Îşaya dixwîne, û pirsî: “Tu ji tiştê ku dixwînî fêm dikî?”

Wî got: “Heke kesek min neke rêber, ez çawa dikarim?” û Filîpos vexwend jor da ku bi wî re rûne. Niha beşa Nivîsara Pîroz a ku dixwend ev bû: “Wekî pezekî ew bo serjêkirinê hate birin, û wekî berxekî ku li ber hirçîkerê xwe bêdeng e, wisa wî devê xwe venekir. Di piçûkxistina wî de dadperwerî jê hate girtin. Kî dikare nifşa wî vebêje? Çimkî jiyana wî ji erdê tê birin.”

Ereb ji Filîpos re got: “Ji min re bêje, pêxember vê li ser kê dibêje—li ser xwe, an li ser kesekî din?”

Filîpos devê xwe vekir û, ji vê Nivîsara Pîroz dest pê kir, mizgîniya li ser Îsa dayê. Dema ku li ser riyê diçûn, gihîştin avê, û ereb got: “Va ye, av! Çi li ber min digire ku ez neyêm imadkirin?” ^b Wî emir kir ku erebe raweste; her du jî ketin nav avê, Filîpos û ereb, û Filîpos ew imad kir.

Gava ku ji avê derketin jor, Ruhê Bavê me Filîpos revand; ereb careke din ew nedît, lê bi şahî bi riya xwe ve çû. Filîpos xwe li Aşdodê dît. Ew di nav de derbas bû, û heta ku gihîşt Qeyseriyê li her bajarî mizgînî da.