ሳውል ንቤተ ክርስቲያን የጥፍኣ

ሳውል ንኣመንቲ ናብ ማእሰርቲ ይጎቶም፥ እቶም ፋሕ ዝበሉ ድማ ነቲ ብስራት ምሳታቶም ወሰዱ። ፊልጶስ ናብ ሰማርያ ፈውስን ሓጐስን ኣምፅአ፤ ስምኦን እቲ ጠንቋሊ ኸዓ ውህበት ኣቦና ኽዕድግ ፈተነ፥ ልቡ ኸም ዝተመረዘ ድማ ተነግሮ። ኣብ ምድረ በዳ መገዲ ሓደ ኢትዮጵያዊ ሹም ክጥመቕ ለመነ።

ምዕራፍ 8።

ሳውል ድማ ብቕትለት እስጢፋኖስ ተሰማምዐ ነበረ። በታ መዓልቲ እቲኣ ኸዓ፥ ኣብ ልዕሊ እታ ኣብ ኢየሩሳሌም ዝነበረት ቤተ ክርስቲያን ዓብዪ መስጐጕቲ ተላዓለ፤ ብዘይ እቶም ሃዋርያት ድማ ኵሎም ናብ ይሁዳን ሰማርያን ፋሕ በሉ። ንእግዚኣብሄር ዝፈርሑ ሰባት ድማ ንእስጢፋኖስ ቀቢሮም፥ ብዓውታ ኣልቀስሉ። ሳውል ግና ነታ ቤተ ክርስቲያን የጥፍኣ ነበረ፤ ካብ ቤት ናብ ቤት እናኣተወ፥ ንሰብኡትን ኣንስትን እናጎተተ፥ ናብ ቤት ማእሰርቲ የእትዎም ነበረ።

ፊልጶስ ኣብ ሰማርያ ይሰብኽ

እቶም ፋሕ ዝበሉ ድማ፥ ናብ ኵሉ ቦታ እናተዘዋወሩ፥ ብስራት እቲ ቃል ሰበኹ። ፊልጶስ ድማ ናብ ከተማ ሰማርያ ወሪዱ፥ ንክርስቶስ ሰበኸሎም። እቶም ህዝቢ ድማ፥ ነቲ ዝገብሮ ዝነበረ ምልክታት እናሰምዑ እናረኣዩን፥ ነቲ ፊልጶስ ዝበሎ ብሓንሳእ ኣቕለቡሉ። ካብ ብዙሓት እቶም ዝተታሕዙ ድማ፥ ርኹሳት መናፍስቲ ዓው ኢሎም እናኣእወዩ ወፁ፤ ብዙሓት መፃጕዓትን ሓንካሳትን ከዓ ሓወዩ። ኣብታ ኸተማ እቲኣ ድማ ዓብዪ ሓጐስ ኮነ።

ስምኦን ዝበሃል ሓደ ሰብ ድማ፥ ቅድም ኢሉ ኣብታ ኸተማ እቲኣ ጥንቈላ ይገብር ነበረ፤ ንህዝቢ ሰማርያ የገርም፥ ባዕሉ ድማ ዓብዪ ሰብ ከም ዝኾነ ይዛረብ ነበረ። ኵሎም ከዓ፥ ካብ ንእሽተይ ክሳዕ ዓብዪ፥ “እዝ ሰብ እዙይ፥ እቲ ዓብዪ ዝተብሃለ ሓይሊ እግዚኣብሄር እዩ” እናበሉ ሰምዕዎ። ብዙሕ ጊዜ ብጥንቈላኡ ስለ ዘገረሞም ድማ፥ ኣቕለቡሉ። ፊልጶስ ብዛዕባ መንግስቲ ኣቦናን ብዛዕባ ስም ኢየሱስ ክርስቶስን ዝነገሮም ብስራት ምስ ኣመኑ ግና፥ ሰብኡትን ኣንስትን ተጠመቑ። ስምኦን ባዕሉውን ኣመነ፤ ተጠመቐ ድማ ምስ ፊልጶስ ፀንዐ፤ በቲ ዝረኣዮ ምልክታትን ዓበይቲ ተኣምራትን ከዓ ተገረመ።

እቶም ኣብ ኢየሩሳሌም ዝነበሩ ሃዋርያት፥ ሰማርያ ቃል ኣቦና ኸም ዝተቐበለት ምስ ሰምዑ፥ ንጴጥሮስን ንዮሃንስን ናባታቶም ለኣኹ። ንሳቶም ድማ ወሪዶም፥ መንፈስ ቅዱስ ምእንቲ ኽቕበሉ ፀለዩሎም፤ መንፈስ ቅዱስ ገና ኣብ ሓደ እኳ ኻባታቶም ኣይወረደን ነበረሞ፤ ብስም ጐይታ ኢየሱስ ጥራሕ ተጠሚቖም ነበሩ። ሽዑ ኣእዳዎም ኣብ ልዕሊኦም ኣንበሩ፤ መንፈስ ቅዱስ ድማ ተቐበሉ። ስምኦን ድማ፥ ብምንባር ኣእዳው ሃዋርያት መንፈስ ቅዱስ ከም ዝወሃብ ምስ ረአየ፥ ገንዘብ ኣቕረበሎም፤ “ኢደይ ኣብ ልዕሊኡ ዘንበርኩሉ ዅሉ፥ መንፈስ ቅዱስ ምእንቲ ኽቕበል፥ እዝ ሓይሊ እዙይ ንኣይውን ሃቡኒ” በለ። ጴጥሮስ ድማ ከምዙይ በሎ፦ “ውህበት ኣቦና ብገንዘብ ክትዕድጎ ከም እትኽእል ስለ ዝሓሰብካ፥ ብሩርካ ምሳኻ ይጥፋእ! ልብኻ ኣብ ቅድሚ ኣቦና ቕኑዕ ኣይኮነን እሞ፥ ኣብዝ ነገር እዙይ ግደ ኾነ ርስቲ የብልካን። ስለዙይ ካብዝ ክፍኣት እዙይ ተመለስ፤ ዝከኣል እንተ ኾይኑ ድማ፥ እቲ ሓሳብ ልብኻ ምእንቲ ኽሕደገልካ፥ ናብ ኣቦና ፀሊ። ብመረረት ተመሪዝካ፥ ብኽፍኣት ድማ ተኣሲርካ ኸም ዘለኻ እርኢ ኣለኹ።”

ስምኦን ድማ፥ “ካብቲ ዝበልኩሞ ሓደ እኳ ኣብ ልዕለይ ምእንቲ ኸይወርድ፥ ንስኻትኩም ናብ እግዚኣብሄር ፀልዩለይ” ኢሉ መለሰ።

ንሳቶም ድማ መስኪሮም ቃል ጐይታና ኢየሱስ ተዛሪቦም፥ ኣብ ብዙሕ ዓድታት ሰማርያ ወንጌል እናሰበኹ ናብ ኢየሩሳሌም ተመለሱ።

ፊልጶስን እቲ ኢትዮጵያዊን

መልኣኽ ኣቦና ድማ ንፊልጶስ፥ “ተሲእካ ናብቲ ኻብ ኢየሩሳሌም ናብ ጋዛ ዝወርድ መንገዲ፥ ናብ ደቡብ ኪድ” በሎ፤ እዝ መንገዲ እዙይ ናይ በረኻ መንገዲ እዩ። ተሲኡ ድማ ከደ። እንሆ ኸዓ ሓደ ኢትዮጵያዊ ስሉብ፥ ናይ ካንዳኬ ንግስቲ ኢትዮጵያ ሹመኛ፥ ኵሉ መዝገባ ዝሕሉ ነበረ፤ ንሱ ኽሰግድ ናብ ኢየሩሳሌም መፂኡ ነበረ፤ ^a እናተመለሰ ድማ፥ ኣብ ሰረገላኡ ተቐሚጡ ነቢይ ኢሳይያስ የንብብ ነበረ።

መንፈስ ቅዱስ ድማ ንፊልጶስ፥ “ቀሪብካ ነታ ሰረገላ እቲኣ ኣርክባ” በሎ።

ፊልጶስ ድማ ጎይዩ ቐሪቡ፥ ነቢይ ኢሳይያስ ከንብብ እንተሎ ሰምዖ እሞ፥ “እዚ እተንብቦ ዘለኻ ተስተውዕሎዶ ኣለኻ?” በሎ።

ንሱ ድማ፥ “ሓደ እኳ እንተ ዘይመርሓኒ፥ ከመይ ገይረ ኽኽእል?” በለ፤ ንፊልጶስ ከዓ ደይቡ ምስኡ ኽቕመጥ ፀውዖ። እቲ ዘንብቦ ዝነበረ ጥቕሲ መፅሓፍ ድማ እዙይ ነበረ፦ “ከም በጊዕ ናብ ማሕረዲ ተማርሐ፥ ከምቲ ኣብ ቅድሚ ቀምቃሚኡ ስቕ ዝብል ዕየት ከዓ፥ ከምኡ ኣፉ ኣይከፈተን። ብትሕትናኡ ፍርዲ ተነፍጎ። ንትውልዱ መን ክገልፆ ይኽእል? ህይወቱ ኻብ ምድሪ ተወሲዳ እያ እሞ።”

እቲ ስሉብ ድማ ንፊልጶስ፥ “እስኪ ንገረኒ፥ እዝ ነቢይ እዙይ ነዝ ብዛዕባ መን እዩ ዝብሎ ዘሎ፤ ብዛዕባ ባዕሉ ድዩ፥ ወይ ብዛዕባ ኻልእ ሰብ?” በሎ።

ፊልጶስ ድማ ኣፉ ኸፊቱ፥ ካብዝ ፅሑፍ እዙይ ጀሚሩ፥ ብስራት ኢየሱስ ነገሮ። በቲ መንገዲ እናኸዱ ድማ፥ ናብ ማይ በፅሑ፤ እቲ ስሉብ ከዓ፥ “እንሆ ማይ! ከይጥመቕ እንታይ ይዓግተኒ?” በለ። ^b ነታ ሰረገላ ድማ ደው ከተብል ኣዘዘ፤ ክልቲኣቶም፥ ፊልጶስን እቲ ስሉብን፥ ናብ ማይ ወረዱ፤ ፊልጶስ ከዓ ኣጥመቖ።

ካብ ማይ ምስ ደየቡ ድማ፥ መንፈስ ኣቦና ንፊልጶስ ጨውዩ ወሰዶ፤ እቲ ስሉብ ከዓ ዳግም ኣይረአዮን፤ እናተሓጎሰ ግና ብመንገዱ ኸደ። ፊልጶስ ድማ ኣብ ኣዞጦስ ተረኽበ፤ ክሳዕ ናብ ቂሳርያ ዝበፅሕ ድማ፥ ኣብ ኵለን ከተማታት ወንጌል እናበሰረ፥ ይሓልፍ ነበረ።